Γεγονός καὶ Σχόλιο: “Είναι αρκετή η συγγνώμη;”

 

Η πρόθεση να επισκεφθή ο Πάπας την Ελλάδα και η ματαίωσή της, έδωσε αφορμή για διάφορες συζητήσεις πολιτικού, θρησκευτικού και εκκλησιολογικού περιεχομένου. Μάλιστα υπήρχαν περιπτώσεις που ήλθαν στο προσκήνιο και ιστορικά γεγονότα, στα οποία φαίνεται το μίσος και η επιθετικότητα του Βατικανού σε βάρος της Ορθοδοξίας. Πραγματικά εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες έχουμε πολλές τραυματικές εμπειρίες από την Φραγκοκρατία, η οποία τις περισσότερες φορές ήταν χειρότερη από την Τουρκοκρατία.

Ακούστηκε, μάλιστα και η άποψη ότι ο Πάπας πρέπει να ζητήση συγγνώμη για τα λάθη του, τα οποία έκανε απέναντι στους Ορθοδόξους, όπως άλλωστε ζήτησε συγγνώμη και από τους Μουσουλμάνους.

Νομίζω ότι είναι λάθος αυτή η τοποθέτηση. Γιατί ο Πάπας θα μπορούσε με μεγάλη ευκολία να ζητήση συγγνώμη για διάφορα ιστορικά γεγονότα, που έγιναν από μέλη της Εκκλησίας του, και να τα αναγνωρίση ως λάθη, χωρίς όμως να γίνη καμμία αλλαγή στο παπικό δίκαιο και την παπική εκκλησιολογία. Πρόκειται για μια παγίδα, στην οποία μπορεί να πέσουν οι Ορθόδοξοι εκκλησιαστικοί ηγέτες και να προδώσουν την δική τους εκκλησιολογία.

Σε προηγούμενο σχόλιο είχα αναφερθή σε άρθρο που έγραψε ένας Καθολικός, που τότε είχε γίνει Ορθόδοξος βλέποντας την νοοτροπία του Πάπα απέναντι στον Απόστολο Παύλο. Όμως, στο άρθρο του Καθολικού αυτού υπάρχουν και άλλες αλήθειες που μας ενδιαφέρουν ως προς το σημείο αυτό.

Ο Παύλος Μπάλλεστερ - Κουβαλιέρ υπογράμμιζε την εκκλησιολογία του Παπισμού, που βέβαια διαφέρει πολύ από την εκκλησιολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας καί, γενικά, της αποκαλυπτικής Παραδόσεως. Είναι πολύ εκφραστικός ως προς το σημείο αυτό.

Γράφει ότι, σύμφωνα με την ρωμαίϊκη θεολογία “η αυθεντία της Εκκλησίας υπάρχει τότε μόνον, όταν στηρίζεται και εναρμονίζεται με την θέλησι του Πάπα. Σε αντίθετη περίπτωσι εκμηδενίζεται”. Σημειώνει την άποψη του Επισκόπου Μαρέ, σύμφωνα με την οποία “θά ήταν πιο ακριβείς οι ρωμαιοκαθολικοί αν εκφωνώντας το “Πιστεύω” έλεγαν: “καί εις ένα Πάπαν” παρά να λένε: “καί εις μίαν ... Εκκλησίαν””.

Μέσα στα πλαίσια αυτά και αυτοί οι Επίσκοποι εκμηδενίζονται, αφού “η σημασία και ο ρόλος των επισκόπων μέσα στην ρωμαϊκή Εκκλησία, δεν είναι παρά απλή εκπροσώπηση της παπικής εξουσίας, στην οποία και οι ίδιοι οι επίσκοποι υποτάσσονται, όπως οι απλοί πιστοί”. Οι Επίσκοποι δεν είναι, κατά το παπικό δίκαιο, οι διάδοχοι των Αποστόλων, γιατί, όπως δογμάτισε η Εκκλησία αυτή, “η αποστολική εξουσία εξέλιπε με τους αποστόλους και δεν μετεδόθη στους διαδόχους της επισκόπους. Μονάχα η παπική εξουσία του Πέτρου, υπό την οποίαν βρίσκονταν όλοι οι άλλοι, μετεδόθη στους διαδόχους του Πέτρου, δηλαδή στους Πάπες”.

Ακόμη και οι Οικουμενικές Σύνοδοι δεν έχουν αξία όση ο Πάπας. Γράφει ότι, σύμφωνα με τις αντιλήψεις του παπισμού, οι Οικουμενικές Σύνοδοι “δέν είναι ούτε μπορούν να είναι άλλο πράγμα παρά συνέδρια του Χριστιανισμού, που συγκαλούνται υπό την αυθεντία και την εξουσία και την προεδρία του Πάπα”. “Αρκεί ο Πάπας να βγή από την αίθουσα της Συνόδου λέγοντας “δέν βρίσκομαι πλέον εκεί μέσα”, για να παύση από εκείνη την στιγμή η Οικουμενική Σύνοδος να έχη κύρος. Οι όροι της Συνόδου, επίσης, δεν έχουν καμμιά αξία αν δεν εγκριθούν και δεν επικυρωθούν από τον Πάπα, ο οποίος και θα τους επιβάλη με την αυθεντία του στους πιστούς”.

Ύστερα από αυτή την εσφαλμένη εκκλησιολογία που έχει ο παπισμός, μπορούμε εμείς οι Ορθόδοξοι να πέσουμε στην “παγίδα” να θέτουμε θέμα να ζητήση συγγνώμη ο Πάπας για μερικά ιστορικά λάθη, μερικών μελών της Εκκλησίας, η οποία συγγνώμη και όταν δοθή δεν θα αναιρέση την όλη δομή του Παπισμού; Γιατί μια πραγματική συγγνώμη συνίσταται στην επάνοδο του Παπισμού στην Ορθόδοξη εκκλησιολογία. Επί τέλους τα θέματα αυτά πρέπει να αντιμετωπίζονται με γνώση και σοβαρότητα.

Ν.Ι.

Ετικέτες: Γεγονὸς καὶ σχόλιο

  • Προβολές: 1133

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance