Διονυσίου Πελέκη: Προσκύνημα στὴν Καππαδοκία

του Διονυσίου Πελέκη, Δικηγόρου παρά τω Αρείω Πάγω

Προσκύνημα στὴν ΚαππαδοκίαΗ διαβιβασθείσα στον ευφήμως γνωστόν “Πανελλήνιον Σύλλογον οι Φίλοι του Αγίου Όρους” απόφασις και επιθυμία του Οικουμενικού Πατριάρχου κυρίου Βαρθολομαίου να τελέση μετ’ άδειαν του Τουρκικού Κράτους θείαν Λειτουργίαν στα Πετρομονάστηρα της Καππαδοκίας κατά την Κυριακήν του Θωμά, ύστερα από αιώνες Πατριαρχικής απουσίας και 76 έτη από την τελευταίαν λειτουργίαν, εσήμανεν συναγερμόν στις ψυχές και τις συνειδήσεις της Διοικήσεως, των μελών του και των πολυπληθών φίλων του. Η καταστατική πρόβλεψις παντοίας συμπαραστάσεως του Συλλόγου προς την Αγιώνυμον Αθωνικήν Πολιτείαν επεκτείνεται αυτοθρόως και εις το όμοιον ενδιαφέρον δια τον γεραρόν Οικουμενικόν Θρόνον και το σεπτόν πρόσωπον του σημερινού Πατριάρχου. Έτσι, η ανταπόκρισις υπήρξεν συγκινητική και το ενδιαφέρον εξεδηλώθη αμέριστον.

Τέσσαρες διαφορετικές ομάδες υπό μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου, πρώην και νύν, κατηυθύνθησαν προς Καππαδοκίαν. Μία ομάδα ανεχώρησεν την Μεγάλην Πέμπτην, δύο την Μεγάλην Παρασκευήν και μία την Πέμπτην της Διακαινησίμου με απ’ ευθείας πτήσιν στο Ικόνιον και εκείθεν οδικώς στην Καππαδοκίαν.

Η μία ομάδα της Μεγάλης Παρασκευής εκ 32 ατόμων, περιελάμβανεν, όπως και οι λοιπές, σημαντικές προσωπικότητες, που έσπευσαν να μετάσχουν στην όντως κοπιώδη προσκυνηματικήν αυτήν εξόρμησιν. Η ομάδα αυτή παρηκολούθησεν την ακολουθίαν του Επιταφίου στον Πατριαρχικόν Ναόν του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, και εώρτασεν την Ανάστασιν εις τον παρακείμενον κατάμεστον Ι. Ναόν του Αγίου Νικολάου. Κατά διαπίστωσιν του Φαναρίου η εφετεινή εκ πάσης γωνίας της Ελλάδος και του Εξωτερικού προσέλευση προσκυνητών ήταν η πολυανθρωποτέρα των τελευταίων είκοσι ετών. Μετά την λειτουργίαν της Αγάπης και την παραλαβήν του κόκκινου αυγού από το χέρι του Πατριάρχου ανεχώρησεν δια της δευτέρας γέφυρας του Βοσπόρου προς την Καππαδοκίαν με δρομολόγιον Προύσσα, Αϊβαλί, Σμύρνη, Έφεσος, Πέργαμος, Αϊδίνιον, Παμούκαλε, Ιεράπολιν, Μύρα, Αττάλειαν, Πέργην, Άσφενδον, Σίδην, Ικόνιον, Καππαδοκίαν, προβλεπομένης συνολικής διαδρομής άνω των 3.000 χιλιομέτρων, την εκ των οποίων κόπωσιν ουδείς υπελόγισεν, διότι κατά την διαδρομήν, πλην των εναλλασσομένων εντυπώσεων εκ του θαυμασίου φυσικού περιβάλλοντος, η ακώλυτος υπό εκάστου των μετεχόντων χρήσις του μικροφώνου και η αναφορά στα κατακλύζοντα την μνήμην και αναρριπίζοντα την Ελληνορθόδοξον ψυχήν ιστορικά γεγονότα της περιοχής, που είχον ως πρωταγωνιστήν την ένδοξον φυλήν μας, απεμάκρυνε την κόπωσιν και διετήρει την αγρύπνιαν και την εγρήγορσιν της ψυχής μας, μέσα σε μία ατμόσφαιρα διαχύτου μελαγχολίας και εντόνου προβληματισμού για όσα συνέβησαν.

Αφήνοντας πίσω μας την πολυπόθητον και υπό πολλών ηγαπημένην Πόλιν ενεθυμήθημεν ότι και αυτό το έμβλημα του Τουρκικού Κράτους, η Ερυθρά ημισέληνος μετά του άστρου, ανήκεν εις το Βυζάντιον, το οποίον το 339, εορτάζον την επέτειον της λύσεως της κατά το προηγούμενον έτος (340 π.Χ.) πολιορκίας του υπό του Φιλίππου της Μακεδονίας, αποδοθείσης εις την θεάν της Σελήνην Εκάτην, έκοψε νόμισμα, στην μίαν όψιν του οποίου απεικονίζετο η θεά Εκάτη και στην άλλην η ημισέληνος!! Και αυτό το ιδιοποιήθη ανερυθριάστως η βάρβαρος οθωμανική ορδή, η οποία, ζήσασα νομαδικώς επί αιώνες, δεν είχεν τίποτε να προσφέρη στην πολιτισμένην αυτοκρατορίαν του Μεσαιωνικού Ελληνισμού, πλην των δανείων, που ήρπασε καθ’ οδόν από τους Πέρσες και τους Αρμενίους, των οποίων, όπως και των Αράβων, ελεηλάτησεν και τον γλωσσικόν πλούτον.

Διαπεραιωθέντες στην Ασίαν, διήλθομεν εγγύς της Χαλκηδόνος, όπου το 451 επί Μαρκιανού και Πουλχερίας, συνήλθον οι 630 Θεοφόροι Πατέρες της 4ης Οικουμενικής Συνόδου, οι οποίοι κατεδίκασαν τον Μονοφυσιτισμόν.

Συνεχίσαμεν εις την Βιθυνίαν, υπό την σκιάν του Ολύμπου, μεγίστου Ορθοδόξου Μοναστικού Κέντρου, και διήλθομεν εγγύς της Νικαίας, προσωρινής πρωτευούσης της Αυτοκρατορίας του Μεσαιωνικού Ελληνισμού, μετά την ανέντιμον και ολεθρίαν άλωσιν της Πόλεως από τους Λατίνους το 1204. Η Νίκαια είναι συνυφασμένη άρρηκτα με την πρώτην επίσημον συνάντησιν του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, όταν το 325 μ.Χ. συνήλθον εις αυτήν οι 318 Άγιοι Πατέρες εκ παντός σημείου, Ανατολής και Δύσεως, της απεράντου Αυτοκρατορίας υπό την Προεδρίαν του Μ. Κωνσταντίνου, οι οποίοι, ομιλούντες όλοι απταίστως την Ελληνικήν, κάτοχοι Παιδείας Ελληνικής, διετύπωσαν εις άψογον Ελληνικήν τα πρώτα επτά άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως. Καλόν είναι να εκτιμάται πρεπόντως αυτή η συμπόρευσις των 1.700 ετών και να μην σπεύδη το Ελλαδικόν κρατίδιον να εκδηλώνη εχθρότητα ή καταφρόνησιν της Ορθοδοξίας, όπως εσχάτως παρατηρείται.

Η ιστορική μνήμη του Ορθοδόξου Έλληνος κατεκλύζετο από σωρείαν γεγονότων και προσώπων καθ’ όλην αυτήν την διαδρομήν. Παρών ανά πάσαν στιγμήν ο Ξενοφών, παραπέμπων στο τέλος του 5ου και τις αρχές του 4ου π.Χ. αιώνος με τους Μυρίους του, που κατηύθυνεν, προχειρισθείς, κατά το δαιμόνιον του Έλληνος, εις Στρατηγόν, εις τον εγγύς της Τραπεζούντος λόφον, οπόθεν είδον την θάλασσαν του Ευξείνου, αφού αντιμετώπισαν τη μόνην στρατιωτικώς αξιόλογον δύναμιν των Καρδούχων, των σημερινών Κούρδων. Δίδυμος του άνω λόφου είναι ο λόφος, όπου η υπό του Αποστόλου Λουκά ιστορηθείσα εικών της Παναγίας του Σουμελά οριοθέτησε η ίδια τον Ελληνισμόν με την θαυματουργόν εκεί μετάβασίν της και ανεύρεσίν της. Αναπόσταστος σύντροφός μας και ο Αρριανός, ο πενιχρός αλλά τεκμηριωμένος αφηγητής της απεριγράπτου δόξης του Μεγίστου του θνητών, του Στρατηλάτου Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Η Άβυδος, ο Γρανικός, το Γόρδιον, η διαρκώς παρά το πλευρόν του Αλεξάνδρου παρουσία των Παιόνων, την χώραν των οποίων οικεί σήμερον το κακόηθες νεόπλασμα του θανασίμου εχθρού του Ελληνισμού, του Τίτο, και το οποίον, δεν θ’ αργήση να διαρραγή, και των Αγριάνων, των σημερινών Πομάκων, τους οποίους η αβελτηρία του Ελλαδικού Κρατιδίου εγκετοποίησεν και παρέδωκεν στους ινστρούχτορες της Αγκύρας. Η Ισσός, θέατρο του πρώτου και κρισίμου πολεμικού θριάμβου των Ελλήνων κατά των Περσών, η απάντησις του Αλεξάνδρου στους πρέσβεις του Μ. Βασιλέως, όπως την διασώζει ο Αρριανός, κατά την οποίαν αποκαλύπτει τους λόγους, δια τους οποίους απεφάσισεν, ως επικεφαλής της Ελλήνων, να τιμωρήση τον υπερφίαλον Μεγάλον Βασιλέα των Περσών, η Μίλητος και σωρεία άλλων ονομάτων, γεγονότων και Τόπων, μας υπενθύμιζαν την άφθιτον δόξαν του Ελληνισμού, την καίριαν συμβολήν του στην προετοιμασίαν της οδού του αναμενομένου Σωτήρος δια του εξελληνισμού της Οικουμένης, αλλά και το τέλος της κλασικής περιόδου του Ελληνισμού και την ακμήν της Ελληνιστικής περιόδου.

Η ανάμνησις όλων των Οικουμενικών Συνόδων και η αναφορά του συγγραφέως της Αποκαλύψεως Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στις επτά Εκκλησίες της Ασίας (Εφέσου, Σμύρνης, Περγάμου, Θυατείρων, Σάρδεων, Φιλαδελφείας και Λαοδικείας) ανεδείκνυον την άλλη πλευράν του πολιτισμού και των παραδόσεών μας στην περιοχή αυτή. Σε κάθε πόλιν της Αποκαλύψεως, όπου επλησιάζαμε, ανεγιγνώσκετο από μικροφώνου το μήνυμα του Αγίου Ιωάννου, που την αφεώρα. Εδώ, στην περιοχή αυτή, γίνεται καλλίτερα κατανοητό ότι οι Έλληνες είμαστε φορείς δύο λαμπροτάτων παραδόσεων. Της πολυχιλιετούς Ελληνικής και της δισχιλιετούς Ορθοδόξου Χριστιανικής. Και πρέπει ν’ ανανήψωμεν, επί τέλους, και να τις διαφυλάξουμε αλώβητες, ως κόρην οφθαλμού, μαζί με την θανασίμως κινδυνεύουσαν Γλώσσαν μας, ό,τι πολυτιμότερο εδημιούργησεν η ανθρωπίνη διάνοια. Ημείς και οι Δυτικοί είμεθα διαφορετικοί. Και πρέπει να συνεχίσωμε να είμεθα, αν δεν θέλομεν να πάθωμεν ό,τι έπαθεν η Ρωμιοσύνη της Μεγάλης Ελλάδος μετά το 1073.

Στην Σμύρνη τα μάτια δάκρυσαν και οι βουβοί αναστεναγμοί μόλις απεκρύπτοντο. Θα ήθελα μόνο, μιμούμενος τους Εβραίους, που για 1900 περίπου χρόνια δεν έβγαλαν από το μυαλό τους την Ιερουσαλήμ, μέχρι να την αποκτήσουν και πάλιν, να μπορούσα να της ειπώ: “Εάν επιλάθομαί σου, Σμύρνη, κοληθείη μου η γλώσσα”. Δύσκολο όμως και να το ειπής, διότι καραδοκεί η ρετσινιά του σωβινιστή μέχρι και του φασίστα. Έχει απαμβλυνθή τόσο η ιστορική μνήμη και το αγωνιστικό φρόνημα του Έλληνος. Και να σκεφθή κανείς ότι για την άλωσιν υπό των Περσών της εγγύς κειμένης Μιλήτου, ηκούσθη παρά του Φρυνίχου στην Αθήνα το εγερτήριον σάλπισμα: “Μέχρις τεύ κατάκεισθε; Κοτ’ έξετ άλκιμον θυμόν, ω νέοι”. Τώρα ποιός θα το επαναλάβη;

Και η Σμύρνη των τεσσάρων και πλέον σήμερον εκατομμυρίων κατοίκων μένει εκεί τουρκευμένη πλήρως, με μίαν επίμονον δυσοσμίαν από τη παντελή έλλειψη έργων υποδομής, δηλούσαν ότι δεν είναι η Σμύρνη των Ρωμηών, αλλ’ η Σμύρνη των Τούρκων. Αναδύεται όμως εκείθεν και ένα αδιόρατο αίσθημα απειλής. Κάτι ετοιμάζεται στην μείζονα περιοχή της Σμύρνης. Ανοικοδομούνται εκεί, και παραμένουν, καίτοι αποπερατωμένα, ακατοίκητα δεκάδες χιλιάδες διαμερισμάτων απεράντων συγκροτημάτων πολυορόφων κτιρίων. Φαίνεται πώς οι Τούρκοι ετοιμάζουν σχεδιασμένην εσωτερικήν μετακίνησιν πληθυσμών προς την περοχήν του Αιγαίου. Ίσως έχουν λάβει το μήνυμα ότι ετοιμάζεται η δημιουργία Κουρδικού Κράτους. Με ποιό όμως αντάλλαγμα; Και ποιός θα το πληρώση;... Η εμμονή της Τουρκίας σε “γκρίζες ζώνες”, του Αιγαίου και η αναγνώρισις ζωτικών συμφερόντων υπέρ της Αγκύρας στην Μαδρίτη, πρέπει να αξιολογούνται πάντοτε με την μεγίστην δυνατήν αυστηρότητα.

Σε πολλές πόλεις της Αιολίας, της Ιωνίας της Λυκίας, της Κιλικίας, της Παμφυλίας διατηρούνται πολλά από τα αρχοντόσπιτα των Ελλήνων.

Στην Τρίγλια σώζεται σε ανεκτή κατάσταση η πατρική οικία του μάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης, στην Σμύρνη διατηρείται άριστα το Ελληνικό Προξενείο και το κτίριον του Πανιωνίου Πανεπιστημίου, του οποίου η λειτουργία είχεν προγραμματισθή για τον Σεπτέμβριον του 1922. Στα Μύρα της Λυκίας η Βασιλική του αγίου Νικολάου διατηρείται σε ανεκτή κατάσταση και τελείται σε αυτήν λειτουργία κατ’ έτος την 6ην Δεκεμβρίου.

Στην Αττάλεια διατηρείται η συνοικία με τα Ελληνικά σπίτια, που φέρουν στο υπέρθυρο τα αρχικά του ιδιοκτήτου και την χρονολογία ανεγέρσεως. Μετά το Ικόνιο, και διαβαίνοντας τα χιονοσκεπή όρη σε υψόμετρο 1.500 μέτρων κατευθυνόμεθα στην πρωτεύουσα της Καππαδοκίας, την Νεάπολη, σημερινό Νεφσεχίρ με την τεράστια ανοικοδόμηση. Στο Προκόπι επισκεπτόμεθα την οικία, όπου έζησε ως σκλάβος ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος. Στην Σινασό, καθαρώς Ελληνική πόλη άλλοτε, ένα Ελληνικό αρχοντικό έχει γίνει εστιατόριο πολυτελείας. Στην Καρβάλη τα Λουκίδεια εκπαιδευτήρια στεγάζουν το τουρκικό Σχολείο και το αρχοντικό Λουκίδη έχει γίνει Δημαρχείο.

Γενικώς, η τουριστική βιτρίνα της Τουρκίας είναι αξιοπρόσεκτη. Ο λαός όμως είναι πτωχός και ζη πτωχικά. Όποιος επεσκέφθη μέρη των πόλεων πέραν της τουριστικής γραμμής, ή πολύ περισσότερον, χωριά στο βάθος της Τουρκίας, έπρεπε να έχη πολύ γερόν στόμαχον, δια ν’ αντέξη την θλιβεράν και δυσώδη πραγματικότητα. Οποιοσδήποτε Ευρωπαίος αποκτήση τοιαύτην εμπειρίαν θ’ αρνηθή και συζήτησιν καν περί εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε.

Η Καππαδοκία, εκτός από τις εκπληκτικές γεωλογικές ιδιαιτερότητές της, οφειλόμενες στην ηφαιστειογενή της προέλευση, η οποία καταπλήσσει με τα σχήματα, που λαμβάνει η επί εκατομμύρια ετών αποσαθρουμένη υπό των βροχοπτώσεων και των ισχυρών ανέμων λάβα, είναι ένα ανοικτό Εκκλησιαστικό Μουσείο. Δεκάδες υπόσκαφοι, κυρίως, ναοί, κατεστραμμένοι, βεβηλωμένοι παντοιοτρόπως, μαρτυρούν τη μοναδική άνθηση του Χριστιανισμού και του Ελληνισμού στην περιοχή. Αγιοτόκος και Αγιοτρόφος η Καππαδοκία εξελληνίζεται κατά την Ελληνιστικήν εποχήν από τους Σελευκίδες και εξελίσσεται σε κορυφαίο Ορθόδοξο μοναστικό κέντρο. Ο Μέγας Βασίλειος στην Καισάρεια οργανώνει τον κοινοβιακόν Μοναχισμόν και θεσπίζει τους Όρους κατά Πλάτος και κατ’ Επιτομήν, που τον διέπουν. Στον εις αθλίαν σήμερον κατάστασιν ναόν της Αγίας Μακρίνης, εις Αξόν χειροτονεί εις Επίσκοπον τον φίλον του Γρηγόριον Ναζιανζηνόν. Και εδώ αναδεικνύεται η άλλη μεγάλη Αγιοπατερική μορφή του Γρηγορίου του Νύσσης. Παραλλήλως αναδύεται και η μορφή του Έλληνος φιλοσόφου του 1ου μ.Χ. αιώνος Απολλωνίου του Τυαννέως.

Οι Καππαδόκες ήσαν φημισμένοι και εύστροφοι έμποροι. Κυκλοφορεί ευρέως το αμφίσημον φθέγμα: “Όφις, δήξας Καππαδόκαν, έθανεν”. Ποιός, ο Καππαδόκας ή ο όφις; Η Καππαδοκία σήμερα μεταβάλλεται σε μεγάλον πόλον τουριστικής αναπτύξεως. Βεβαίως, εις όλους τους Τουριστικούς οδηγούς ουδαμού θα ευρεθή η λέξις “Έλλην”, “Ελλάς” ή “Ελληνικόν”. Ακόμη και εις την Έφεσον, την Πέργαμον με την εφάμιλλον της Αλεξανδρείας Βιβλιοθήκην του Ευμένους, ουδείς λόγος γίνεται περί των δημιουργών. Και οφείλει, πιστεύω, η Ελληνική Διπλωματία, σε κάθε προσεχή συζήτησι των προενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ε.Ε. να θέτη επιτακτικώς το πρόβλημα τούτο της βαναύσου κλοπής της πολιτιστικής μας κληρονομίας. Υπάρχει και ΟΥΝΕΣΚΟ, η οποία πρέπει να επιληφθή οπωσδήποτε.

Υπάρχουν σ’ όλην την Τουρκία εκατομμύρια κρυπτοέλληνες και κρυπτοχριστιανοί. Σε ένα βιοτεχνικό κέντρο χειροποιήτων χαλιών, δύο νέοι άνδρες εξηγούν τον τρόπον κατασκευής του χειροποίητου χαλιού και προβάλλουν τα προϊόντα τους στους Έλληνες, καλούς, ως γνωστόν, πελάτες.

Κάποια στιγμή ο γράφων συζητώντας κατ’ ιδίαν με τον ένα εκ των δύο του λέγει: “Εσείς δεν είσθε Τούρκος”. Χωρίς καμμία έκπληξη ή ενδοιασμό απαντά: “Και βέβαια δεν είμαι. Ξέρω, όπως το ξέρουν οι πέντε από τους ένδεκα που είμεθα εδώ, ότι στις φλέβες μου κυλά Ελληνικό αίμα. Ποιό το όφελος να θέσω το θέμα; Αρκούμαι να λέγω ότι είμαι κάτοικος της Ανατολίας και δεν το ψάχνω περαιτέρω το θέμα. Και το δυστύχημα είναι ότι δεν υπάρχει εδώ Εκκλησία και Ιερείς. Ούτε να κοινωνήσωμε δεν μπορούμε, γιατί είμαστε αβάπτιστοι. Αυτό με λυπεί μόνο”. Τα σχόλια και τα αισθήματα αφήνονται στον αναγνώστη.

Το βράδυ του Σαββάτου αφικνείται στο Ξενοδοχείο ο Πατριάρχης μας. Επακολουθεί δείπνο, όπου παρίστανται οι Δήμαρχοι του Προκοπίου και του Άβανος, επιδεικνύοντας τον πρέποντα σεβασμόν προς τον Πατριάρχην, συνοδευόμενοι από δημοτικούς συμβούλους. Ανταλλάσσονται χαιρετισμοί και ο Σύλλογός μας προσφέρει στον Πατριάρχη ως αναμνηστικόν δώρον εγχάρακτον βαρύτιμον ασημένιον δίσκον.

Από της εσπέρας της Παρασκευής, 5-5-2000, στην Καππαδοκία βρέχει συνεχώς. Η τάξις της φύσεως φαίνεται δεδομένη. Και τάξεως φύσις νικάται μόνον όπου Θεός βούλεται. Την Κυριακή του Θωμά ο Πατριάρχης με την συνοδείαν του αναχωρεί υπό ραγδαίαν βροχήν από το Ξενοδοχείο δια την εγγύς κειμένην κοιλάδα του Ζέλβε, όπου έχει προγμαμματισθή να τελεσθή η υπαίθριος λειτουργία. Υπάρχει ένα πρόχειρο στέγαστρο δια τους ιερουργούντας. Το εκκλησίασμα θα μείνη sub divo. Υπό συνεχιζομένην ραγδαίαν βροχήν συγκεντρωνόμεθα όλοι στον προκαθωρισμένον χώρον. Βροχή και λάσπη. Συλλειτουργούν οι Μητροπολίται του Θρόνου Σελευκείας και Φιλαδελφείας, ο Ξάνθης Παντελεήμων, ο Μαυροβουνίου Αμφιλόχιος, ο Ηγούμενος της Ι. Μ. Ιβήρων του Αγίου Όρους πατήρ Βασίλειος Γοντικάκης, η λαμπρή, σεπτή και γοητευτική αυτή μορφή της Ορθοδοξίας, και πολλοί ιερείς. Παρευρίσκονται περί τους 150 φίλοι του Αγίου Όρους, ο Αναπληρωτής Διοικητής κ. Κασμήρογλου, συνοδευόμενος από 15 περίπου Αγιορείτες, Σέρβοι του Μαυροβουνίου, ψάλλοντες ευψύχως το Χριστός Ανέστη στα Ελληνικά, ομάδα Γερμανών Ορθοδόξων, κάτοικοι Ρόδου και Σπάρτης και πολλοί άλλοι. Στις 10 ακριβώς αφικνείται ο Πατριάρχης και άρχεται το τελετουργικόν της ενδύσεώς του. Η βροχή ασταμάτητος. Και οι μυστικές προσευχές όλων για το σταμάτημά της. Μόλις ο Πατριάρχης ευλογεί και ο πατήρ Βασίλειος εκφωνεί το “Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός”, η βροχή σταματά. Όπου, λοιπόν, Θεός βούλεται, νικάται φύσεως τάξις.

Υπό λαμπρόν ήλιον τελείται η λειτουργία. Στην γύρω περιοχή αντηχεί ύστερα από αιώνες η φωνή του Οικουμενικού Πατριάρχου. Και το “Χριστός Ανέστη”, ψαλλόμενον με την μελωδικήν φωνήν του Πατριάρχου και την στεντόρειαν αλλά μουσικωτάτην φωνήν του εξ Αθηνών πατρός Καθρεπτίδη, σκορπά ρίγη συγκινήσεως στους πιστούς. Δακρύζει ο Πατριάρχης. Ατίμητα διαμάντια τα δάκρυα στα μάτια του. Δακρύζει από χαρά, αλλά και για τις συμφορές του Γένους. Όλων οι οφθαλμοί υγραίνονται. Και ένας κόμπος κόβει την φωνή. Στο αποκορύφωμά τους όλα αυτά όταν ακούγεται η παλλομένη φωνή του Πατριάρχου, δεομένου υπέρ των “... και των μαρτυρικώς απ’ αιώνων εις την Καππαδοκίαν τελειωθέντων”.

Χριστέ μου, αγαπημένε μου Χριστέ. Μνήσθητι του γένους των Ελλήνων, δια τους οποίους, όταν Σε επλησίασαν μέσω των Ελληνιζόντων και εχόντων Ελληνικόν όνομα μαθητών Σου Φιλίππου και Ανδρέου, είπες το “Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός του ανθρώπου”. Σύ είπας, Κύριε. Μνήσθητι και πάλι του γένους των Ελλήνων. Και συμπαράλαβέ το εις τα ίδια.

Στις 12 μ.μ. ετελείωσεν η θεία Λειτουργία. Μέγα πλήθος μεταλαμβάνει των αχράντων μυστηρίων από το χέρι του Πατριάρχου, ο οποίος δακρύζει και μας ευχαριστεί για την συμπαράσταση, ξεχνώντας, ίσως ότι οι περισσότερον, πολλαπλώς, ωφελημένοι είμαστε ημείς, που ζήσαμε αυτήν την μοναδικήν μυσταγωγίαν. Μετά την απόλυσιν, και πριν εισέλθομεν στα λεωφορεία δια την επιστροφήν, η βροχή αρχίζει και πάλι. Και συνεχίζει ασταμάτητη.

  • Προβολές: 1429

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance