Γεγονότα καὶ Σχόλια: Αγώνες για ψέματα - Ελεύθεροι και όχι αμαρτωλοί

Αγώνες για ψέματα

Οι αγώνες και οι θυσίες, όταν δεν συνδέονται με την αλήθεια, δεν έχουν καμμιά αξία. Είναι τραγικό να βλέπη κανείς ανθρώπους με δίψα για την ζωή να θυσιάζονται για αυταπάτες, για ιδέες που είναι φανταχτερά ψεύδη, τα οποία κάποια στιγμή νόμισαν ότι τους έδιναν νόημα ζωής, ενώ δεν νικούσαν τον θάνατο. Ο Καμύ δικαιολογώντας τον Γαλιλαίο που αρνήθηκε τις σωστές απόψεις του για να γλυτώση από την πυρά, γράφει: “Δεν άξιζε ν’ ανέβει στην πυρά γι’ αυτή την αλήθεια. Το εάν η γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο ή ο ήλιος γύρω από την γή, δεν έχει κατά βάθος σημασία. Είναι μια μάταιη απορία”. Και συνεχίζει μιλώντας για δύο κατηγορίες ανθρώπων, οι οποίοι για διαφορετικούς λόγους χάνουν τη ζωή τους. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν αυτοί που δεν κατάλαβαν την αξία της ζωής και στην δεύτερη αυτοί που της έχουν δώσει κάποιο “θνητό” νόημα. Διαπιστώνει: “...παρατηρώ ότι πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν γιατί πιστεύουν πώς η ζωή δεν αξίζει να τη ζη κανείς. Βλέπω άλλους να σκοτώνονται, παραδόξως, για ιδέες που τους παρέχουν μια δικαιολογία για να ζουν (αυτό που νομίζουν δικαιολογία για να ζουν αποτελεί συγχρόνως μια περίφημη δικαιολογία για να πεθάνουν)”. Σ’ αυτή την δεύτερη κατηγορία ανήκουν χιλιάδες άνθρωποι, οι οποίοι χωρίς να πιστεύουν σε άλλη ζωή, θυσίασαν την ζωή τους σε αγώνες για δικαιοσύνη και οικονομική ισότητα, σε “αγαθά”, τα οποία μετά τον θάνατό τους δεν θα μπορούσαν να τα απολαύσουν. Καθετί όμως που δεν έχει μέσα του ζωή αιώνιο, είναι ένα ψέμα· έχει στα σπλάχνα του τα σπέρματα της τραγωδίας.

Την τραγωδία της θυσίας για ένα τέτοιο ψέμα περιγράφει πολύ χαρακτηριστικά ο δημοσιογράφος Αντώνης Καρκαγιάννης στην παρουσίαση του βιβλίου του Σ. Λιναρδάτου “Πολιτικοί και Πολιτικοί”. Γράφει: “Θέλω να θέσω το εξής ερώτημα: Αν επρόκειτο να ξανακάνη κανείς τον ίδιο δρόμο, με την στερνή γνώση ότι είναι μάταιος και αδιέξοδος, πολύ χειρότερα ότι ήταν “ψεύδος”, θα τον ξαναέκανε; Έγραψα “ψεύδος” και πραγματικά τρόμαξα: πώς μπορεί να είναι “ψεύδος” ένας δρόμος της ιστορίας, γεμάτος αίματα και ανθρώπινη περιπέτεια, έστω και αν δεν οδήγησε πουθενά; Τα εκατομμύρια που πέθαναν ακολουθώντας τον δεν πίστευαν στο “ψεύδος”, πίστευαν ότι είναι αλήθεια”.

Δεν έχει σημασία τί πιστεύει κανείς για αλήθεια, αλλά εάν αυτό που πιστεύει είναι αλήθεια και μάλιστα αλήθεια ενυπόστατη. Γιατί η αλήθεια δεν μπορεί να ταυτισθή με καμμιά ιδεολογία. Είναι πρόσωπο. Είναι η προσωπική αρχή του παντός, της οποίας η αγάπη ανάδυσε όλα τα όντα από την ανυπαρξία.

Ελεύθεροι και όχι αμαρτωλοί

Ένας σύγχρονος στοχαστής σε κείμενό του, στο οποίο μπορεί να βάλη κανείς πολλά ερωτηματικά, γράφει μεταξύ άλλων μια σημαντική αλήθεια. Η Εκκλησία κατά τον 21ο αιώνα θα υποχρεωθή “νά απευθυνθή σε έναν άνθρωπο ο οποίος αισθάνεται ελεύθερος και όχι αμαρτωλός”.

Η ελευθερία αυτή είναι ψυχολογικής τάξεως. Συνίσταται στην απουσία αναστολών και τύψεων, που είναι ένα από τα επιπτεύγματα της ουμανιστικής ψυχολογίας, η οποία προσπαθεί να ισορροπήση εσωτερικά τον άνθρωπο, εναρμονίζοντας μεταξύ τους όλες τις απαιτήσεις των παθών του.

Το δύσκολο έργο της Εκκλησίας είναι να πείση τους ψυχολογικά ελεύθερους ότι είναι δούλοι της αμαρτίας και χρειάζονται πνευματική απελευθέρωση.

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1593

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance