Γεγονότα καὶ Σχόλια: Η ποιμαντική των Ψυχολόγων - Υπερσυμπίεση...

Η ποιμαντική των Ψυχολόγων

Ορισμένες φορές διαβάζοντας κείμενα ψυχολόγων και ψυχιάτρων αισθάνομαι ότι έχουν αναλάβει ένα ιδιόμορφο ποιμαντικό έργο μέσα στις σύγχρονες εκκοσμικευμένες κοινωνίες. Είναι οι «κοσμικοί ιερείς» των πόλεων που έχουν αποσυνδεθή από το ιερό τους κέντρο το Ναό και έχουν αφυδατωθή πνευματικά, γιατί έχουν αρνηθεί ή λησμονήσει την θεολογική ερμηνεία του κόσμου και της ζωής.

Μπορεί ο λόγος τους να μήν είναι ανακαινιστικός. Νά μήν έχει τούς καρπούς των «ρημάτων του Πνεύματος», που εκπορεύονται από τις γραφίδες και τα χείλη των αγίων Πατέρων, χαρακτηρίζεται όμως από συμπάθεια για τον ταλαιπωρημένο άνθρωπο.

Η ανάπτυξη της Ψυχολογίας, σύμφωνα με τον Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Ιερόθεο, είναι μιά ορθόδοξη αναζήτηση μέσα στις δυτικές κοινωνίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ψυχολογία προσήλκυσε νωρίς το ενδιαφέρον των Προτεσταντών, οι οποίοι είχαν λησμονήσει τις αναλύσεις των Πατέρων περί των παθών και της θεραπείας τους, γιατί είχαν αποκοπεί από την αποστολική και πατερική παράδοση. Έτσι, αναπτύχθηκε ο κλάδος της Ποιμαντικής Ψυχολογίας. Σύμφωνα με τον π. Αδαμάντιο Αυγουστίδη «η Ποιμαντική Ψυχολογία εί-ναι μιά καινούργια μορφή επιστημονικής ποιμαντικής κατεύθυνσης, η οποία γεννήθηκε μέσα στο χώρο του Προτεσταντικού Χριστιανισμού».

Οι υιοί του αιώνος τούτου αποδεικνύονται συνετότεροι από ορισμένους υιούς της Βασιλείας..., αφού ο λόγος τους διασώζει χαρακτηριστικά του εκκλησιαστικού λόγου που εκείνοι ξέχασαν· τον φιλάνθρωπο και θε-ραπευτικό χαρακτήρα του, σε ενδοκοσμική, βέβαια, προοπτική, διαφορετική από την θεολογική προοπτική των αγίων Πατέρων.

Υπερσυμπίεση...

Μέ τον νέο τρόπο εισαγωγής στα ανώτερα και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας της αλήθειας, γιατί τώρα μαθαίνουν οι υποψήφιοι την Σχολή στην οποία εισέρχονται. Σέ τέτοιες ευκαιρίες πρέπει πάντως να τονίζεται ότι η επιτυχία ή η αποτυχία στις εξετάσεις δεν αξιολογεί την προσωπικότητα του ανθρώπου, ούτε σημαίνει επιτυχία ή αποτυχία στή ζωή.

Κάτι ακόμη όμως πρέπει να επισημανθή. «Η εποχή μας με τα πρότυπά της έχει δημιουργήσει μιά φρενήρη κούρσα, έναν ιλιγγιώδη ρυθμό, μέσα σε έναν ασφυκτικό ζωτικό χώρο· ένα υπερσυμπιεστή πάνω στην ανθρώπινη δράση, εν ονόματι του κέρδους και της επιτυχίας» (ένθετο Ελευθεροτυπίας 26-6-2001). Αυτόν τον «υπερσυμπιεστή» πάνω στην μελέτη τους, στον «στενό ζωτικό τους χώρο» τον αισθάνονται έντονα οι φιλότιμοι μαθητές, που δεν θέλουν να απογοητεύσουν τούς γονείς τους, αλλά και τον εαυτό τους, αποτυγχάνοντας στούς στόχους τους.

Όταν η επιτυχία σε τέτοιους μικρούς στόχους γίνεται αυτοσκοπός, τότε ο άνθρωπος βιώνει την χειρότερη σκλαβιά, γιατί οι στόχοι αυτοί χρειάζονται υπερπροσπάθεια, χωρίς να συνδέονται με το πραγματικό νόημα της ζωής. Οι στόχοι αυτοί είναι μικροί όταν συγκρίνονται με την κλήση του ανθρώπου να γίνη κατά χάρη Θεός. Η ζωοποίηση του «κατ’ εικόνα» δεν ταυτίζεται υποχρεωτικά με επιτυχίες σε ανθρώπινο επίπεδο, ούτε, βέβαια, είναι κατόρθωμα της ραθυμίας.

π.Θ.Α.Β.

  • Προβολές: 1190

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance