Γεγονότα καὶ Σχόλια: Η νοσταλγία των ιδεολογιών... - Ο βαθύτερος πολιτισμός της καθημερινότητας

Η νοσταλγία των ιδεολογιών...

Είναι γεγονός ότι την τελευταία δεκαετία ζούμε την κατάρρευση ενός ολόκληρου πολιτισμού, του λεγόμενου δυτικού πολιτισμού, που κτίσθηκε πάνω στην απολυτοποίηση αυτής της ζωής και την αυτονόμηση του ανθρώπου από τον Θεό. Ένα από τα χαρακτηριστικά αυτού του πολιτισμού ήταν η ανάπτυξη και η επικράτηση ιδεολογιών.

Οι ιδεολογίες έδιναν ένα “υψηλό” νόημα στη ζωή και τη δράση των ανθρώπων. Οι ιδέες της ισότητας των πολιτών, της ειρηνικής συμβίωσης των λαών, της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος, της κατάργησης των φυλετικών διαφορών, δημιουργούσαν την ελπίδα ότι η πορεία του ανθρωπίνου γένους, με την επικράτησή τους, θα ήταν θετική και η οικουμένη θα γινόταν ένας επίγειος παράδεισος.

Όμως, τα γεγονότα διέψευσαν αυτή την προσδοκία. Ειδικά οι νατοϊκοί βομβαρδισμοί της Σερβίας, με την σιωπή όλων των δυτικών “ιδεολόγων”, σκοτείνιασαν την ελπίδα για το μέλλον. Ούτε οι πολύ δραστήριοι οικολόγοι ενδιαφέρθηκαν για την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος της Σερβίας και της ευρύτερης περιοχής. Η αβεβαιότητα, λοιπόν, που επικράτησε δημιούργησε σε πολλούς την ανάγκη της αναζήτησης των ξεπερασμένων ιδεολογιών. Θεωρούν, μάλιστα, ότι τα γεγονότα της τελευταίας δεκαετίας δεν σήμαναν το τέλος των ιδεολογιών, αλλά το τέλος των ιδεολόγων (Βλ. σχετικό άρθρο του Μ. Σταματελάτου, Καθημερινή, 11-6-99).

Το θέμα είναι ότι η επικράτηση των ιδεολογιών δεν βελτίωσε τους ιδεολόγους, δεν έφερε τον παράδεισο στη γή. Πέτυχε το αντίθετο. Έχουμε τώρα ευγενείς δολοφόνους και ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ότι “μάς τελείωσαν” οι ιδεολόγοι, το πρόβλημα είναι ότι ακόμη αισθανόμαστε την ανάγκη των ιδεολογιών. Πιστεύουμε ότι με την επιβολή κάποιων αρχών και κάποιων συστημάτων θα σωθή ο πλανήτης μας.

Αλλά για να πούμε απλές - όσο και δύσκολες - αλήθειες: Εφόσον ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξεπεράση την φιλαυτία και την ιδιοτέλειά του, πάντα τις ίδιες “ανθρωπιστικές” καταστροφές θα έχουμε, από φίλαυτους ιδεολόγους.

Ο βαθύτερος πολιτισμός της καθημερινότητας

Ο λόγος και η μουσική, η αισθητική του χώρου στον οποίο ζούμε και των ανοικτών χώρων στους οποίους συναντιόμαστε με ξένους και συντοπίτες μας, οι εικαστικές τέχνες που καλλωπίζουν αυτούς τους χώρους, δίνοντας σ’ αυτούς όχι μόνο αισθητική αλλά και πνευματική προοπτική, ακόμη ο τρόπος διασκέδασης, ο τρόπος εκδήλωσης της χαράς και της λύπης, αλλά και η συμμετοχή στη χαρά και τη λύπη των άλλων, είναι στοιχεία που συνθέτουν τον πολιτισμό της καθημερινότητας, που κλήθηκαν να σχολιάσουν και να αναπτύξουν ως θέμα έκθεσης οι υποψήφιοι φοιτητές της 1ης,2ης και 3ης δέσμης.

Κάθε κίνηση του ανθρώπου και η πιο ταπεινή και υλική είναι έκφραση πολιτισμού. Γιατί πολιτισμός δεν είναι μόνο κάποιες αίθουσες εικαστικής ή μουσικής τέχνης, αλλά κυρίως είναι η αυθόρμητη έκφραση του περισσεύματος της καρδιάς, η οποία αγαπά τους ανθρώπους, αγαπά και προστατεύει τη φύση, θαυμάζει την ομορφιά που υπάρχει, αλλά δεν την λατρεύει σαν είδωλο, γιατί αγαπά πιο πολύ “εν αισθήσει ψυχής” τον Χριστό, τον δημιουργό και προνοητή του παντός, ο οποίος για εμάς δέχθηκε, ενώ ήταν “ο ωραίος κάλλει παρά τους υιούς των ανθρώπων” να λάβη για την δική μας αγάπη “είδος άτιμον”.

Αυτή η αγάπη, που μπορεί να ξεπερνά κάθε αισθητική ομορφιά, είναι ο βαθύτερος θεανθρώπινος πολιτισμός, που διδάσκεται και μεταδίδεται από το Άγιο Πνεύμα.

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1221

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance