Σχόλιο σε επικοινωνιακή υστεροβουλία

Πάντοτε υπήρχε –σέ διαφορετική ίσως ένταση– η φυγόκεντρη τάση της εκκοσμίκευσης της εκκλησιαστικής ζωής.

Όταν αυτή η τάση είναι ενσυνείδητος και ομολογουμένη, τότε απλώς οικτείρουμε την άγνοια των “εκκοσμικευμένων” Χριστιανών.

Όταν όμως η εκκοσμίκευση δεν ομολογείται, αλλά τουναντίον γίνεται προσπάθεια συγκάλυψής της από τους Χριστιανούς, που προσπαθούν να την εισάγουν στην Εκκλησία, τότε μαζί με την εκκοσμίκευση εισχωρούν και άλλα φοβερά παράσιτα (υστεροβουλία, παραπληροφόρηση, κλπ) στον εκκλησιαστικό τρόπο ζωής.

Πρόσφατα γίναμε μάρτυρες της προσπάθειας ορισμένων “εκκλησιαστικών” προσώπων να χαρακτηρίσουν τις συλλογικές - ομαδικές δραστηριότητές τους ως εκκλησιαστικές και να λάβουν “λαθραία” την επιβεβαίωση της Εκκλησίας. Στην προσπάθειά τους αυτή οδηγήθηκαν σε πρακτικές, πού απορρίπτονται και από αυτήν ακόμη την ανθρωπιστική κοινωνία.

Το αποκαρδιωτικό αυτό παράδειγμα σχολιάζει, από μία άποψη, το περιοδικό “Ιωάννης ο Βαπτιστής”. Το σχόλιο αυτό αναδημοσιεύουμε ευθύς αμέσως.

Αρχιμ. Κ.Ε.Γ.

“Επικροτείς κάποιον ευχαριστώντας τον; Τον αναγνωρίζεις χαιρετώντας τον; Επικυρώνεις τις πράξεις του απαντώντας τυπικά στις ευχές του; Υπάρχουν άνθρωποι στον χώρο της Εκκλησίας, που χρησιμοποιούν τον τρόπο αυτόν για να ξεπεράσουν την αμφισβήτηση γύρω από τις δραστηριότητές τους ή για να ικανοποιήσουν έτι μάλλον την ορμή τους για προβολή και αυτοπροβολή.

Δηλαδή, στέλνουν κάποια παραγωγή τους (έντυπο κλπ.) ή κάποιες ευχές, με ευκαιρία εορτών, σε πολλές εκατοντάδες εκκλησιαστικά πρόσωπα (πατριάρχες, αρχιεπισκόπους, επισκόπους, άλλους κληρικούς, μοναστήρια, καθηγητές κλπ.) Είναι βέβαιοι, ότι αρκετοί απ’ τους παραλήπτες, για λόγους ευγενείας, θα τους απαντήσουν, έστω ένα τυπικό “ευχαριστούμε για τις ευχές σας” ή “ευλογούμε το έργο σας” ή “αντευχόμεθα”. Έτσι στην κατάλληλη ώρα δημοσιεύουν όλες αυτές τις τυπικές απαντήσεις ως πιστοποιητικά (!) αναγνωρίσεως του αδοκίμου “δοκιμίου” τους. Κάποτε μάλιστα μερικοί, ιδίως Μητροπολίτες, είναι πληθωρικότεροι σε απαντητικές ευχές και σε συγχαρητήρια. Και τότε το λίπασμα στο σαπρό δένδρο (Ματθ. ιβ' 23) ρίχνεται αφθονότερο.

Το θέμα δεν θα είχε μεγάλη σημασία, αν δεν υφίστατο η μεγαλομανία στο αίμα μερικών ρασοφόρων. Ασφαλώς και άλλοι κληρικοί λαμβάνουν επιστολές ευχετήριες, συγχαρητήριες ή επιδοκιμαστικές για κάποια διακονία τους. Αλλ’ ούτε διανοούνται να δημοσιεύουν για το πρόσωπό τους εγκώμια. Προς τί άλλωστε; Δεν είμεθα “αχρείοι δούλοι του Κυρίου” (Λουκ. ιζ', 10), έστω και αν σε όλα έχουμε καλές επιδόσεις; Δεν αποτελεί απλή οφειλή η τέλεσις του καθήκοντος (Λουκ. ιζ', 10); Δεν κινδυνεύουμε να χάσουμε τον μισθό μας από τον Θεό εγκωμιαζόμενοι από τους ανθρώπους (Ματθ. ς', 5);

Πιστεύουμε, ότι ύστερα από όσα συνέβησαν με ορισμένους αυτοπροβαλλόμενους κληρικούς (στά πολυτελέστατα περιοδικά τους δημοσιεύονται όλες οι ευχαριστήριες και συγχαρητήριες επιστολές ως “μάρτυρες” υπερασπίσεώς τους!), θα είναι φειδωλότεροι οι εκκλησιαστικοί και θεολογικοί ηγέτες στις εγκωμιαστικές επιστολές τους.

Αναφέρεται, ότι ο μακαριστός σοφός Μητροπολίτης Κοζάνης Διονύσιος (Ψαριανός) ουδέποτε έσπευδε ν’ απαντήση λαμβάνοντας ένα έντυπο. Το μελετούσε και όταν μετά από πολύ χρόνο έκρινε σκόπιμο ν’ απαντήση, απέστελνε ουσιώδες κείμενο (καθόλου τυπικό) με σοβαρές θεολογικές και άλλες παρατηρήσεις.

Οι εύκολες συγχαρητήριες απαντήσεις εκλαμβάνονται ή ως συγχωροχάρτια ή ως πιστοποιητικά χρηστοηθείας ή ως επισφραγίσεις απαραδέκτων καταστάσεων. Ας σοβαρευθούμε. Αφού η σοβαρότητα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθή ως “χρίσμα” αγυρτείας.”

  • Προβολές: 1078

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance