Εξομολόγηση ενός πρώην Πεντηκοστιανού Α'

Η αντιαιρετική αυτή στήλη ασχολείται εδώ και ένα χρόνο περίπου με την Πεντηκοστιανή Κίνηση, η οποία αναπτύσσει έντονη διδασκαλία περί χαρισμάτων και ενεργειών του Αγίου Πνεύματος, παραβλέποντας, βεβαίως, την Εκκλησία του Χριστού.

Στο τεύχος αυτό θα παρουσιάσουμε εν ολίγοις την ζωντανή και καταλυτική μαρτυρία ενός Ορθοδόξου –ήδη κάναμε λόγο σε άλλη στήλη του προηγούμενου τεύχους–, ο οποίος προέρχεται από περιβάλλον Νοτιο-Βαπτιστών (συντηρητικών Προτεσταντών) και έπειτα έγινε “χαρισματικός άνθρωπος του Ιησού” για είκοσι χρόνια, ώσπου γνώρισε την Ορθοδοξία το 1974, βαπτίσθηκε και έγινε μέλος της Εκκλησίας.

Κατ’ αρχάς, ο Σεραφείμ ά. ά. δίδει μεγάλη σημασία στους αγίους, σε αντίθεση με τους Πεντηκοστιανούς, και ομολογεί την σωτήρια επίδραση των παραδειγμάτων τους: “Ήταν αυτή η ύπαρξη των ζωντανών φώτων (τών αγίων) διαμέσου της ιστορίας, που με έπεισε ότι η πληρότητα του θησαυρού του Κυρίου συνετηρείτο στην καρδιά της Ορθοδόξου Εκκλησίας”.

Είναι άξιον προσοχής το γεγονός ότι δεν τον προσείλκυσε στην Εκκλησία κάτι εξωτερικό, για παράδειγμα η μεγαλοπρέπεια των ακολουθιών μας ή το πλήθος των πιστών. Ο ίδιος ζη 2000 μίλια μακρυά από την Ενορία του, μόνος Ορθόδοξος σε ένα νησί του Ειρηνικού, αποκεκομμένος από την ενοριακή ζωή.

Ο O.R.J. βρίσκει ορισμένα σημεία επαφής μεταξύ της Πεντηκοστιανής Κίνησης και της Εκκλησίας:

“Η συζήτησή σας για τις διάφορες δωρεές χαρισμάτων μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα για πολλούς λόγους. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν το γεγονός ότι ορισμένες πλευρές των όσων αναφέρετε είναι παράλληλες με διδασκαλία που συνάντησα κατά την Προτεσταντική Χαρισματική περίοδό μου. Πράγματι, σε πολλές περιπτώσεις η διδασκαλία και το “πνευματικό” λεξιλόγιο και οι εμπειρίες που κέρδισα εκεί μου επέτρεψαν να αναγνωρίσω στην Ορθόδοξη παράδοση κάτι βαθύτατα οικείο, κάτι που αναγνώρισα σχεδόν αμέσως ως αληθινό, κάτι που με γέμισε πληρότητα όπως μπορούσα να περιγράψω τις πρώτες εμπειρίες πρόγευσής μου (εκείνες που δεν ήταν πλαστές, αν υπήρχαν τέτοιες)...”.

Γνωρίζουμε ότι οι αιρέσεις δεν είναι κάτι εντελώς ξένο από την Ορθόδοξη διδασκαλία, αλλά κάθε αίρεση αναφέρεται και τονίζει ένα μέρος της αλήθειας, η οποία διασώζεται καθ’ ολοκληρίαν στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Όταν όμως η αλήθεια κομματιάζεται, τότε παύει να είναι αλήθεια. Οι Πεντηκοστιανοί, λοιπόν, έχουν έντονη διδασκαλία περί χαρισμάτων και εμπειριών, κάτι που εκ πρώτης όψεως έχει το αντίστοιχό του και στην διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Γι’ αυτό γράφει ότι στην Ορθόδοξη διδασκαλία συνάντησε κάτι οικείο με ό,τι είχε ζήσει ως “χαρισματικός” άνθρωπος. Πλήν όμως αυτό δεν του είχε πληρώσει την ζωή, αλλά του άφησε πολλά κενά, γι’ αυτό και οδηγήθηκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Και μάλιστα ομολογεί ότι δεν είναι και σίγουρος αν υπήρχε κάτι αληθινό, “μή πλαστό”, στις “χαρισματικές” του εμπειρίες. Αντίθετα, όταν η Χάρη του Αγίου Πνεύματος επισκιάση τον άνθρωπο –αυτό εννοούμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία όταν μιλάμε για πνευματική εμπειρία (βλ. Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιεροθέου: “Εισαγωγή στην Ορθόδοξη Πνευματικότητα”)–, τότε “πληροφορεί” την καρδία του για την αληθινότητα της δωρεάς, όπως το βλέπουμε διάχυτα μέσα στην διδασκαλία (διήγηση θα λέγαμε) των αγίων, και δεν μπορεί πλέον τίποτε πάνω στην γη –ούτε και ο έσχατος εχθρός του ανθρώπου, ο θάνατος– να χωρίση τον άνθρωπο που χαριτώθηκε από την αγάπη του Χριστού, να του δημιουργήση αμφιβολία ή να τον πείση ότι υπάρχει κάτι άλλο δυνατότερο ή αληθινότερο.

(συνεχίζεται στο επόμενο)

  • Προβολές: 1375

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance