Στυλιανού Γερασίμου Θεολόγου: Αντιλήψεις των Πεντηκοστιανών για την Ιερωσύνη

του Στυλιανού Γερασίμου Θεολόγου

Οι Πεντηκοστιανοί διδάσκουν ότι οι Ιερείς τοποθετήθηκαν μεταγενέστερα, για να δώσουν στην Εκκλησία εξωτερική ομορφιά και μεγαλοπρέπεια. Δεν πρέπει οι άνθρωποι να γίνονται Ιερείς. Διδάσκουν επίσης ότι και αυτά τα άμφια και τα ιερατικά σκεύη είναι ειδωλολατρικά.

Επίσης υποστηρίζουν ότι, όταν πέθανε ο Χριστός, δεν άφησε διαδόχους. Αντίθετα, επειδή αναστήθηκε και ζεί, έχει αμετάθετη την Ιερωσύνη. Είναι τώρα Ιερέας μας στα δεξιά του Θεού. Το Ιερατικό του αξίωμα δεν το άφησε σε κανέναν, αλλά το διατηρεί ακόμη.

Σαν Ιερέας ο Χριστός δεν προσφέρει θυσίες. Προσέφερε τον εαυτό Του θυσία στον Σταυρό για μας μια φορά και έφερε τέλεια λύτρωση με το αίμα Του. Τώρα δεν προσφέρει καμιά θυσία, παρά μόνον μεσιτεύει στον Θεό για την σωτηρία μας.

Δέχονται ότι Ιερείς υπήρχαν μόνον στην Παλαιά Διαθήκη. Στην Χριστιανική Εκκλησία δεν πρέπει να υπάρχουν Ιερείς για λειτουργοί της, επειδή αυτό είναι αντίθετο με το θέλημα του Θεού και τον λόγο Του. Ένας είναι ο διορισμένος από τον Θεό Ιερέας της Χριστιανικής Εκκλησίας και αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός. Η Εκκλησία ποιμαίνεται από τους πιστούς εργάτες που ονομάζονται πρεσβύτεροι, ποιμένες ή επίσκοποι. Επίσης, δέχονται την γενική Ιερωσύνη, την οποία έχουν όλοι οι πιστοί.

Σε καμιά περίπτωση δεν τελείται από Ιερέα θεία Ευχαριστία. Απλώς από τον υπεύθυνο “εργάτη” της Κοινότητος, ο οποίος δεν χειροτονείται, αλλά εκλέγεται, τελείται κάτι σαν αναπαράσταση θείας Ευχαριστίας. Δηλαδή, εμβαπτίζουν τον άρτο στον οίνο, κατά την διάρκεια και προς το τέλος της λατρείας τους, χωρίς ευχή ή επίκληση και πιστεύουν ότι αυτό είναι κάτι συμβολικό και σε καμιά περίπτωση Σώμα και Αίμα Χριστού.

Αντίθετα, στην Ορθόδοξη Εκκλησία δίδουμε μεγάλη σημασία στην Ιερωσύνη, αφού ο Χριστός ως διαδόχους άφησε τους αποστόλους και οι απόστολοι τους Επισκόπους και αυτοί χειροτονούν τους Ιερείς.

Η σημαντική εντολή του Κυρίου στον Απόστολο Πέτρο: “Ποίμαινε τα πρόβατά μου”, ερμηνεύεται κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο με τον ακόλουθο τρόπο. Ο Χριστός δεν ζήτησε από τον Απόστολο να φροντίση για την προσωπική του πνευματική προκοπή, αλλά για την οικοδομή του ποιμνίου του Χριστού. Η Ιερωσύνη είναι ό,τι υψηλότερο, αφού η υψίστη αποστολή του Ιερατείου είναι η έκφραση της αγάπης του Ιερέα απέναντι στον Χριστό.

Ο Ιερέας αντιπροσωπεύει τον Ίδιο τον Χριστό και ενώνει ουρανό και γη με την τέλεση των μυστηρίων. Μόνον μέσω του Ιερέως αξιώνεται ο πιστός να κοινωνήση του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, για το οποίο ο Ίδιος ο Χριστός είπε κατηγορηματικά: “αμήν αμήν λέγω υμίν, εάν μη φάγητε την σάρκα του Υιού του ανθρώπου και πίητε αυτού το αίμα, ουκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς. ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα έχει ζωήν αιώνιον, και εγώ αναστήσω αυτόν τη εσχάτη ημέρα. η γαρ σάρξ μου αληθώς εστι βρώσις, και το αίμα μου αληθώς εστι πόσις. ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει, καγώ εν αυτώ” (Ιω. ς’, 51). Ακόμη, μόνον με την παρέμβαση του Ιερέως δια του μυστηρίου της εξομολογήσεως μπορεί ο πιστός να απαλλαγή από τις αμαρτίες του, κατά τον Κυριακό λόγο: “λάβετε Πνεύμα Άγιον. αν τινων αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς· αν τινων κρατήτε, κεκράτηνται” (Ιω. κ’, 22-23).

Ο Ιερέας πρέπει να είναι χειροτονημένος κατά την αποστολική διαδοχή και μόνον τότε έχει το χάρισμα της Ιερωσύνης, καθώς το βλέπουμε στις Πράξεις των Αποστόλων: “χειροτονήσαντες δε αυτοίς πρεσβυτέρους κατ’ εκκλησίαν, προσευξάμενοι μετά νηστειών παρέθεντο αυτούς τω Κυρίω” (ιδ’, 23). Και κατά τους Αποστολικούς λόγους: “μή αμέλει του εν σοί χαρίσματος, ό εδόθη σοι δια προφητείας μετά επιθέσεως των χειρών του πρεσβυτερίου” (Α’ Τιμ. δ’, 14), και “καταστήσης κατά πόλιν πρεσβυτέρους ως εγώ σοι διεταξάμην” (Τιτ. α’, 5).

  • Προβολές: 1174

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance