Μαρίας Κουτούση - Σύψα: Αρχαία οικολογικά αισθήματα

της Μαρίας Κουτούση - Σύψα, φιλολόγου

Το μεγάλο πρόβλημα του βιασμού της φύσης από τον σύγχρονο άνθρωπο δείχνει τη βαθιά αλλοτρίωσή του, την αποξένωσή του από τον κόσμο που τον περιβάλλει, την αδυναμία του για μια υγιή σχέση μαζί του. Η αποξένωση αυτή εκδηλώνεται είτε ως απλή αδιαφορία είτε, στη χειρότερη περίπτωση, ως ενέργεια που διαταράσσει και καταστρέφει την υπάρχουσα ισορροπία. Σε κάθε περίπτωση λείπει η αγάπη του ανθρώπου για το θαύμα της δημιουργίας, που αποτελεί το ξεχείλισμα της αγάπης του Θεού.

Το πιο εντυπωσιακό σ’ αυτό το γεγονός είναι ότι ο δυτικός ανεπτυγμένος κόσμος, που θέλει να λέγεται Χριστιανικός, του οποίου η πίστη στο Χριστό “δι’ ου τα πάντα εγένετο” τον καλεί σε ευχαριστιακή χρήση του κόσμου, πρωτοστατεί στη δημιουργία, αλλά και στη βίωση του προβλήματος. Δεν προσεγγίζουν οι άνθρωποι τον κόσμο, φυτικό και ζωϊκό, με ευαισθησία, με συγκίνηση· δεν αποτελεί για τους περισσότερους πηγή χαράς, έκπληξης, γνώσης· δεν είναι μια ευκαιρία ευχαριστιακής ανάτασης και προσευχής. Έτσι προσπερνώνται επιπόλαια και αδιάφορα τα λόγια του Χριστού “καταμάθατε τα κρίνα του αγρού...”, αντί αυτή η προτροπή να οδηγήση σ’ εκείνη τη γνώση που κάνει τον ψαλμωδό να αναφωνή “ως εμεγαλύνθη τα έργα σου Κύριε...”.

Γι’ αυτό καί, όταν κάποιος που μελετάει την αρχαία φιλοσοφική σκέψη και διανόηση, ανακαλύπτει μια προσέγγιση του φυσικού κόσμου, που εκφράζει άκρα ευαισθησία και σχέση σχεδόν αγαπητική, πλημμύρα χαράς αλλά και απόλυτο σεβασμό, εντυπωσιάζεται καί, παράλληλα, προβληματίζεται για την πνευματική φτώχεια του σύγχρονου ανθρώπου.

Ο Αριστοτέλης, αυτός ο μεγάλος θετικός αλλά και θεωρητικός νούς, μέσα στα πλαίσια της φιλοσοφικής του πορείας και σκέψης, ανακάλυψε το γοητευτικό κόσμο των φυτών και των ζώων και η ψυχή του πλημμύρισε από πραγματική αγάπη και θαυμασμό γι’ αυτόν σε τέτοιο βαθμό, ώστε να του αφιερώση ένα πλήθος από τα έργα του. Στο έργο του “Περί ζώων μορίων” σ’ ένα εκπληκτικό κείμενο, γεμάτο λυρισμό, εκφράζει το βαθύ ενδιαφέρον του και για τον πιο ασήμαντο, κατά τη γνώμη των ανθρώπων, εκπρόσωπο του ζωϊκού κόσμου. Γράφει χαρακτηριστικά: “Γιατί, μολονότι υπάρχουν ζώα που δεν έχουν τίποτε το ελκυστικό για τα μάτια μας, εν τούτοις η φύση που τα δημιούργησε δίνει στον άνθρωπο που τα μελετά, στον άνθρωπο που είναι από τη φύση του προικισμένος με φιλοσοφική διάθεση και μπορεί να διακρίνη τις αιτίες των πραγμάτων, χαρά απερίγραπτη... Γι’ αυτό δεν πρέπει να κουραζόμαστε σαν τα παιδιά να μελετάμε και το πιο ασήμαντο ζώο. Γιατί σε κάθε δημιούργημα της φύσης υπάρχει κάτι το θαυμάσιο...”.

Στον μετά την έλευση του Χριστού κόσμο –καί εν μέρει και πριν από αυτήν– ο άνθρωπος γνωρίζει ή είναι δυνατόν να γνωρίζη ότι σε κάθε δημιούργημα του Θεού υπάρχει η άκτιστη δημιουργική Του ενέργεια. Αυτό είναι ένα γεγονός, που θα έπρεπε να εμπνέη, το λιγότερο, το σεβασμό για τον περιβάλλοντα τον άνθρωπο κόσμο καί, προχωρώντας πέρα από τη χαρά που νιώθει ο φιλόσοφος, θα έπρεπε να καλλιεργή μια στάση της ψυχής ευχαριστιακή – αγαπητική, που είναι ο μοναδικός δρόμος – τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος του σχετικού με το περιβάλλον.

  • Προβολές: 876

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance