Γεγονότα καὶ Σχόλια: Παιδικές μνήμες - Τέχνη του επαναπατρισμού

Παιδικές μνήμες

Μία από τις θετικές συνέπειες της “κρίσης των ταυτοτήτων” ήταν η αναμόχλευση της μνήμης αρκετών “δημοσίων προσώπων”, που έφερε στην επιφάνειά της παιδικές εμπειρίες τους από την εκκλησιαστική ζωή στην πατρική τους οικογένεια. Ορισμένοι, μάλιστα, από αυτούς θυμήθηκαν τη διακονία τους στο Ιερό Βήμα του Ναού της Ενορίας τους. Γενικά έδειξαν, εκουσίως ή ακουσίως, ότι η Εκκλησία είναι βαθιά ριζωμένη στην καρδιά του λαού και είναι δύσκολο κανείς να την ξεριζώση.

Κάποιοι από τους “ομολογητές” των παιδικών τους εμπειριών συντάχθηκαν ένθερμα με τις επίσημες θέσεις της Ιεραρχίας. Άλλοι ήταν αδιάφοροι για την πίστη ή δήλωναν άθεοι, αλλά έβλεπαν το θέμα μέσα από την πολιτιστική παράδοση του τόπου, γι’ αυτό αντέδρασαν έντονα στην αδιάλλακτη στάση της Κυβέρνησης. Κάποιοι, τέλος, ίσως λόγω θέσεως, διατύπωσαν μαχητικά αντίθετες απόψεις από αυτές που εξέφρασε η Ιερά Σύνοδος.

Από όσα ακούσθηκαν, θα σταθώ σε δύο εκφράσεις πολύ χαρακτηριστικές, που δείχνουν το πώς δρούν οι παιδικές εμπειρίες μέσα στην συνείδηση ώριμων ανθρώπων, ανεξάρτητα με το αν οι τωρινές τους απόψεις και η ζωή τους είναι σύμφωνες με αυτές.

Διανοούμενος του αριστερού χώρου, σε εκπομπή που σχολίαζε τη “λαοσύναξη” της Θεσσαλονίκης, είπε, ότι στα πρόσωπα των συγκεντρωμένων Χριστιανών έβλεπε την μητέρα του και άλλους δικούς του ανθρώπους και δήλωσε ότι στη “λαοσύναξη” της Αθήνας θα πήγαινε και αυτός.

Χαρακτηριστική ήταν η αντίδραση ενός πολιτικού, όταν δέχθηκε αυστηρή κριτική από μέλη της Ιεράς Συνόδου. Αντιμετωπίζοντας την λανθασμένη φήμη για το ενδεχόμενο αποκλεισμού του από εκκλησιαστικές συνάξεις, είπε, ότι τώρα είναι αργά για να αλλάξη συνήθειες, τις οποίες είχε αποκτήσει από τα παιδικά του χρόνια, όταν διακονούσε στο Ιερό Βήμα τον Ιερέα της Ενορίας του, πηγαίνοντάς του το Ζέον. Δεν έχει σημασία αν η εξωτερίκευση αυτής της μνήμης μπροστά στις κάμερες της τηλεοράσεως ήταν ειλικρινής ή όχι, άν, δηλαδή, ήταν μια πράξη με επικοινωνιακή σκοπιμότητα και όχι ένα ξέσπασμα ψυχής. Πιστεύω ότι, μάλλον, συνέβαιναν και τα δυο μαζί· η επικοινωνιακή σκοπιμότητα βρήκε υλικό στη συναισθηματική φόρτιση, στο νυγμό της ψυχής από τη μνήμη. Είναι, πάντως, χαρακτηριστικό ότι απέναντι στο φάσμα του αποκλεισμού του από τη Σύναξη της Εκκλησίας, θυμήθηκε από τη διακονία του στο Ιερό Βήμα εκείνη τη στιγμή, κατά την οποία πλησίαζε πολύ κοντά στην Αγία Τράπεζα, σε μια από τις ιερότερες στιγμές της θ. Λειτουργίας. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό και ενδεικτικό της επιδράσεως που ασκεί στην ψυχή του μικρού παιδιού αυτή η διακονία, μια επίδραση που μένει αναλλοίωτη στη μνήμη.

Τέχνη του επαναπατρισμού

Όταν από τα Μ.Μ.Ε. ανακοινώθηκε η ανυποχώρητη θέση της Κυβέρνησης στο θέμα των Ταυτοτήτων, επειδή το θέμα ήταν για Ταυτότητες και όχι για Διαβατήρια ή Βεβαιώσεις Αποδοχών, το αίσθημα που δημιουργήθηκε, προς στιγμήν, ήταν ότι εκπατρισθήκαμε, ότι ζούμε σε μια ξένη χώρα, αφού η νομοθεσία δεν αναγνωρίζει την ιδιαιτερότητα του λαού και δεν λαμβάνει υπόψη της τις ευαισθησίες του.

Μετά από λίγο ο σταθμός με τον οποίο είχε συντονισθή ο δέκτης της τηλεόρασης παρουσίασε δυο νέους ανθρώπους, με παραδοσιακά όργανα, που τραγούδησαν τους βαθείς καημούς της Ρωμηοσύνης, τον πόνο, την αγάπη, την ελπίδα. Μια ατμόσφαιρα άσχετη με το πνεύμα της “κυβερνητικής ανακοίνωσης”. Αυτά τα τραγούδια μας “επαναπάτρισαν”.

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1250

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance