Γεγονός καὶ Σχόλιο: “Ο πειρασμός της αθωότητας”

Τελευταία διάβασα το βιβλίο του Πασκάλ Μπρυκνέρ “ο πειρασμός της αθωότητας”, μέσα στο οποίο βρήκα πολλά ενδιαφέροντα σημεία τα οποία εκφράζουν τον σύγχρονο άνθρωπο. Ο συγγραφέας τονίζει μερικά σημαντικά σημεία, και βέβαια δεν συμφωνώ με διάφορες απόψεις του, αλλά κυρίως στο μικρό αυτό σχόλιο θα ήθελα να τονίσω την κεντρική άποψη του βιβλίου μέσα από την οποία αρθρώνονται όλα τα κεφάλαιά του, και σύμφωνα με την οποία ο σύγχρονος άνθρωπος δέχεται έναν μεγάλο πειρασμό, που μπορούμε να αποκαλέσουμε “πειρασμό της αθωότητας”. Αυτός ο πειρασμός φαίνεται στο απόφθεγμα του Σέλιν που τίθεται στην αρχή του βιβλίου: “όλοι οι άλλοι είναι ένοχοι εκτός από μένα”.

Προσδιορίζοντας ο συγγραφέας τί ακριβώς εννοεί με την φράση “ο πειρασμός της αθωότητας”, λέγει: “Αποκαλώ αθωότητα αυτήν την αρρώστια του ατομικισμού που συνίσταται στο να θέλουμε να αποφεύγουμε τις συνέπειες των πράξεών μας, αυτήν την επιδίωξη να απολαμβάνουμε τα προνόμια της ελευθερίας δίχως να υφιστάμεθα καμμία από τις δυσχέρειές της”.

Για να οριοθετήση ακόμη περισσότερο αυτό τον πειρασμό, αναφέρεται στις “δύο μοντέρνες παθολογίες” του συγχρόνου ανθρώπου, που εκφράζουν αυτόν τον πειρασμό της αθωότητας και αυτές είναι αφ’ ενός μεν ο “παιδισμός”, αφ’ ετέρου δε η “θυματοποίηση”.

“Παιδισμός” δεν είναι “μόνο η ανάγκη κάποιου για προστασία, πράγμα νόμιμο καθ’ εαυτό, αλλά η μεταφορά στους κόλπους της ενήλικης ηλικίας των ιδιοτήτων και προνομίων του παιδιού”. Το παιδί έχει πολλά προνόμια και συνήθως δεν του ζητούνται υποχρεώσεις. Η μεταφορά αυτής της προνομιακής παιδικής ηλικίας στην ενήλικη ζωή λέγεται παιδισμός. “Ο παιδισμός συνδυάζει λοιπόν την απαίτηση για ασφάλεια με την δίχως όρια απληστία, την επιθυμία να ζής χάρη στην φροντίδα των άλλων, δίχως την ανάληψη της παραμικρής υποχρέωσης”. Έτσι, λοιπόν, παιδισμός είναι “νά ζητάς τα πάντα”.

“Θυματοποίηση” είναι η κατάσταση εκείνη σύμφωνα με την οποία θεωρεί κανείς τον εαυτό του συνεχώς θύμα. Και βέβαια για να βρεθή ο άνθρωπος αθώος, πρέπει όλοι οι άλλοι να θεωρηθούν ένοχοι, να μεταμορφωθούν σε εχθρό του ανθρωπίνου γένους. Στην κατάσταση αυτή ο άνθρωπος αισθάνεται θύμα της οικογενείας, της κοινωνίας, των διαφόρων συνθηκών.

Ο “παιδισμός” και η “θυματοποίηση” είναι δύο μεγάλες σύγχρονες αρρώστιες που φανερώνουν την ανωριμότητα του ανθρώπου. Όσο κανείς είναι ανώριμος, τόσο παίζει πολύ καλά το παιχνίδι του πειρασμού της αθωότητας. “Ο παιδισμός και η θυματοποίηση, μόλο που καμμία φορά αλληλοαντιγράφονται, δεν συγχέονται. Διαχωρίζονται ο ένας από τον άλλο. Εκφράζουν αυτό το παράδοξο του συγχρόνου ατόμου που από την μια νοιάζεται μέχρις υπερβολής για την ανεξαρτησία του, και από την άλλη απαιτεί μέριμνα και συμπαράσταση, που επιδιώκει να είναι αμφισβητίας και νήπιο, να μιλά την διπλή γλώσσα του αντικομφορμισμού και της αχόρταγης απαίτησης”.

Όσο και αν φαίνεται παράδοξο, κάτω από τον πειρασμό της αθωότητας κρύβεται ένας δικτάτορας, ένας εγκληματίας, ένας βιαστής. “Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο τόσοι εγκληματίες φορούν τον μανδύα του βασανισμένου: για να διαπράττουν τα εγκλήματά τους με ήσυχη συνείδηση, να είναι αθώα καθάρματα”.

Ο άνθρωπος της δικής μας παραδόσεως δεν διακατέχεται από τον πειρασμό της αθωότητας, αλλά από το βαθύ αίσθημα της αυτομεμψίας. Γνωρίζει στο βάθος τον εαυτό του και τον ελευθερώνει. Οπότε στο σημείο αυτό φαίνεται η διαφορά των δύο πολιτισμών και των παραδόσεων.

Ν.Ι.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΟ

  • Προβολές: 1345

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance