Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου: Εκκλησία καὶ Ἀθλητισμός.

Η διοργάνωση Συνεδρίου με θέμα “Εκκλησία και αθλητισμός” δεν είναι ένα όψιμο ενδιαφέρον εκπροσώπων της Εκκλησίας για τον αθλητισμό, αλλά είναι έκφραση του πνεύματος της Εκκλησίας που αγαπά και ενδιαφέρεται για τον όλο άνθρωπο, ο οποίος αποτελείται από ψυχή και σώμα. Πάντοτε η Εκκλησία, αμέσως ή εμμέσως, συνδεόταν με τον γνήσιο αθλητισμό και υποστήριξε και υποστηρίζει κάθε τι που βοηθά την ανάπτυξη της συγκροτήσεως της όλης προσωπικότητος του ανθρώπου.

Το Συνέδριο αυτό έχει τρεις βασικούς σκοπούς.

Ο πρώτος είναι να δείξη την σχέση που υπάρχει μεταξύ της Εκκλησίας και του αθλητισμού.

Κατ’ αρχάς πρέπει να υπογραμμισθή ότι η Εκκλησία δεν είναι απλώς ένα θρησκευτικό σωματείο που ενδιαφέρεται για την ικανοποίηση των θρησκευτικών συναισθημάτων του ανθρώπου, αλλά είναι μια κοινότητα που ενδιαφέρεται για την συγκρότηση της προσωπικότητος του ανθρώπου, και την καλή οργάνωση και λειτουργία της κοινωνίας. Δεν ενδιαφέρεται απλώς για τον ουρανό, αλλά πώς θα σκιαγραφήση στην γη “την εν ουρανοίς ευταξίαν”, χωρίς να γίνη γη. Η Εκκλησία δια μέσου των αιώνων παρήγαγε και πολιτισμό, καλλιέργησε όλες τις τέχνες (ποίηση, λογοτεχνία, μουσική, αγιογραφία, αρχιτεκτονική) χωρίς βέβαια να μετατρέπεται σε ένα ανθρωποκεντρικό πολιτισμό. Ταυτόχρονα, όμως, η Εκκλησία δεν μεταβάλλεται σε ένα αθλητικό σωματείο, που ενδιαφέρεται μόνον για την άσκηση του σώματος, αλλά την άθληση την βλέπει μέσα από την όλη προοπτική που έχει για την ανάπτυξη και τελείωση της προσωπικότητος του ανθρώπου.

Έπειτα, η Εκκλησία δεν διακρίνεται ούτε για τον ιδεαλισμό, που εξυψώνει την ψυχή και περιφρονεί το σώμα, αλλά ούτε και για έναν ματεριαλισμό, που παραγνωρίζει την ψυχή και καταλήγει τελικά στην σωματολατρεία. Θεωρεί ότι ο άνθρωπος αποτελείται από ψυχή και σώμα, καθώς επίσης ότι πρέπει να υπάρχη αρμονία μεταξύ των δύο αυτών στοιχείων του ανθρώπου.

Μέσα από αυτήν την προοπτική πρέπει να δούμε ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας και γενικά όλη η εκκλησιαστική παράδοση ομιλούν για την άθληση, προτρέπουν τα παιδιά να αθλούνται, χρησιμοποιούν παραδείγματα από τους αθλητικούς αγώνες της εποχής τους για να ομιλήσουν και για την πνευματική άθληση, γνωρίζουν τους κανονισμούς που ίσχυαν την εποχή εκείνη κατά την τέλεση των αγώνων κλπ.

Για όλους αυτούς τους λόγους η Εκκλησία προτρέπει τα παιδιά να αθλούνται, συγκροτεί διάφορες αθλητικές ομάδες και διοργανώνει αγώνες και πρωταθλήματα, δημιουργεί, ιδίως σε κατασκηνωτικούς χώρους, γήπεδα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης κλπ. Όμως δεν τα αυτονομεί όλα αυτά από την ατμόσφαιρα που την διακρίνει, αλλά τα εντάσσει μέσα σε όλη την ολοκληρωμένη προοπτική που έχει για τον άνθρωπο και την σωτηρία του.

Ο δεύτερος σκοπός του Συνεδρίου αυτού είναι να διατυπωθούν διάφορες σκέψεις για το πώς μπορεί να βελτιωθούν οι συνθήκες μέσα στις οποίες καλλιεργείται σήμερα ο αθλητισμός, και όχι τα κακέκτυπά του με όλες τις συνέπειες που είναι γνωστές σε όλους μας.

Είναι γνωστόν ότι ο Pierre De Coubertin διαφωνούσε με τον επαγγελματικό αθλητισμό και οραματιζόταν έναν ερασιτεχνικό αθλητισμό που θα προωθούσε την υγεία και την δύναμη. Επίσης, σε αυτόν τον αθλητισμό αναφερόταν η απόφαση της ΔΟΕ το 1904: “ερασιτέχνης αθλητής είναι εκείνος που δεν έχει δεχθεί ποτέ χρήματα, δεν έχει αγωνισθεί ποτέ με ψευδώνυμο, δεν έχει βάλει ενέχυρο ούτε έχει πουλήσει τα έπαθλά του, δεν έχει βάλει ποτέ χρηματικό στοίχημα και είναι αποδεδειγμένα μέλος ερασιτεχνικού σωματείου”.

Από τότε όμως έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Πολλοί παράγοντες θέλησαν και σε πολλά σημεία επηρέασαν τον αθλητισμό με συνταρακτικές συνέπειες. Οι πολιτικοί ανταγωνισμοί και προπαγάνδες, η εμπορία και τα συμφέροντα καταλήγουν στο να δημιουργήσουν “υπεραθλητές”, που καταρτίζονται ανάλογα με την τελειοποίηση της τεχνικής μεθόδου. Η βία στα γήπεδα, η οποία εν μέρει είναι και έκφραση της ατμόσφαιρας που επικρατεί στην κοινωνία, η χρησιμοποίηση και εκμετάλλευση των αθλητών με διαφόρους τρόπους για απόκτηση επιρροής και δύναμης είναι μερικά από εκείνα που αλλοιώνουν τον γνήσιο αθλητισμό.

Είναι χαρακτηριστικά όσα γράφει ένας παλαιός Πανελληνιονίκης και Βαλκανιονίκης Έλληνας αθλητής, ο Γιώργος Μαρινάκης: “Εμείς οι παλιότεροι γνωρίσαμε έναν αθλητισμό πολύ διαφορετικό από τον σημερινό. Έναν αθλητισμό που υπηρετούσε την συναδέλφωση των λαών για την παγκόσμια ειρήνη. Αθλητισμό, χωρίς δόλο, με μόνο σκοπό την διάκριση της νίκης και την καλλιέργεια της ψυχής και του σώματος” (62 χρόνια αγώνες για τον αθλητισμό, σελ. 103).

Ακριβώς για την θεραπεία όλων αυτών των διαπλεκομένων συμφερόντων αγωνίζονται πολλοί παράγοντες και η Επιτροπή “ευ αγωνίζεσθαι”. Ως προς την πλευρά αυτή μπορεί να βοηθήση και η Εκκλησία, ακριβώς γιατί έχει την δυνατότητα να επηρεάση την κοινωνία και να βελτιώση τις κοινωνικές συνθήκες. Η Εκκλησία μπορεί να γίνη κήρυκας του αληθινού αθλητισμού και του γνησίου Ολυμπισμού.

Ο τρίτος σκοπός του Συνεδρίου είναι να καθορισθούν οι τρόποι με τους οποίους θα συμμετάσχη και θα βοηθήση η Εκκλησία στην καλή διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, ώστε να επιτύχη αυτή η προσπάθεια. Άλλωστε ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία διατυπώνεται από παντού η άποψη ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες πρέπει να επανέλθουν στην αφετηρία τους και τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκαν, να απομακρυνθούν από την εμπορευματοποίηση και άλλες σκοπιμότητες. Είναι δε γνωστόν ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην αρχαία Ελλάδα συνδέονταν στενά με το θέατρο και το ιερό. Η αποϊεροποίηση των Ολυμπιακών Αγώνων συνιστά μεγάλο πρόβλημα.

Η Εκκλησία θέλει να συμμετάσχη στην πολιτιστική Ολυμπιάδα που θα προηγηθή και θα είναι το υπόβαθρο και των Ολυμπιακών Αγώνων κατά τον χρόνο που θα τελούνται, γιατί θέλει να δείξη ότι το Γένος μας έχει μια μεγάλη πολιτιστική παράδοση και ιστορία, που αρχίζει από την αρχαία Ελλάδα και φθάνει μέχρι σήμερα. Δεν υπάρχουν ιστορικές διαστάσεις στην ιστορία μας, δεν πάσχουμε από αμνησία και πολιτιστική σχιζοφρένεια. Πράγματι είναι ευκαιρία να προβληθή η όλη διαχρονική παράδοση του ελληνισμού.

Έπειτα, η Εκκλησία θέλει να βοηθήση με τον εθελοντισμό, τον οποίο καλλιεργεί, στην ευρεία συμμετοχή του λαού και ιδίως των νέων παιδιών κατά την διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Γιατί αν δεν γίνη η κινητοποίηση του λαού, τότε δεν θα υπάρξη επιτυχία.

Ακόμη, η Εκκλησία θέλει να βρη τρόπους για να έχη μια επικοινωνία με τους αθλητάς που θα έλθουν από άλλες χώρες, ιδίως Ορθόδοξες, για να αισθανθούν την Ελλάδα σαν στο σπίτι τους και να δημιουργηθούν περαιτέρω σχέσεις μεταξύ των Χριστιανών αθλητών. Άλλωστε, τόσο ο ελληνισμός, όσο και ο Χριστιανισμός πάντοτε είχαν μια οικουμενική διάσταση, δηλαδή δεν περιορίζονταν από τον χώρο και τον χρόνο.

Επί πλέον η Εκκλησία μπορεί και πρέπει να βοηθήση τους Έλληνας αθλητάς που θα συμμετάσχουν στους αγώνες για να διεκδικήσουν μετάλλια και να τιμηθή από της πλευράς αυτής η χώρα μας. Είναι δε γνωστόν ότι πέρα από την σωματική προπόνηση υπάρχει και η λεγομένη “νοερά προπόνηση” η οποία είναι το υπόβαθρο και η κινητήρια δύναμη για την επιτυχία του αθλητού. Η ψυχική ηρεμία, η νηφαλιότητα, η προσοχή και εγρήγορση, η συγκέντρωση του νού, η βοήθεια του Θεού, όλα αυτά βοηθούν στην καλή απόδοση του αθλητού.

Θα πρέπει να υπογραμμίσουμε το τί έγραψε για τον πρώτο σύγχρονο Έλληνα Ολυμπιονίκη, τον Σπύρο Λούη, ο πρωτεργάτης της αναβίωσης των Ολυμπιακών αγώνων Γάλλος βαρώνος άήήίίή άή άήίήήίιήή: “Ο Σπύρος Λούης ήταν ένας θαυμάσιος βοσκός, ντυμένος με την λαϊκή φουστανέλλα, ξένος με τις μεθόδους της επιστημονικής προπονήσεως. Προετοιμάστηκε με νηστεία και προσευχή και πέρασε την τελευταία νύχτα πριν τον αγώνα μπροστά στις άγιες εικόνες κάτω από το φως των λαμπάδων” (βλ. Κωνσταντίνου Ζορμπά: Δοκίμια για την Παγκοσμιοποίηση, σελ. 59). Η Εκκλησία με την ησυχαστική μέθοδο που διαθέτει μπορεί να συνδράμη στην καλύτερη προετοιμασία των αθλητών, αλλά και στην πνευματική ολοκλήρωσή τους, αντί να καταφεύγουν σε ανατολικές παραδόσεις, σε γιόγκα και διαλογισμό. Έχουμε και εμείς μια δυναμική παράδοση πάνω στην λεγομένη “νοερά προπόνηση”.

Θεωρώ ότι η Εκκλησία μπορεί να βοηθήση στην αναβίωση του πραγματικού πνεύματος του αθλητισμού και την ανύψωση της Ολυμπάδος του 2004 στα επίπεδα που της αρμόζουν. Άλλωστε σε αυτό αποβλέπει και η Επιτροπή του “ευ αγωνίζεσθαι”. Όλοι αναγνωρίζουμε και συνειδητοποιούμε ότι κάτι πρέπει να γίνη στον χώρο του αθλητισμού και του ολυμπισμού.

Αυτοί είναι, με λίγα λόγια, οι βασικοί στόχοι του Συνεδρίου που διοργανώνει η Ιερά Σύνοδος με θέμα “Εκκλησία και αθλητισμός”.

  • Προβολές: 1331

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance