Γεγονότα καὶ Σχόλια: Το φαινόμενο Ανδρουλάκη

Η κυκλοφορία του βιβλίου του Μίμη Ανδρουλάκη και ο θόρυβος που έγινε γύρω από αυτό φέρουν στην επιφάνεια το λεγόμενο “φαινόμενο Ανδρουλάκη”, που δεν αναφέρεται μόνο στον πολιτικόν αυτόν άνδρα, αλλά σε ένα γενικότερο πρόβλημα, που απασχολεί και ταλανίζει την Πατρίδα μας, όπως παρατηρείται και σε πολλούς άλλους συγγραφείς. Πρόκειται για το κακό που έγινε με την είσδυση στην χώρα μας του ευρωπαϊκού διαφωτισμού μέσα από την μαρξιστική ιδεολογία, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα όχι μόνον να “πολεμηθή” ο Θεός, αλλά να τραυματισθή βαθειά και ο άνθρωπος και ταυτόχρονα να αγνοηθή η μεγάλη πολιτιστική κληρονομιά μας.

Δεν είναι εύκολο να αναλύση κανείς το φαινόμενο στο μικρό αυτό σχόλιο, αλλά θα τονισθούν μερικές ενδιαφέρουσες πλευρές και μάλιστα κατά τρόπο τηλεγραφικό.

Κατ’ αρχάς, η θεομαχία δείχνει έναν άνθρωπο που έχει βαθύτατο εσωτερικό πρόβλημα με τον Θεό, τον Οποίον δεν αρνείται, αλλά κατά παράδοξο και αντιφατικό τρόπο Τον πολεμά. Και βέβαια δεν πολεμά κανείς κάτι που πιστεύει ότι δεν υπάρχει. Πρόκειται για μια θεολογική και ψυχολογική ανασφάλεια, που φανερώνει έντονη εσωτερική ταραχή.

Έπειτα, είναι συνηθισμένο το φαινόμενο σε μερικούς συγγραφείς να εκφράζουν έντονα τον ερωτισμό τους μέσα στα κείμενα και τις περιγραφές που κάνουν. Είναι ένα φαινόμενο που δείχνει μια τραυματισμένη εσωτερική ζωή και φανερώνει ή μια στερημένη προσωπικότητα ή ότι αναζητούν την επιβίωση της ύπαρξής τους, η οποία χάνεται. Όταν δε αυτός ο ερωτισμός αποδίδεται και στον Θεό τότε μεγαλώνει το πρόβλημα. Πράγματι, όταν κανείς αποδίδει σεξουαλική συμπεριφορά και στον Θεό και μάλιστα στον Χριστό, που είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, τότε αυτό δείχνει την προσπάθειά του να καλύψη τις δικές του ενοχές, με την φτηνή δικαιολογία ότι από αυτήν την σεξουαλική ζωή δεν εξαιρείται και ο Θεός. Πρόκειται για μια δικαιολογία που χρησιμοποιούν όλες οι τραυματισμένες προσωπικότητες.

Επίσης, η απόδοση τέτοιων σεξουαλικών καταστάσεων στον Θεό στην πραγματικότητα είναι μια πρόκληση προς την παράδοση του λαού. Όταν ο λαός σέβεται την παράδοση που διαμόρφωσαν οι Άγιοι, παλαιοί και νέοι, και έρχεται κάποιος άλλος να την προκαλέση, τότε αυτό φανερώνει και το ότι είναι ξεκομμένος από τον λαό. Και πολλές φορές σκέπτομαι: πώς είναι δυνατόν να ζητά κανείς την εμπιστοσύνη του λαού όταν δεν σέβεται την “καρδιά” του; Ο λαός εκκλησιάζεται, πιστεύει, με τον τρόπο του, σέβεται το ιερό και τον Θεό, ενώ εκείνοι που διαφεντεύουν τις τύχες του όχι μόνον τον περιφρονούν, αλλά και τον προκαλούν.

Ακόμη, μπορεί κανείς να παρατηρήση την προσπάθεια μερικών ανθρώπων, οι οποίοι χρησιμοποιούν τα πάντα, ακόμη και αυτήν την πρόκληση του λαού, για να διαφημίσουν το έργο τους και το πρόσωπό τους, τις περισσότερες φορές χάριν ενός εύκολου πλουτισμού.

Τελικά πρέπει να προσέχουμε ώστε, όταν γράφουμε, να σεβόμαστε όχι μόνον τα θεία, αλλά και τα ανθρώπινα, ακόμη και αυτή την ίδια την παράδοση, προ πάντων δε τον εαυτό μας. Διαφορετικά θα είμαστε ξένο σώμα στον χώρο που ζούμε και μικροί άνθρωποι.

Ν.Ι.

  • Προβολές: 1092

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance