Ποιμαντορικὴ Ἐγκύκλιος Πάσχα 2001

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Μετά από νηστεία, προσευχή, πνευματικό αγώνα σαράντα ημερών, φθάσαμε στην ημέρα του Πάσχα, που είναι εορτή της Αναστάσεως του Χριστού, “εορτών εορτή και πανήγυρις πανηγύρεων”. Η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί κορυφαίο γεγονός του μυστηρίου της ενανθρωπήσεως του Χριστού, κεντρικό γεγονός στον εόρτιο κύκλο της Εκκλησίας μας που καθορίζει ολόκληρο το εκκλησιαστικό έτος.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι και λέγεται Εκκλησία της Αναστάσεως, γιατί η Ανάσταση του Χριστού καθορίζει την ζωή μας τόσο στο παρόν όσο και στο μέλλον. Ο Απόστολος Παύλος σαφώς λέγει: “ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών” (Α’ Κορ. ιε’, 17). Και στον Κατηχητικό λόγο του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, που διαβάζουμε στην αναστάσιμη θεία Λειτουργία, μεταξύ άλλων λέγεται: “Που σού, θάνατε, το κέντρον; Που σού, άδη, το νίκος; Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες. Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι. Ανέστη Χριστός και ζωή πολιτεύεται. Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς επί μνήματος. Χριστός γαρ εγερθείς εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο”.

Στην ορθόδοξη παράδοση συνδέεται στενά ο Σταυρός με την Ανάσταση του Χριστού. Δια του Σταυρού νικήθηκε το κράτος του θανάτου και δια της Αναστάσεως η ψυχή του Χριστού, που κατέβη στον Άδη, εισήλθε πάλι στο αδιάφθορο Σώμα του Χριστού, το οποίο και αναστήθηκε, αφού η θεότητα δεν είχε χωρισθή ούτε από το σώμα ούτε από την ψυχή του Χριστού.

Ενώ η Ορθόδοξη Εκκλησία συνδέει τον Σταυρό με την Ανάσταση του Χριστού και δίνει μεγάλη σημασία στην Ανάσταση, ως το αποκορύφωμα της σταυρικής θυσίας του Χριστού, αντίθετα οι παπικοί δίδουν μεγάλη σημασία στον Σταυρό, τον οποίον ερμηνεύουν διαφορετικά από ό,τι οι Πατέρες της Εκκλησίας.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία ζούμε την αλήθεια ότι ο Χριστός σταυρώθηκε από αγάπη για το ανθρώπινο γένος. “Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πάς ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον” (Ιω. γ’, 16). Ο Χριστός επάνω στον Σταυρό και με την Ανάστασή Του νίκησε τον θάνατο και με αυτόν τον τρόπο έδωσε το καλύτερο φάρμακο στον άνθρωπο για να υπερβή και εκείνος τον θάνατο στην προσωπική του ζωή. Το κέντρο της ζωής μας είναι η Ανάσταση του Χριστού, δια της οποίας, όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης: “ήλθεν η της ζωής βασιλεία, και κατελύθη του θανάτου το κράτος. Και γέγονεν άλλη γέννησις, βίος έτερος, άλλο είδος ζωής, αυτής της φύσεως ημών μεταστοιχείωσις”.

Αντίθετα οι παπικοί θεολόγοι, υποστηρίζουν την άποψη ότι ο Χριστός με την σταυρική Του θυσία εξιλέωσε την δικαιοσύνη του Θεού, που είχε προσβληθή με την αμαρτία που διέπραξαν ο Αδάμ και η Εύα στον Παράδεισο. Με αυτόν τον τρόπο παρουσιάζουν τον Θεό να διακατέχεται από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του πεπτωκότος ανθρώπου, που είναι η οργή, η προσβολή, και ότι είναι ανάγκη να εξιλεωθή η δικαιοσύνη Του και να αποκατασταθή η τιμή που έχασε με την αμαρτία του ανθρώπου. Παρουσιάζουν, δηλαδή, τον Θεό Πατέρα ωσάν να έχη την ανάγκη να χυθή το Αίμα του μονογενούς Του Υιού, πράγμα το οποίο του δίδει μεγάλη χαρά. Όμως, ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γράφει ότι είναι παράδοξο να υποστηρίζη κανείς την άποψη ότι ο Πατέρας ζήτησε το Αίμα του Υιού Του ή ότι το είχε ανάγκη. Η αλήθεια είναι ότι το Αίμα του Χριστού χύθηκε στον Σταυρό για να αγιασθή ο άνθρωπος από την ανθρώπινη φύση του Υιού του Θεού, για να μας ελευθερώση ο Θεός από τον θάνατο και να μας επαναφέρη κοντά του με την μεσιτεία του Υιού. Διότι, όπως χαρακτηριστικά λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: “τίς ο λόγος, Μονογενούς αίμα τέρπειν Πατέρα;”. Ακριβώς επειδή οι Παπικοί ερμηνεύουν την σταυρική θυσία του Χριστού, ως εξιλέωση της δικαιοσύνης του Πατρός και ως αποκατάσταση της τιμής του Θεού που προσβλήθηκε, γι’ αυτό και τονίζουν πολύ την σταυρική θυσία του Χριστού και παραγνωρίζουν ή υποτιμούν την Ανάστασή Του. Δεν τους ενδιαφέρει τόσο η νίκη της ζωής επί του θανάτου, όσο η αποκατάσταση της προσβληθείσης θείας δικαιοσύνης! Δεν τους ενδιαφέρει η θεραπεία της ανθρωπίνης φύσεως, αλλά στην πραγματικότητα, όσο και αν φαίνεται παράδοξο, η ...θεραπεία του Θεού!!

Αυτό, βέβαια, έχει και πολλές συνέπειες στην όλη εκκλησιαστική πρακτική. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία κάνουμε λόγο για την αγάπη του Θεού, που είναι η άκτιστη ενέργειά Του, δια της οποίας σωζόμαστε, καθώς επίσης κάνουμε λόγο για την θεραπεία της φύσεώς μας. Δηλαδή, αγωνιζόμαστε για να θεραπευθούμε και να αισθανθούμε την αγάπη του Θεού. Αντίθετα στην παπική θεολογία γίνεται λόγος για την προσπάθεια που πρέπει να καταβληθή για να ικανοποιηθή η δικαιοσύνη του Θεού. Οπότε, γίνεται αντιληπτό ότι η όλη ασκητική προσπάθεια έχει σαφώς διαφορετικό χαρακτήρα και προοπτική.

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Η Ανάσταση του Χριστού που εορτάζουμε αυτές τις ημέρες μας δίνει την ευκαιρία, να δούμε αυτό το μεγάλο έργο του Χριστού δια του οποίου επιτυγχάνεται η θέωση του ανθρώπου και η ανακαίνιση όλης της κτίσεως, η νέκρωση του θανάτου και η ανάσταση των σωμάτων κατά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Γενικά, μας δίνει την δυνατότητα να αισθανθούμε την αγάπη του Θεού προς όλους μας, αφού, βέβαια, προηγουμένως αποκτήσουμε πνευματικές αισθήσεις για να συλλάβουμε το μέγεθος της αγάπης του Θεού.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία διεφύλαξε όλη αυτήν την αποκαλυπτική αλήθεια, που αναπαύει την ψυχή μας και μας γεμίζει με χαρά και πνευματική αγαλλίαση και μας οπλίζει με ελπίδα και πίστη. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχει εκκοσμικευθή, αλλά παραμένει η Εκκλησία της Αναστάσεως, που μας βοηθά να αποκτήσουμε αίσθηση της αγάπης του Θεού, να νικήσουμε τον θάνατο και να αποκτήσουμε την βεβαιότητα της Αναστάσεως.

Με την ευκαιρία της σημερινής μεγάλης εορτής, σάς απευθύνω τον αναστάσιμο χαιρετισμό: “Χριστός Ανέστη”!

Με πατρικές ευχές και ευλογίες

† Ο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΣ

Ετικέτες: ΕΓΚΥΚΛΙΟΙ

  • Προβολές: 1187

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance