Κύριο θέμα: Τα εξωκκλήσια της ορεινής Ναυπακτίας - “Πνεύμονες Ζωῆς”

Κύριο θέμα: Τα εξωκκλήσια της ορεινής Ναυπακτίας - “Πνεύμονες Ζωῆς”Ξεκινήσαμε από την Ναύπακτο “λίαν πρωί”, με προορισμό ένα από τα πανέμορφα χωριουδάκια της ορεινής Ναυπακτίας, όπου ο Σεβασμιώτατος θα τελούσε τα θυρανοίξια ναϋδρίου, αφιερωμένου στην Αγία Μαρίνα, και εν συνεχεία την θ. Λειτουργία.

Φύγαμε μέσα από το ξαγρυπνησμένο άσκοπα και πολύβοο κέντρο της πόλης –κι όμως έζησαν άνθρωποι που απολάμβαναν την μαγεία της καλοκαιρινής νυχτιάς στο γραφικό αυτό λιμανάκι, πριν ενσκήψει ο “πολιτισμός της πρίζας”, του οποίου αρνητικό αποτέλεσμα είναι ο “θάνατος” της νύχτας– για να φθάσουμε σ’ ένα ερημοκκλήσι, χωμένο στο Ναυπακτιακό ελατόδασος, το τόσο φοβερό τον χειμώνα, μα τόσο δροσερό και φιλόξενο το καλοκαίρι.

Το αυτοκίνητο της Μητροπόλεως –δωρεά ευσεβών ομογενών από την Αμερική– ακολουθούσε τον αμαξητό δρόμο, τον ένα από τους δύο κεντρικούς οδικούς άξονες που ενώνουν την παραθαλάσσια Καστροπολιτεία με τον καταπράσινο κόσμο της ορεινής Ναυπακτίας. Ο δρόμος διασχίζει τα περιβόλια και τους αγρούς, ανηφορίζει φιδωτός ανάμεσα στους οπωρώνες, τα πρίνα, τις αγριελιές και τις χαμηλές δρύς, κρύβεται στις καστανιές, για να χαθή τέλος μέσα στην σκιερή “πολιτεία των ελάτων”.

Από το σημείο αυτό, για να μην πλανηθή κανείς άσκοπα μέσα στον λαβύρινθο των ασήμαντων δασικών δρόμων, όταν μάλιστα ο προορισμός του είναι ένα εξωκκλήσι, χρειάζεται έναν οδηγό.

Κύριο θέμα: Τα εξωκκλήσια της ορεινής Ναυπακτίας - “Πνεύμονες Ζωῆς”Την συνοδεία μας ανέλαβε να οδηγήση ένα ζεύγος μεσήλικων –αξιωματικός εν αποστρατεία ο άνδρας, εκπαιδευτικός συνταξιούχος η γυναίκα– που περίμενε με μεγάλη χαρά τον Μητροπολίτη για να τον κατευθύνη στο εξωκκλήσι του χωριού του. Ήταν άλλωστε πρωτάκουστο, καθώς μας διαβεβαίωσαν, να λειτουργήση Μητροπολίτης στο χωριό τους –έψαχναν οι γεροντότεροι στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, όταν κάποιος Αρχιερέας στάθηκε, περαστικός, σ’ έναν πλάτανο του χωριού να ξεκουραστή, ώστε έμεινε από τότε η τοπωνυμία: “ο πλάτανος του δεσπότη”– πολλώ μάλλον στο ταπεινό ξωκκλήσι της Αγια-Μαρίνας.

Ταπεινό εξωκκλήσι, μεγάλη όμως η χάρη του, καθώς μας διαβεβαιώνει ο μέγας Αλέξανδρος, ο Παπαδιαμάντης:

“...Είναι μικρό, φτωχό το ’κλησιδάκι σου,

μά η χάρις σου είναι άπειρη κι ατέλειωτη,

ατέλειωτη, ως το ρεύμα της πηγής σου,

πού χύνεται και χύνεται

καί από κοντά αθόρυβα

παράδοξα το ρεύμά του πληθύνεται.

Είθε και στην καρδιά μου που έχει στραγγιχτή

νά δώση ζωή και δύναμιν η χάρις σου...”

(“Στην Παναγιά του Ντομάν”)

Κύριο θέμα: Τα εξωκκλήσια της ορεινής Ναυπακτίας - “Πνεύμονες Ζωῆς”Δυο ντουζίνες πιστοί είχαν κάνει την θυσία, μάλλον είχαν την ευλογία, να παραβρίσκονται ήδη από πολύ πρωΐ έξω από το ναΰδριο, του οποίου επρόκειτο να τελεσθούν τα θυρανοίξια. Οι της πρώτης ώρας πιστοί, μαζί με τον Ιερέα της περιοχής, τον π. Νικόλαο, που είχε φροντίσει άψογα για την προετοιμασία του ναού και του χώρου, υποδέχθηκαν τον Αρχιερέα με καμπανοκρουσίες –πόσο γλυκά, αλήθεια, λαλεί η καμπάνα μέσα στην ερημιά των ελάτων, και πόσο ποθητός είναι ο ήχος της για τους κατοίκους, είτε τους θερινούς, είτε πολύ περισσότερο για τους “ερημίτες” τους χειμερινούς. Ήταν εκεί και άλλοι Ιερείς που υπηρετούν στην περιοχή, ο π. Αντώνιος και οι δύο αχώριστοι συντρόφοι και συλλειτουργοί, συνταξιούχοι Ιερείς, ο π. Ιωάννης και ο π. Νικόλαος, οι οποίοι θεωρούν μεγάλη χάρη, και βρίσκουν άφατη αγαλλίαση να λειτουργούν σε κάθε ναό και σε κάθε γιορτή του καλοκαιριού, ιδίως όταν συλλειτουργούν με τον Επίσκοπό τους.

Σύντομα συνάχθηκαν και οι της “τρίτης” και της “έκτης” και της “ενάτης” και της “ενδεκάτης” ώρας, μέσα και γύρω από το εξωκκλήσι, όπως μαζεύονται τα φίλεργα μυρμήγκια γύρω από τον κύβο της ζάχαρης. Και άλλοι μεν απλώς παρίσταντο· άλλοι, οι πλέον “κοινωνικοί”, απελάμβαναν την κοσμοσυρροή· άλλοι ετέρποντο με την γλυκιά ενθύμηση των παιδικών τους βιωμάτων που έζησαν στον τόπο αυτό, τα οποία, όντως αγνά, τα έχει εξαγνίσει έτι περισσότερο μέσα στην μνήμη τους ο χρόνος· άλλοι είχαν βυθισθή στην μαγεία του περιβάλλοντος και ανέπνεαν μ’ ευχαρίστηση τον αέρα του χωριού τους, θέλοντας ν’ αναπληρώσουν την στέρησή του για όλη την υπόλοιπη χρονιά· άλλοι –πιστεύω οι πιο συνετοί– “εξαγόραζαν” τον “συνεσταλμένο” καιρό, “αναπνέοντας” το πνευματικό οξυγόνο που ελευθερώνεται σε κάθε θ. Λειτουργία, που εκπέμπεται από κάθε ορθόδοξο ναό, αφιερωμένο στην χάρη των αγίων μας. Είχαν άλλωστε χρόνο, μετά την θ. Λειτουργία, και για όλα τ’ άλλα.

Μετά το πέρας της θ. Λειτουργίας, εκπρόσωπος της ορεινής κοινότητας, ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη θεωρώντας τιμή και ευλογία για το χωριό την παρουσία του. Τα λόγια των ανθρώπων αυτών –το έχουμε ξαναγράψει– πολλές φορές έχουν μια θαυμάσια θεολογία και εκκλησιολογία, μια ευαισθησία που βγαίνει μέσα από το ...κόκκαλο, το ορθόδοξο κόκκαλό τους.

Και το πανηγύρι που στήθηκε στην συνέχεια ήταν ...ορθόδοξο: έγινε ανήμερα της εορτής –όχι το βράδυ της παραμονής, όπως κακώς τείνει να επικρατήση σε άλλα μέρη– στην πλατεία της Εκκλησίας και του πάλαι ποτέ σχολείου. Εκεί, στην πλατεία, ο Πρόεδρος του συλλόγου των αποδήμων της κοινότητας –καί δυστυχώς όλοι απόδημοι είναι– ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο, εκφράζοντας την μεγάλη χαρά του και ευγνωμοσύνη για την επίσκεψή του, αισθανόμενος την ευλογία και την χάρη που λαμβάνει το χωριό από την παρουσία Αρχιερέως και την αρχιερατική θ. Λειτουργία. Ευχαρίστησε και τον παρόντα Υπουργό κ. Χρήστο Βερελή –πρωτοφανής και η παρουσία υπουργού σε περίοδο μη προεκλογική– για τον οποίο μίλησε με λόγια καθαρά, σταράτα, επαινετικά.

* * *

Δεν ήταν τα πρώτα, ούτε τα μοναδικά θυρανοίξια που τέλεσε ο Σεβασμιώτατος. Προηγήθηκε η Αγία Παρασκευή στο Ανθόφυτο, ο άγιος Αθανάσιος στην Ρίζα, ο Άγιος Γεώργιος στην Ελευθέριανη, ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος στην Σίμου. Αν και κάθε κορυφή, κάθε κοιλάδα και πλαγιά, στολίζεται και “σκεπάζεται” με ένα ξωκκλήσι, ο πιστός λαός ζητά έτι και έτι να οικοδομή και άλλα. Ίσως να θέλη να σπάση με τον τρόπο αυτό την ερημιά, να την σφραγίση με την παρουσία του, αλλά προπαντός να αισθανθή την θεία παρουσία. Είναι αυτό που ζητούμε στην ακολουθία των θυρανοιξίων: να γίνονται δεκτές από τον Κύριο “οι εν αυτώ απαύστως προσαγομέναι σοι (τώ Κυρίω) δεήσεις”, να ανοίξη, η Θεοτόκος, “τής ευσπλαχνίας την πύλην”.

Και δεν είναι λιγότερα, λογαριάζω, τα δάκρυα και οι καημοί που ξεχύθηκαν στα ερημοκλήσια, από τα δάκρυα και τους καημούς που χύθηκαν στους μεγάλους ναούς-σύμβολα της Ορθοδοξίας. Πόσα “κηρία δεν κόλλησαν” οι στοργικές μητέρες στα εικονίσματά τους! Πόσους ύμνους δεν έμελψαν πατέρες δακρυροούντες –“όταν οι άνθρωποι έκλαιον ακόμη εκούσια δάκρυα εκ συναισθήσεως”– μέσα στα ταπεινά αυτά ξωκκλήσια! Όπως ο Φραγκούλης του Παπαδιαμάντη, που “ήλθεν εις την Παναγίαν, δια να κλαύση και να πη τον πόνον του”, και αναλογιζόταν ότι “τό πάλαι εδώ οι χριστιανοί, όσοι ήσαν ως αυτός τεθλιμμένοι, εις τον ναΐσκον αυτόν της Παναγίας της Πρέκλας, ήρχοντο τας ημέρας αυτάς να εύρωσι, δια της εγκρατείας και της προσευχής και του ιερού άσματος, αναψυχήν και παραμυθίαν...”

“Πνεύμονες ζωής”, έτσι χαρακτήρισε τα ταπεινά εξωκκλήσια ο Σεβασμιώτατος στο κήρυγμά του. Γιατί, όπως το αίμα αφήνει στον πνεύμονα τα προϊόντα των καύσεων και απορροφά το καθαρό οξυγόνο, κατά τον ίδιο τρόπο οι χριστιανοί ερχόμενοι στον ναό, αφήνουν με νοερά εξομολογήση τα πνιγηρά προϊόντα της καύσεως της καρδιάς τους μέσα στον κόσμο, και αναπνέουν δια της προσευχής τον “οξυγονωμένο” αέρα της χάριτος, γεύονται δε –όταν κάποιος αγαθός λευίτης έλθει να τα λειτουργήση– και αυτής της πραγματικής τροφής, του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, το οποίο και μας θρέφει και μας καθαρίζει κατά την προαίρεσή μας.

Τα εξωκκλήσια της υπαίθρου είναι αμέτρητα. Πλήν όμως, ο πιστός λαός φαίνεται να ακολουθή την προτροπή του Γεωργίου Αθάνα –μάλλον ο ποιητής αφουγκραζόμενος τον πόθο του λαού, έκανε την πραγματικότητα τετράστιχη “μονοκοντυλιά” με μορφή προτροπής:

“Προσπαθήστε το, αδερφοί!

Δε θα βλάψη, θα ωφελήση:

στην ψηλότερη κορφή

χτίστε κι ένα ερημοκλήσι!”

Ν.Γ.

Ετικέτες: ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ

  • Προβολές: 1490

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance