Γραπτὰ κυρήγματα: Κυριακή Ε' Ματθαίου

Ο Απόστολος Παύλος ήταν Ισραηλίτης κατά την καταγωγή του, όμως μετά την επιστροφή του στον Χριστό απέκτησε άλλη διάσταση, αφού ο Χριστιανισμός έχει πανανθρώπινο και οικουμενικό χαρακτήρα. Δεν ξεχνά βέβαια ο Απόστολος Παύλος την καταγωγή του, αλλά αυτή η εθνική καταγωγή δεν γίνεται σε βάρος της εκκλησιαστικής ζωής, αφού πάνω από την Πατρίδα του καθενός μας βρίσκεται η Εκκλησία και η πραγματική μας πατρίδα που είναι η Βασιλεία του Θεού.

Στο απόσπασμα από την προς Ρωμαίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου που διαβάστηκε σήμερα στην Εκκλησία, βλέπουμε ότι ο Απόστολος τρέφει μεγάλη αγάπη προς τους πατριώτες του Ισραηλίτες, αλλά όμως αυτό δεν τον εμποδίζει για να παρουσιάση την μεγάλη τους πνευματική ασθένεια. Γράφει: “μαρτυρώ γαρ αυτοίς ότι ζήλον Θεού έχουσιν, αλλ’ ου κατ’ επίγνωσιν” (Ρωμ. ι', 2). Οι Ισραηλίτες της εποχής τους είχαν πολύ ζήλο για τον Θεό, όπως αυτό φαίνεται στην λατρεία τους και την καθημερινή αναστροφή, αλλά όμως αυτός ο ζήλος δεν είναι ζήλος με επίγνωση. Αυτό φαίνεται από το ότι ενώ αγνοούν την δικαιοσύνη του Θεού αγωνίζονται να στήσουν την δική τους δικαιοσύνη και δεν υποτάσσονται στην δικαιοσύνη του Θεού. Είναι φοβερό το να αγωνίζεται κανείς για να επικρατήση στην γη η δικαιοσύνη και τελικά αυτή να μη είναι η δικαιοσύνη του Θεού, αλλά η ανθρώπινη δικαιοσύνη, που πολλές φορές συνδέεται με αδικίες.

Ο ζήλος για τον Θεό είναι απαραίτητο στοιχείο για την πνευματική ζωή, γιατί αν ο άνθρωπος δεν διακρίνεται για την ένθερμη διάθεση να τηρήση το θέλημα του Θεού, τότε δεν μπορεί να προχωρήση στην εφαρμογή του. Προϋπόθεση κάθε επιτυχίας είναι ο ζήλος, η θερμή διάθεση για την πραγματοποίηση κάθε στόχου στην ζωή μας. Το ίδιο συμβαίνει και στα πνευματικά πράγματα. Χρειάζεται φιλότιμο, πνευματική λεβεντιά, διάθεση θερμουργός.

Όμως, ο ζήλος αυτός είναι ενδεχόμενο να μετατραπή σε φανατισμό, όταν δεν εκφράζεται με επίγνωση και με αγάπη. Η αγάπη είναι εκείνη που δίδει ορθή κατεύθυνση στον ζήλο, την έμπνευση. Χωρίς την αγάπη ο ζήλος μετατρέπεται και γίνεται φανατισμός, μισαλλοδοξία που σκοτώνει και τον ίδιο τον ζηλωτή, αλλά και τους άλλους συνανθρώπους του.

Όταν μελετούμε όλη την ζωή του Αποστόλου Παύλου θα διαπιστώσουμε ότι είχε αυτόν τον άριστο συνδυασμό μεταξύ ζήλου και αγάπης, ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο περιερχόταν όλο τον τότε γνωστό κόσμο, ίδρυε πολλές Εκκλησίες, καθοδηγούσε τους Χριστιανούς με πολύ κόπο, αλλά ταυτόχρονα είχε και μεγάλη και απέραντη αγάπη προς τον Θεό και τους ανθρώπους.

Αντίθετα, οι ομοεθνείς του Ιουδαίοι είχαν μόνον ζήλο, χωρίς αλήθεια και αγάπη, είχαν ζήλο χωρίς επίγνωση και γι’ αυτό τον κατεδίωκαν, όπως και σήμερα καταδιώκουν τους Χριστιανούς. Πάντως, ο Απόστολος Παύλος με αυτήν την ολοκληρωμένη πίστη και ζωή ξέφυγε από τον κλοιό της εθνικής του καταγωγής και έζησε σε μια άλλη προοπτική, αφού ήταν πολίτης της Βασιλείας του Θεού.

Ο Απόστολος Παύλος δεν ήταν ούτε Ιουδαίος ούτε Έλληνας, αλλά οικουμενικός άνθρωπος, ο άνθρωπος του Θεού. Αυτό συμβαίνει και με τους γνησίους και αληθινούς Χριστιανούς. Ξέρουμε ότι ο Χριστός γεννήθηκε σε έναν ορισμένο χρόνο και τόπο και είχε μια εθνικότητα. Θέλησε να γεννηθή στην Παλαιστίνη, όχι από ρατσιστικούς λόγους, αλλά γιατί οι Προφήτες και οι δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης είχαν προετοιμασθή καλά και ήταν σε καλύτερη πνευματική κατάσταση για να δεχθούν τον αποκαλυπτικό λόγο, βίωσαν την κάθαρση και τον φωτισμό, μερικοί δε απο αυτούς έφθασαν και στην θέωση, αλλά τελικά το έργο του Χριστού είναι πανανθρώπινο και οικουμενικό. Σήμερα χρειαζόμαστε πολύ ζήλο, αλλά και μεγάλη αγάπη για να είμαστε πραγματικοί Χριστιανοί.

† Ο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΣ

Ετικέτες: ΓΡΑΠΤΑ ΚΥΡΗΓΜΑΤΑ

  • Προβολές: 1044

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance