Από την επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχου στην Αλεξανδρούπολη

Από την επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχου στην ΑλεξανδρούποληΕίχα την ευλογία και την τιμή να συμμετάσχω στην υποδοχή του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στην Αλεξανδρούπολη και να τον ακουλουθήσω στην τριήμερη περιοδεία του στην ομώνυμη Μητρόπολη, συνοδεύοντας τον Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Ιερόθεο, τον οποίον ευγενικώς είχε προσκαλέσει ο οικείος Μητροπολίτης κ. Άνθιμος.

Ορισμένες από τις πολλές εντυπώσεις, τις πλέον έντονες, που άφησε αυτή η υψηλή επίσκεψη, θα ήθελα να καταγράψω στο μικρό αυτό σημείωμα.

Κατ’ αρχάς να μνημονεύσω την έξοχη φιλοξενία που παρείχε στους επισκέπτες ο Σεβ. Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως. Μαζί με τους συνεργάτες του και κυρίως τον Πρωτοσύγκελλό του Πανοσ. Αρχιμ. π. Άνθιμο, είχε οργανώσει “επιστημονικά” το πρόγραμμα της επίσκεψης και τις διάφορες εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν. Η οργάνωση και το πρόγραμμα ήταν λελογισμένα (λελογισμένα, όχι ξεκούραστα, διότι ο Πατριάρχης δεν συνηθίζει να ξεκουράζεται στις περιοδείες του), χωρίς υπερβολές και χωρίς ταραχή, που συνήθως επικρατεί σε τέτοιες περιπτώσεις.

Πρέπει δε να πούμε ότι στην ακριτική αυτή Μητρόπολη λειτουργούν κοινωφελή ιδρύματα, μερικά από τα οποία επισκέφθηκε ο Πατριάρχης, όπου προσφέρονται υπηρεσίες υψηλού επιπέδου στους πάσχοντας αδελφούς μας. Η εικόνα που αντικρύζει ο επισκέπτης του υπερσύγχρονου Σταυρίδειου Ιδρύματος Χρονίως Πασχόντων “ο άγιος Κυπριανός” της Ιεράς Μητροπόλεως, είναι τελείως διαφορετική από την εικόνα που συνήθως αντικρύζει σε άλλα νοσοκομεία ή ιδρύματα της χώρας μας. Το Ίδρυμα λειτουργεί με τα υψηλότερα ευρωπαϊκά πρότυπα. Αν αναλογισθή κανείς ότι και το προσωπικό είναι άνθρωποι πιστοί και όλα αυτά γίνονται κάτω από την σκέπη της Εκκλησίας, τότε καταλαβαίνει ότι οι πλέον των εκατό περιθαλπόμενοι συνάνθρωποί μας δέχονται μία κατ’ άμφω διακονία και περιποίηση, που μπορεί να αποβή σωτήρια και για την ψυχή τους.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης επισκέφθηκε την Αλεξανδρούπολη, προσκαλεσμένος της Πανελληνίας Ενώσεως Αστυνομικών, η οποία διοργάνωσε διεθνές συνέδριο. Επισκέφθηκε επίσης την Σαμοθράκη, το Λουτρό Τραϊανουπόλεως και τις Φέρες, καθώς και ορισμένα Μοναστήρια και Ιδρύματα της Μητροπόλεως.

Είχαμε την ευλογία να παρακολουθήσουμε τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο και στις επίσημες στιγμές, αλλά και σε στιγμές καθημερινές. Στην καθημερινή του ζωή, ήταν ένας σεβάσμιος και ανοιχτόκαρδος Ιερέας, με καλογερικό σκουφάκι και αεικίνητη ματιά. Όταν φορούσε τον αρχιερατικό μανδύα ή τα αρχιερατικά άμφια –ώ, τί έχει δημιουργήσει η υφαντική και ποικιλτική τέχνη για τον Πατριάρχη μας!– ήταν ο σύννους και επιβλητικός Οικουμενικός Πατριάρχης.

Από την επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχου στην ΑλεξανδρούποληΑπό τις πιο συγκινητικές στιγμές ήταν, κατά την προσωπική μας άποψη, η υποδοχή του Πατριάρχου στο Μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μάκρης. Πάντα στα Μοναστήρια επικρατεί μια διαφορετική ατμόσφαιρα που σε υποβάλλει. Τον υποδέχθηκαν οι Ιερείς στην πύλη της Μονής και αφού ενδύθηκε τον Αρχιερατικό Μανδύα και προσκύνησε το Ιερό Ευαγγέλιο δεήθηκε στον ελεήμονα Κύριο. Η σύντομη ακολουθία - δέηση έγινε στον πρώτο ήχο, κατά τις καταβασίες του Πάσχα. Ο Πατριάρχης εισήλθε στο Μοναστήρι ευλογώντας τον λαό, ο λαός ανταπέδιδε με άνθη και δάκρυα, και όλα αυτά κάτω από τον μελωδικό ήχο των σημάντρων και την συγκλονιστική ψαλμωδία των μοναζουσών: “ο άγγελος εβόα τη Κεχαριτωμένη”...

Το πρόγραμμα περιελάμβανε επίσκεψη και στην πανέμορφη Σαμοθράκη. Εισερχόμενος στο πλοίο συνάντησε ένα νεαρό ζευγάρι Τούρκων με το βρέφος τους. Τους μίλησε εγκάρδια στα τουρκικά και με μεγάλη απλότητα πήρε το βρέφος στα χέρια του και κρατώντας το αγκαλιά κάθισε στο σαλόνι του πλοίου. Το μικρό Τουρκόπουλο δεν έκλαψε καθόλου, μάλλον αισθανόταν άνετα στην αγκαλιά του Πατριάρχη. Όταν μετά από ώρα φώναξε την μητέρα του και το παρέδωσε, το μωρό είχε αφήσει τα ...ίχνη του βρεφικού φιλήματος στο μάγουλο του Πατριάρχη, ο οποίος με μεγάλη απλότητα τα σκούπισε και δέχθηκε από την μητέρα ένα σημείωμα με την σύστασή τους, προφανώς, ως ευχαριστία για την μεγάλη τιμή.

Η υποδοχή στην Σαμοθράκη ήταν συγκινητική. Το πλοίο με τον Πατριάρχη ακολουθούσαν άλλα πλοία του λιμενικού, ενώ το υποδέχθηκαν με φωτοβολίδες τα αλιευτικά των νησιωτών. Στην προβλήτα της Καμαριώτισσας είχαν συγκεντρωθή οι Σαμοθρακιώτες, ντυμένοι στα γιορτινά τους. Και ο υψηλός επισκέπτης φάνηκε στην μπουκαπόρτα, και μπροστά του φωτογράφοι και δημοσιογράφοι και αστυνομικοί και λαός και επίσημοι και Ιερείς και Αρχιερείς. Οι καμπάνες ηχούσαν ασταμάτητα και τα πλοία σφύριζαν δυνατά. Και τα παιδιά, με τοπικές ενδυμασίες και με το καλάθι γεμάτο άνθη για να ράνουν τον Πατριάρχη, περίμεναν τόση ώρα –ώρα... αιώνες είχε να φανή στο νησί τους Οικουμενικός Πατριάρχης– στην σειρά τους. Ο Πατριάρχης, αφού δέχθηκε τα δώρα και το καλωσόρισμα από τους άρχοντες και τον λαό, και έδωσε και αυτός τα πατριαρχικά του δώρα και τις ευχές, φεύγοντας χαιρέτησε τα παιδάκια, ένα ένα, και τους πρόσφερε εικονίτσες και τα ευλόγησε και αυτά και τους γονείς τους.

Και από το λιμάνι η συνοδεία του Πατριάρχη ανηφόρησε προς την Χώρα, την ορεινή αυτή φωλιά, που δεχόταν στα βράχια της τους Ρωμηούς στους δύσκολους αιώνες της πειρατίας και της Τουρκοκρατίας. Την ανηφορική διαδρομή μέχρι το “Κυριακό” της Χώρας, όπου φυλάσσονται τα οστά των Πέντε Σαμοθρακιωτών Νεομαρτύρων, μόνο πεζοπορώντας μπορεί κάποιος να την κάνη. Και ο Πατριάρχης δεν έχασε την ευκαιρία να μιλήση στους χωρικούς, να μπή στα σπίτια τους, να ευλογήση τα νοικοκυριά τους, να ζητήση λίγο νερό από το καφενείο τους, να συναντήση –ώ, τί μικρός κόσμος!– την γιαγιά που φιλοξένησε την μητέρα του, όταν για λίγο καιρό έφυγε πρόσφυγας από την Ίμβρο!

Και μετά από αυτές τις τόσο ανθρώπινες στιγμές η υποδοχή στο καθολικό του νησιού:

Από την επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχου στην ΑλεξανδρούποληΕκεί μπροστά λοιπόν στην εκκλησιά της Παναγίας συναντήθηκαν δύο γίγαντες: η κοινοτική ρωμαίϊκη παράδοση και ο Ρωμηός Πατριάρχης, όχι για να συγκρουσθούν, αλλά για να υποδεχθή ο ένας τον άλλον, για να δυναμώση ο ένας τον άλλον. Νέοι και νέες στο καλντερίμι με τις παραδοσιακές φορεσιές, χρώματα ζεστά και ισορροπημένα, πορφυρά χαλιά, δάφνες, άνθη, θυμιάματα, καμπάνες, παπαδάκια, Ιερείς, λαός, μορφές αγίων, λείψανα μαρτύρων, τέμπλα παλαιά και ψαλμωδίες ακόμη παλαιότερες και όμως τόσο υποβλητικές. Και όλα αυτά ζωντάνευαν ακόμη και τις άψυχες πλην αγιασμένες πέτρες της Εκκλησιάς προς υποδοχή του Πατριάρχη των Ρωμηών...

Ίδιο σχεδόν σκηνικό και το βράδυ της ίδιας ημέρας στο Λουτρό Τραϊανουπόλεως, όπου ένα μεγάλο πλήθος κόσμου, με ρίζες από τις πολύκλαυστες πατρίδες του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης, φορείς επίσης μεγάλων παραδόσεων, υποδέχθηκαν τον Πατριάρχη στην πλατεία του χωριού και τον συνόδεψαν μέχρι τον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, θεμελιωτών της Ρωμηοσύνης, όπου τελέσθηκε Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός, μεγαλοπρεπής συνάμα και κατανυκτικός.

Πώς, άραγε, ένας άνθρωπος μπορεί να σηκώση αυτό το βάρος της παραδόσεως, αυτούς τους αιώνες μυστηρίων, προσευχών, θυσιών, ψαλμωδιών, τέχνης, κοινοτικής ζωής, που κρύβει μια Ρωμαίϊκη Εκκλησιά, όπως η Εκκλησιά της Κοιμήσεως Θεοτόκου; Και ακόμη: πώς μπορεί να σηκώση στους ώμους του το βάρος της ιστορίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Νέας Ρώμης; Και πώς είναι δυνατόν με αυτό το βάρος να μπορή να προχωρά και να ηγείται της Ορθοδοξίας; Φαίνεται όμως πώς αυτό το βάρος δεν κουράζει τον Παναγιώτατο, αλλά τον δυναμώνει, και η ευθύνη αυτήν δεν τον καταβάλλει, αλλά τον εμπνέει.

Όταν ο εκπρόσωπος των αστυνομικών αποχαιρετούσε τον Πατριάρχη, είπε μεταξύ άλλων: “Τώρα φεύγετε και μας αφήνετε μόνους”. Μια φράση που μου φάνηκε υπερβολική, και μάλιστα μέσα στην γυαλιστερή ατμόσφαιρα του ασφυκτικά γεμάτου σαλονιού του Ξενοδοχείου. Πλήν όμως ήταν αληθής. Γιατί αν κάθε χωρισμός δημιουργεί αίσθημα κενού, πολύ περισσότερο αυτό συμβαίνει με τον αποχωρισμό του ανθρώπου που ενσαρκώνει, για μας τους Έλληνες Ορθοδόξους, τον χωρισμό: του Πατριάρχου των Ρωμηών, που ζεί στην Βασιλεύουσα.

Αρχιμ. Κ.Ε.Γ.

  • Προβολές: 1326

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance