Γεγονότα καὶ Σχόλια: Η νηστεία και ο πειρασμός - Ανήκομεν εις την Δύσιν...

Η νηστεία και ο πειρασμός

Νηστεύω σημαίνει δεν τρώω, δηλαδή εκουσίως πεινάω. Νηστεύοντας, λοιπόν, ορθοδόξως κατά την Μ. Τεσσαρακοστή, οδηγούμε τον εαυτό μας σε μια οριακή κατάσταση, στην οποία αισθανόμαστε τις απαιτήσεις του σώματος, αλλά και την δύναμη της ψυχής να τις τιθασσεύη. Αυτήν την οριακή κατάσταση βρίσκει πρόσφορη ο πειράζων για να μας προσβάλλη με τους πιο ισχυρούς πειρασμούς του. Δεν έχει ισχύ επάνω στον αγωνιζόμενο με την νηστεία Χριστιανό, αλλά ο ίδιος δελεάζεται από την αδυναμία του σώματος, την οποία νομίζει ότι μπορεί να εκμεταλλευθή. Αυτό έπαθε με τον Χριστό. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος λέει: “νηστεύσας - ο Χριστός - ημέρας τεσσαράκοντα και νύκτας τεσσαράκοντα ύστερον επείνασε. Και προσελθών αυτώ ο πειράζων είπεν...”. Ο πειράζων προσήλθε στον Χριστό, όταν εκείνος πείνασε. Η πείνα δηλαδή τον προσελκύει, αλλά και η πείνα είναι αυτή που τελικά τον νικάει, όταν, φυσικά, ζητά ικανοποίηση από την λογική τροφή της ψυχής - τα ρήματα που εκπορεύονται από το στόμα του Θεού - και όχι μονοδιάστατα από την άλογη τροφή του σώματος.

Δεν πρέπει, λοιπόν, να παραξενευόμαστε, όταν κατά την νηστήσιμη περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής μας συμβαίνουν ποικίλοι πειρασμοί, που αφορούν στην προσωπική, οικογενειακή ή κοινωνική μας ζωή. Ο πειράζων σε τέτοιες περιόδους “προσέρχεται” στους Χριστιανούς. Με πολλούς “εσωτερικούς” τρόπους, αλλά και με θορυβώδη εξωτερικά γεγονότα, που έχουν ανταποκριτές στο εσωτερικό εμπαθείς λογισμούς, προσπαθεί να αχρειώση τον αγώνα της Μ. Τεσσαρακοστής. Όμως, “εάν νήφωμεν”, όλα αυτά γίνονται αιτίες πνευματικής ωρίμανσης, δρόμοι για βαθύτερη αυτογνωσία και θεογνωσία.

Ανήκομεν εις την Δύσιν...

Η υπόθεση Οτσαλάν αποκάλυψε εκ πολλών καρδιών διαλογισμούς. Δεν είμαι σε θέση να κρίνω το τί πραγματικά έγινε στην Κένυα ή κατά την εδώ παραμονή του Κούρδου ηγέτη, πάντως το πιο σημαντικό που προέκυψε από την όλη υπόθεση είναι η στροφή της πολιτικής ηγεσίας μας στη Δύση και η αποστροφή του προσώπου της από την Ανατολή. Ακούσθηκε πολλές φορές από υπεύθυνα χείλη ότι πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι ανήκουμε στη Δύση, ότι η εσωτερική οργάνωση της χώρας, η δημοκρατία μας και οι εξωτερικές μας σχέσεις μας κατατάσσουν στο χώρο της Δύσεως. Εκεί βρίσκονται τα συμφέροντά μας, οπότε πρέπει να παύσουμε να ερωτοτροπούμε με επαναστατικά κινήματα της Ανατολής, να παύσουμε να κινούμαστε συναισθηματικά και ασυντόνιστα και να συντονισθούμε επιτέλους πλήρως με τα δυτικοευρωπαϊκά κράτη.

Αυτή η στροφή δεν είναι εξ ορισμού κακή. Ίσως είναι μια σωστή πράξη που θα μας απαλλάξη από τον κίνδυνο να αποκοπούμε από την Ευρώπη και να περιορισθούμε στα Βαλκάνια, όπως κάποιοι σχεδίαζαν. (Βλέπε παλαιότερο σχόλιο του Σεβ. Μητροπολίτου μας στην Παρέμβαση). Όμως, χρειάζεται να επισημανθούν δυο πράγματα:

Πρώτον, δεν πρέπει με τίποτε να αποκτήσουμε την ψυχρή αντιμετώπιση των δυτικών κυβερνήσεων απέναντι σε περιπτώσεις κινημάτων που έχουν μαζί τους το δίκαιο. Αν σκεφθούμε τον εαυτό μας πριν το 1821, μια τέτοια αντιμετώπιση απέναντί μας θα μας πλήγωνε βαθιά.

Δεύτερον, δεν πρέπει με τίποτε η οικονομική και πολιτική ένωσή μας με την δυτική Ευρώπη να σημάνη την πολιτιστική μας αφομοίωση. Μπορεί να μας συμφέρει πολιτικά και οικονομικά να αποστρέψουμε τα μάτια μας από την Ανατολή, πολιτιστικά όμως δεν μας συμφέρει. Γιατί εκεί που θα αναγκασθούμε να τα προσηλώσουμε βιώνεται ένας πολιτισμός που βρίσκεται στους αντίποδες του δικού μας.

π.Θ.Α.Β.

  • Προβολές: 1188

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance