Γεγονότα καὶ Σχόλια: Μάσκα πάνω στη μάσκα - Αίσθηση σκότους

Μάσκα πάνω στη μάσκα

Όσες εντολές και αν δίνονται στους μαθητές, να κρατούν καθαρά τα θρανία τους και να μη γράφουν πάνω σε αυτά τα συναισθήματα και τους στοχασμούς τους, δεν κατορθώνεται σχεδόν ποτέ το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Την λεία επιφάνεια των θρανίων τους βρίσκουν ως καταλληλότερη οι μαθητές για την εξωτερίκευση του εαυτού τους, την ώρα που ο καθηγητής προσπαθεί να τους μυήση στην ανθρώπινη γνώση.

Διαπίστωσα πολλές φορές ότι η μελέτη των θρανίων με έκανε κοινωνό των προβληματισμών που υπάρχουν στα παιδιά. Τις προάλλες τράβηξε την προσοχή μου η φράση: “Δείξε μου την μάσκα που κρύβεις κάτω από την μάσκα που φοράς”. Μου έκανε εντύπωση και προσπάθησα να την αναλύσω.

Τα παιδιά πάνω στα θρανία τους συνήθως εκφράζονται με στίχους τραγουδιών ή δηλώσεις καλλιτεχνών, αλλά και με δικούς τους στοχασμούς. Η παραπάνω φράση δεν ξέρω που εντάσσεται. Πάντως εκφράζει μια βαθιά απογοήτευση. Θεωρεί την υποκρισία δεδομένη και αθεράπευτη. Θέλει να δη το πρόσωπο του άλλου, αλλά εκ των προτέρων γνωρίζει, ότι αυτό που θα αποκαλυφθή, μετά την αφαίρεση της μάσκας, θα είναι μια άλλη μάσκα.

Η μάσκα δηλώνει ένα σύνθετο εσωτερικό κόσμο, καλυμμένο από περιπεπλεγμένους λογισμούς, στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος της αποκάλυψης των αδυναμιών, των αδεξιοτήτων, των εσωτερικών πληγών. Ταυτόχρονα, η μάσκα –η υποκρισία– εκφράζει την επιθυμία της αποκάλυψης, αλλά χωρίς πόνο, χωρίς κριτική, χωρίς να πληγωθή ο εγωισμός, γι’ αυτό βγάζει προς τα έξω ό,τι δεν εκθέτει τον φορέα του, ό,τι δεν τον πληγώνει.

Η απλότητα και η ειλικρίνεια είναι δύσκολα πράγματα, γιατί συνδέονται με την ταπείνωση και την αγάπη, οι οποίες είναι “έκγονα” της καθαρής καρδιάς. Αν αυτό το εσωτερικό κέντρο της ύπαρξής μας δεν καθαρισθή, η ειλικρίνειά μας θα είναι αμφιβαλλόμενη. Θα είναι μια μάσκα που βρίσκεται κάτω από άλλη μάσκα.

Αίσθηση σκότους

Απόσπασμα από επιστολή σε θεολογικό περιοδικό με ερώτηση για την προσευχή του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά: “Κύριε, φώτισόν μου το σκότος”. Γράφει ο επιστολογράφος: “Αναρωτιέμαι, λοιπόν, από παλιά: δεν κοινωνούσε; δεν εξομολογείτο; δεν μελετούσε; δεν ασκήτευε; δεν αγαπούσε; Και όλα αυτά ήτο σκότος; Όλη δηλαδή η ελληνορθόδοξη παράδοσίς μας και κάτι παραπάνω, σκότος;”. Όλη η ελληνορθόδοξη παράδοσή μας μας βοηθά να αισθανθούμε το εντός μας σκότος και να κραυγάσουμε. Ο σύγχρονος ασκητικός πατέρας της Εκκλησίας μας Αρχιμ. Σωφρόνιος μας βεβαιώνει: “Όταν συνειδητοποιήσωμεν όντως το εν ημίν σκότος, όταν αποκαλυφθή εις ημάς η καταχθόνιος ουσία της αμαρτίας, τότε γινόμεθα επιδεκτικοί των ενεργειών της χάριτος”.

Αλλιώς ζούμε έναν αφελή και “χαρούμενο” Χριστιανισμό, προτεσταντικού τύπου.

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1138

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance