Στην αείμνηστη Θεοδώρα Κοτίνη - Κοιμήθηκε μια αφανής εργάτις της Τοπικής Εκκλησίας

Στην αείμνηστη Θεοδώρα ΚοτίνηΑναπαύθηκε εν Κυρίω την ημέρα του αγίου Δημητρίου η κ. Θεοδώρα Κοτίνη, μία αφανής, σιωπηλή αλλά και πολύτιμη εργάτις στην ποιμαντική φροντίδα των νεανίδων της Ιεράς Μητροπόλεως.

Στην νεκρώσιμη ακολουθία που έγινε στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου προέστη ο Σεβασμιώτατος, ο οποίος μίλησε φανερά συγκινημένος και με τα καλύτερα λόγια για την κεκοιμημένη.

Η κ. Θεοδώρα Κοτίνη, γέννημα θρέμμα της Ναυπάκτου, ήταν μοδίστρα, αλλά αφιερώθηκε στο έργο της φροντίδας των παιδιών ως μαγείρισσα για 18 έτη στο οικοτροφείο θηλέων και τις κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως. Έμενε όλη την ημέρα στο οικοτροφείο και στις κατασκηνώσεις και ήταν μόνιμος φύλακας των παιδιών.

Ήταν άνθρωπος ανεξίκακος και θυσιαζόταν καθημερινά.

Όλες τις υπηρεσίες της προσέφερε αφιλοκερδώς.

Εξέφρασε ακόμη την επιθυμία της να προσφέρη το πατρικό της σπίτι στην Ιερά Μητρόπολη για να χρησιμεύση ως οικοτροφείο θηλέων, διότι το οικοτροφείο δεν είχε μόνιμη στέγη, αλλά εφιλοξενείτο άλλοτε σε ιδιωτική κατοικία και άλλοτε σε κάποιο Κληροδότημα. Τελικά για λόγους διάκρισης ο αείμνηστος Μητροπολίτης Δαμασκηνός δεν θέλησε να τελεσφορήση η επιθυμία της αυτή.

Ήταν άνθρωπος της Εκκλησίας και μέχρι τις τελευταίες επίγειες ημέρες της εκκλησιαζόταν και κοινωνούσε.

Επίσης, επικήδειο εκφώνησε και η φιλόλογος κ. Χρυσούλα Σπυρέλη - Υφαντή, παλαιά οικότροφος, τον οποίο και δημοσιεύουμε.

Στην αείμνηστη Θεοδώρα Κοτίνη

Λόγια αδέξια θα σού πω σήμερα, καθώς αυτή η ιερή στιγμή που έφερε δίπλα σου πρόσωπα αγαπημένα, γυρίζει τον χρόνο δυόμισυ δεκαετίες περίπου πίσω, σταματά στην είσοδο του Οικοτροφείου Θηλέων της Ιεράς Μητροπόλεώς μας –πού στεγαζόταν τότε δωρεάν στην οικία του αειμνήστου γιατρού Λεωνίδα Τσώνη εδώ στην Ναύπακτο, στην οδό Μεσολογγίου 17– και με γεμίζει ιερή συγκίνηση και ευγνωμοσύνη απέραντη.

Ήταν τότε Σεπτέμβρης μήνας που μ’ έφερε ο πατέρας μου απ’ τα Ορεινά, μικρή μαθήτρια, να μείνω για να τελειώσω το Γυμνάσιο.

Κι εσύ, με περίμενες λουσμένη καλωσύνη. “Καλώς την, καλώς την” είπες. “Έλα!” Και με φίλησες με στοργή.

Με οδήγησες στην τραπεζαρία και μου έδωσες την χαρά της μικρής κοινωνίας των 25-30 οικοτρόφων. Και απλώσαμε ρίζες γερές, αγνής εφηβικής φιλίας που θρέψαν γερά τα κλωνάρια μας.

Ακόμα ακούμε τα ονόματά μας χρωματισμένα με την ευγενική σου φωνή κάθε πρωί που επέμενες να μας ξυπνάς για το σχολείο.

Κι εσύ συγύριζες, μαγείρευες και μας περίμενες πάλι χαμογελαστή μ’ ένα τραπέζι στρωμένο και γεμάτο απ’ την αγάπη σου.

Στο αναγνωστήριο διάβαζες μαζί μας. Εμείς τα σχολικά μαθήματα κι εσύ είχες πάντα τους Ψαλμούς του Δαβίδ κι όλο συλλάβιζες ψιθυριστά “Ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου...”.

Μέρα και νύχτα μας συντρόφευες στο πρόγραμμά μας. Η αίσθηση πώς κοιμόσουν στο διπλανό δωμάτιο έδιωχνε τους νυχτερινούς μας φόβους.

Αγαπημένη μας, Αφοσιωμένη μας, δεύτερη Μάνα μας, στα τρυφερά μας χρόνια!

Σ’ ευχαριστούμε για το παράθυρο που άνοιξες να μπεί ο ήλιος του Θεού στην δειλή μας ψυχούλα.

Σ’ ευχαριστούμε που ανέχτηκες τα εφηβικά μας καμώματα.

Σ’ ευχαριστούμε για το ζεστό φαγητό που μας ετοίμαζες.

Σ’ ευχαριστούμε που μας έμαθες στις δύσκολες στιγμές να ψέλνουμε: “Κύριε των Δυνάμεων μεθ’ ημών γενού. Άλλον γαρ εκτός Σου βοηθόν εν θλίψεσι ουκ έχομεν” κι άρχιζες πρώτη...

Κεράκι αναμμένο που έτρεφες την φλόγα σου με την διαρκή προσφορά!

Όλες εμείς οι οικότροφοι από το 1968 μέχρι το 1986, που νιώσαμε την ευλογία της “εν Χριστώ διακονίας σου” για 18 ολόκληρα χρόνια, σήμερα 27 Οκτωβρίου, εδώ στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου, σκύβουμε με ευγνωμοσύνη και ευλάβεια, να φιλήσουμε τα σταυρωμένα σου χεράκια και να σε παρακαλέσουμε στην Μακαρία Οδό που πορεύεσαι να δεηθής και για μάς.

Χρυσούλα Σπυρέλη - Υφαντή

Φιλόλογος

Παλαιά οικότροφος

  • Προβολές: 1119

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance