Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου: Μια ιδιότυπη δημοσιογραφία

Οι τοίχοι, ιδιαιτέρως στις μεγαλουπόλεις, είναι μια ιδιότυπη “εφημερίδα”, όπου εκφράζονται και διατυπώνονται τα πιο επαναστατικά και αυθεντικά κείμενα με την μορφή μικρών προτάσεων, οι οποίες ταυτόχρονα εκφράζουν και την αγωνία των σημερινών ανθρώπων, περισσότερο όμως των νέων.

Βέβαια, περιττόν να τονίσω ότι δεν ενθαρρύνω με όσα θα αναπτύξω την νοοτροπία να ρυπαίνουμε τους τοίχους, αλλά όμως νομίζω είναι σημαντικό να δούμε αυτούς τους “ανώνυμους αρθρογράφους” και κάτω από τα λόγια τους να σκιαγραφήσουμε την νοοτροπία της εποχής μας.

Έχω ένα ενδιαφέρον να μελετώ τα συνθήματα που είναι γραμμένα στους τοίχους, και να βλέπω τις απαιτήσεις των ανθρώπων της εποχής μας. Το εκπληκτικό είναι ότι στην εποχή μας που υπάρχει τόση μεγάλη διάδοση της πληροφορικής, που κυκλοφορούν τόσα έντυπα και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης πολλαπλασιάζονται, παρατηρείται μια ιδιότυπη λογοκρισία, από την άποψη ότι συνήθως δεν περνούν εύκολα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης κείμενα και απόψεις που είναι διαφορετικές από αυτές που θέλουν να διαμορφώσουν οι λεγόμενοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Έτσι, διάφορα ανήσυχα πνεύματα αισθάνονται την ανάγκη να διατυπώσουν την διαμαρτυρία τους στις εφημερίδες των τοίχων.

Τελευταία ταξιδεύοντας με τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο Πειραιώς - Κηφισιάς διάβασα σχεδόν σε ελάχιστα λεπτά της ώρας τρεις φράσεις που ήταν γραμμένες στους τοίχους, γύρω από γραμμές του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου, που νομίζω είναι πολύ σημαντικές, γιατί δείχνουν το εσωτερικό πρόβλημα που απασχολεί τους ανθρώπους, κυρίως τους νέους της εποχής μας.

Η πρώτη φράση έλεγε: “Ωραίο παραμύθι στην αρχή, αλλά κάπου στο τέλος μας το χάλασε”. Πιθανολογώ ότι η φράση αυτή αναφέρεται στις τοξικές ουσίες, τα λεγόμενα ναρκωτικά, τα οποία υπόσχονται να προσφέρουν ένα παραμύθι στους νέους και να τους βγάλουν από το κοινωνικό αδιέξοδο, να τους ελευθερώσουν από μια ακοινώνητη κοινωνία, αλλά όμως τους οδηγεί τελικά στην χώρα του ανύπαρκτου Παραδείσου και στην υπαρξιακή, αλλά και σωματική δουλεία. Επίσης παρατηρεί κανείς ότι στην εποχή μας υπάρχουν πολλών ειδών τοξίνες και ναρκωτικά που μπορούν να ονομασθούν ψυχολογικά και ιδεολογικά ναρκωτικά, τα οποία παραμυθάζουν τους ανθρώπους και τους οδηγούν σε ένα φανταστικό κόσμο. Και είναι γνωστόν ότι η φαντασία είναι μη ούσα, ανύπαρκτη κατάσταση. Γενικά, η αποσπασματικοποίηση της ζωής, η καθολικοποίηση του επί μέρους, είναι ένα παραμύθι που αναπόσπαστα δημιουργεί πίκρα στον υπαρξιακό χώρο, ακριβώς γιατί ο άνθρωπος έχει υψηλές προδιαγραφές από την δημιουργία του και δεν αναπαύεται με παραμύθια. Θέλει ζωή, επαφή, σχέση με απτή πραγματικότητα, που να ικανοποιή το πνευματικό βάθος του.

Η δεύτερη φράση έλεγε: “Η σιωπή είναι εμπρηστική. Φωτιά στην απάθεια”. Βέβαια, στην εποχή μας κυριαρχεί ο λόγος, αλλά τις περισσότερες φορές αυτός ο λόγος είναι άλογος, ανούσιος, κενός, φλύαρος, βερμπαλιστικός. Έτσι επικρατεί μια ένοχη σιωπή διαπλεκομένων συμφερόντων πάνω στα βασικά προβλήματα και ερωτήματα των ανθρώπων που έχουν σχέση με την αγάπη, τις διαπροσωπικές σχέσεις, το μυστήριο της κοινωνίας, το πρόβλημα της ζωής και του θανάτου. Μια τέτοια σιωπή “είναι εμπρηστική”, αφού κατακαίει την ανθρώπινη προσωπικότητα. Όσοι ασχολούνται με τη κατάσβεση των πυρκαγιών γνωρίζουν καλά ότι η φωτιά σβύνει την φωτιά. Κατά τον ίδιο τρόπο απαιτείται μια φωτιά που θα πυρπολήση την απάθεια, την ένοχη σιωπή, την απώλεια του αλόγου πληθωρικού λόγου, που δεν εξυπηρετεί κανένα, παρά μόνο αυτούς που θέλουν να κυριαρχούν σε όλα τα παιχνίδια που παίζονται στον κοινωνικό χώρο. Και είναι κρίμα η ζωή να γίνεται ένα θανατηφόρο παιχνίδι.

Η τρίτη φράση έλεγε: “Προσέξτε μη κλέψουν την ζωή σας”. Και αυτή η φράση κρύβει μια τρομερή αγωνία. Προφανώς εδώ γίνεται διάκριση μεταξύ επιβίωσης και ζωής. Επιβίωση σημαίνει εξακολουθώ να ζω, ικανοποιώντας όλες τις αισθήσεις και εξαντλώντας το ενδιαφέρον μου μόνο στα βιολογικά και τα υλικά. Ζω σημαίνει είμαι ελεύθερος και απολαμβάνω ό,τι έχει σχέση με τον κόσμο, αλλά χωρίς να γίνομαι δούλος του κόσμου και των διαφόρων συστημάτων. Ζω σημαίνει έχω βαθύ νόημα ζωής και με αυτό το νόημα νοηματοδοτώ όλα όσα συναντώ στην ζωή μου. Κάποιος νέος μου έλεγε πριν λίγα χρόνια. “Θέλω να ζω, όχι να επιβιώνω. Όλη η παιδεία και όλη η σύγχρονη πραγματικότητα με οδηγεί στην επιβίωση, πράγμα το οποίο μου δημιουργεί αηδία”. Και επειδή σήμερα επικρατούν πολλοί κλέφτες αυτής της ζωής, γι’ αυτό και ο “ανώνυμος δημοσιογράφος των τοίχων” συνιστά “προσέξτε μη κλέψουν την ζωή σας”.

Οι τρεις φράσεις που ανέφερα προηγουμένως και τις οποίες διάβασα μόλις πριν λίγες μέρες στους τοίχους της Αθήνας είναι φράσεις εμπειρικές, βγαλμένες από προσωπικό πόνο, και όχι από στοχασμούς. Δεν προέρχονται από γραφεία και επιτροπές διαφόρων επιστημόνων που μιλούν για τους νέους, έξω όμως τις περισσότερες φορές από την σκέψη και τα προβλήματα των νέων, αλλά από αποτυχίες στον υπαρξιακό χώρο και γι’ αυτό είναι αυθεντικές, έχουν προσωπικό καημό.

Τέτοιες φράσεις μπορεί να συντάσσονται από επαναστατικές ομάδες, που τις ονομάζουμε αναρχικές. Αλλά, τελικά, πιστεύω ότι υπάρχει και μια υγιής επανάσταση όταν δεν συμβιβάζεται με το κατεστημένο, το οποίο διαμορφώνουν τα παντός είδους συμφέροντα, και αυτή η υγιής επανάσταση λειτουργεί ως αγάπη. Γιατί πράγματι, η ελευθερία θα εκφραστή ή ως μηδέν ή ως αγάπη. Και μακάρι αυτήν την ελευθερία ως αγάπη, ως επανάσταση κάθε ψεύτικου παραμυθιού και ως ελπίδα ζωής, να εξυπηρετήση, όπως πιστεύω ότι θα το κάνη, και αυτό το νεανικό περιοδικό, πράγμα για το οποίο συγχαίρω και τον Διευθυντή και τους Καθηγητάς του 1ου Λυκείου Ναυπάκτου, αλλά και όλους τους “επώνυμους δημοσιογράφους” που θα συντονίζονται στο πνεύμα των ανώνυμων δημοσιογράφων των τοίχων της αθηναϊκής ακοινώνητης κοινωνίας, αλλά όμως θα βρίσκουν τις απαντήσεις μέσα στην υπαρκτή κοινωνία του αυθεντικού εκκλησιαστικού χώρου.

  • Προβολές: 1172

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance