Ἀπὸ τὸ Ἁγιολόγιο τοῦ Μηνός: Ἱερομάρτυς Εὐσέβιος Ἐπίσκοπος Σαμωσάτων, 22 Ιουνίου

Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Ἱερομάρτυς Εὐσέβιος Ἐπίσκοπος Σαμωσάτων, 22 ΙουνίουΟ ιερομάρτυς Ευσέβιος, Επίσκοπος Σαμωσάτων, υπήρξεν υπέρμαχος της ορθοδόξου πίστεως και ευσεβείας. Ήταν όνομα και πράγμα Ευσέβιος. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, σε επιστολή που του απευθύνει, τον αποκαλεί “στύλον και εδραίωμα της ευσεβείας· φωστήρα της Εκκλησίας και Κανόνα πίστεως”. Έζησε τον 4ο μ. Χ. αιώνα, τότε που η Εκκλησία ταλανιζόταν από την αίρεση του Αρείου, οποίος υποστήριζε ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, δεν είναι τέλειος Θεός ομοούσιος με τον Πατέρα, αλλά κτίσμα του Θεού δημιουργηθέν εν χρόνω. Εάν όμως συνέβαινε αυτό, τότε θα ήταν αδύνατη η σωτηρία, αφού μόνον ο Θεός έχει την δύναμη να σώζη. Εμείς, όμως, γνωρίζουμε από την Αγία Γραφή και την ζωντανή παράδοση της Εκκλησίας ότι ο Χριστός ήλθε στον κόσμο για να τον σώση και για να καταργήση τα έργα του διαβόλου. Και την έλευσή του ως Μεσσία και Σωτήρα την επιβεβαίωσε με τα θαύματα που τελούσε και εξακολουθεί να τελή.

Η Εκκλησία, όπως ήταν φυσικό αντέδρασε αμέσως, όπως αντιδρά ένας υγιής οργανισμός στην παρουσία ενός ξένου σώματος, το οποίο μπορεί να επιφέρη στον οργανισμό διάφορες ανωμαλίες ή ακόμα και τον θάνατο. Και εάν από κάποια αρρώστια μπορεί να επέλθη ο σωματικός θάνατος, από την αλλοίωση του δόγματος, που είναι άμεσα συνδεδεμένο με τον τρόπο ζωής και την πνευματική υγεία, μπορή να επέλθη ο αιώνιος θάνατος. Γιατί πραγματικός θάνατος είναι η απομάκρυνση του ανθρώπου από την ζωοποιό Χάρη του Τριαδικού Θεού. Η Εκκλησία, λοιπόν, συνήλθε σε Σύνοδο την οποία συνεκάλεσε ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος και κατεδίκασε την παραπάνω αίρεση. Αυτή η καταδίκη δεν ήταν αποτέλεσμα φανατισμού και μισαλλοδοξίας, αλλά πράξη αγάπης της Εκκλησίας προς τα μέλη της, και προς αυτούς ακόμα τους αιρετικούς, τους οποίους δεν τους θεωρεί εχθρούς της, αλλά άρρωστα μέλη της. Όμως, αυτή η γνήσια και ανιδιοτελής αγάπη της Εκκλησίας προκαλεί όλους εκείνους που δεν έχουν διάθεση να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, έστω και εάν έχουν πεισθεί γι’ αυτά, με αποτέλεσμα να προκαλούνται αντιδράσεις. Οι αμετανόητοι αιρετικοί, έχοντες και την κάλυψη των κρατούντων της εποχής εκείνης, χρησιμοποιούσαν κάθε μέσο, για να φιμώσουν την Εκκλησία. Όσοι Κληρικοί, και κυρίως Επίσκοποι, αγωνίζονταν για να παραμείνη αναλλοίωστη και ανόθευτη η πίστη, υπέμειναν διωγμούς, εξορίες ή και μαρτυρικό θάνατο, όπως και ο άγιος Ευσέβιος, ο οποίος θανατώθηκε από μια αιρετική γυναίκα, που τον κτύπησε με κεραμίδα στο κεφάλι.

Η πλούσια ρωμαίϊκη παράδοσή μας, που διασώζεται στα ήθη και τα έθιμα του λαού μας ενοχλεί, κατά καιρούς, κάποιους, που δεν έχουν ζυμωθεί μαζί της και δεν γνωρίζουν τον πλούτο και την αξία της και ενσυνείδητα ή ασυνείδητα την πολεμούν. Ο αγώνας, για να διαφυλαχθή ανόθευτη, δεν αποτελεί πράξη μισαλλοδοξίας και σκοταδισμού. Αντίθετα, είναι προσπάθεια για την διάσωση του τρόπου απόκτησης του φωτισμού και της θέωσης.

Τα όσα συμβαίνουν στον τόπο μας τις ημέρες αυτές, έφεραν στον νού μου τα λόγια του μεγάλου μας λογοτέχνη Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, που γράφονται στον πρόλογο του διηγήματός του “Λαμπριάτικος Ψάλτης”. Επειδή είναι επίκαιρα, αντιγράφω μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα: “Μη θρησκευτικά προς Θεού! Το Ελληνικόν έθνος δεν είναι Βυζαντινοί, εννοήσατε; ... Συμβαδίζουν με τα άλλα έθνη. Ποίαν ποίησιν έχει το να γράψης, ότι ο Χριστός δέχεται την λατρείαν του πτωχού λαού και ότι πτωχός ιερεύς προσέφερε τω Θεώ θυσίαν αινέσεως; Και να περιγράφης το εσωτερικόν του ναΐσκου, με τας νυσταλέας κανδήλας και τας αμαυράς μορφάς των αγίων ολόγυρα! Δεν τα εννοούμεν ημείς αυτά. Ημείς θέλομεν διήγημα, το οποίον να είναι όλο ποίησις, όχι πεζή πραγματικότης ... Όταν συγγραφεύς άλλος και άλλης περιωπής, δημοσιεύσας προ ετών ιστορικοφανταστικόν δράμα προέτασσε “χυδαία” αληθώς προλεγόμενα, δι’ ών ύβριζε βαναύσως την θρησκείαν των πατέρων του, τότε ουδείς λόγος ήτο όπως σκανδαλισθή τις, διότι το πράγμα ήτο της μόδας ... Αλλά ο Γραικύλος της σήμερον, όστις θέλει να κάμη δημοσία τον άθεον ή τον κσμοπολίτην, ομοιάζει με νάνον ανορθούμενον επ’ άκρων ονύχων και τανυόμενον να φθάση εις ύψος και φανή και αυτός γίγας ...”.

Και καταλήγοντας τονίζει: “Το ελληνικόν έθνος ... έχει και θα έχη ανάγκην δια παντός της θρησκείας του. Το επ’ εμοί, ενόσω ζώ και αναπνέω και σωφρονώ, δεν θα παύσω πάντ+οτε, ιδίως κατά τας πανεκλάμπρους ταύτας ημέρας, να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ’ έρωτος την φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά έθη. “Εάν επιλάθωμαί σου Ιερουσαλήμ, επιλησθείη η δεξιά μου, κολληθείη η γλώσσα μου τω λάρυγγί μου, εάν ου μη σου μνησθώ””.

Ετικέτες: ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ

  • Προβολές: 1342

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance