Γεγονός καὶ Σχόλιο: Οι λαοσυνάξεις

Η λέξη λαοσύναξη εισήλθε στο λεξιλόγιο όλων των Ελλήνων, ύστερα από τις δύο συγκεντρώσεις που έγιναν στην Θεσσαλονίκη και την Αθήνα για το θέμα της αναγραφής του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες. Την ακούγαμε σε όλα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, την διαβάζαμε στις εφημερίδες, ήταν διαρκώς στο λεξιλόγιο των συνανθρώπων μας όταν συζητούσαν.

Βέβαια κατ’ αρχάς, πρέπει να πούμε ότι η λέξη Σύναξη χρησιμοποιείται για να δηλώση την συνάθροιση των μελών της Εκκλησίας στον Ναό για να προσευχηθούν καί, κυρίως, να τελέσουν την θεία Λειτουργία, που είναι η πραγματική “σύνοδος ουρανού και γής”, είναι δηλαδή μια σύναξη Θεού και ανθρώπων, αγίων και μετανοούντων αμαρτωλών, αγγέλων και ανθρώπων. Με αυτές τις προϋποθέσεις κάνουμε λόγο για συναξάριο, που είναι η ανάγνωση των αγίων της ημέρας, καθώς επίσης και για εορτή σύναξης των αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ. Ο λαός συνάζεται, συγκεντρώνεται ως Σώμα Χριστού.

Όλοι οι άνθρωποι βαπτισμένοι και βεβαιόπιστοι είναι μέλη της Εκκλησίας του Χριστού, άλλοι δυνάμει και άλλοι ενεργεία. Ο τελικός χωρισμός των αγίων από τους αμαρτωλούς θα γίνη στην Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Μέχρι τότε θα συναυξάνουν το σιτάρι με τα ζιζάνια. Και είναι πράγματι σημαντικό γεγονός ότι συναντόμαστε τα μέλη της Εκκλησίας στον Ιερό Ναό για να απαρτίσουμε το πραγματικό και όχι το μυστικό Σώμα του Χριστού.

Η λατρεία και κυρίως η θεία Λειτουργία είναι η καρδιά της εκκλησιαστικής ζωής. Εκεί ο άνθρωπος ενώνεται με τον Θεό, κοινωνεί με τους αγίους, ψάλλει με τους αγγέλους, συναντάται με τα άλλα μέλη της Εκκλησίας. Στις συνάξεις αυτές βλέπει κανείς και ακούει τα “πατήματα” των αγίων μέσα στην ιστορία, αφού διαβάζει τα θεόπνευστα υμνολογικά τους κείμενα, διαβάζει και ακούει τις ευχές της λειτουργίας, που έγραψαν άγιοι άνθρωποι, όπως ο Μ. Βασίλειος, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Μέσα στις συνάξεις αυτές ακόμη οσφραίνεται και την μέλλουσα μακαριότητα της Εκκλησίας, αφού βιώνει και προσδοκά μια εσχατολογική ζωή. Μέσα στις συνάξεις αυτές, που είναι συνάξεις και λαοσυνάξεις, αισθάνεται την βαθειά του μετάνοια, το δάκρυ να τρέχη από τα μάτια και την καρδιά του, αφού και η καρδιά κλαίει, και μάλιστα το δάκρυ της είναι πολύ δυνατό και καυτό. Μέσα εκεί βλέπει το μεγαλείο της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Η Εκκλησία όμως ζη στον χρόνο και πορεύεται προς το αιώνιο. Οι Χριστιανοί δεν είναι μονοφυσίτες και αποκεκομμένοι από την κοινωνία. Κάποτε αυτές οι λαοσυνάξεις βγαίνουν και έξω από την λατρεία, αλλά και τότε εκφράζουν το ήθος της λατρείας, που διακρίνεται για την πίστη στον Θεό, την βεβαιότητα της αληθείας και την αγάπη προς την ζωή που νικά τον θάνατο και δίνει νόημα στον ανθρώπινο βίο μας. Άλλωστε η σύναξή μας στον Ναό πρέπει να μη αποκόπτεται από την ζωή, αλλά να την επηρεάζη και να την εμπνέη.

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι η πίστη κρατιέται και με τις λαοσυνάξεις στον Ναό, αλλά και με λαοσυνάξεις εκτός του Ναού, όταν εμπνέονται από την ατμόσφαιρα της προσευχής και την διαφύλαξη της ορθόδοξης πίστης. Κατά την διάρκεια της εικονομαχίας οι λαοσυνάξεις των μοναχών και εκτός του Ναού διέσωσαν όχι τον Θεό, αλλά την εικόνα του, τον άνθρωπο. Και αυτό μπορεί να γίνη και τώρα, όταν βέβαια πλεονάζουν οι συνάξεις στον Ναό, ενώ οι άλλες συνάξεις, εκτός του Ναού, εμπνέονται από τον Ναό. Αυτές διασώζουν την εικόνα του Θεού, που φυλακίζεται σε σύγχρονες ασφυκτικές φυλακές.

Ν.Ι.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΟ

  • Προβολές: 1284

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance