Γεγονότα καὶ Σχόλια: Το νόημα των Εθνικών επετείων μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 - Σκοπιμότητα και αίρεση

Το νόημα των Εθνικών επετείων μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001

Έχω την εντύπωση ότι τα πολεμικά κατορθώματα των προγόνων μας, μετά την κατάρρευση των Διδύμων Πύργων της Νέας Υόρκης, έχουν χάσει αρκετή από την λάμψη τους στα μάτια των Νεοελλήνων τηλεθεατών.

Αυτό συμβαίνει για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον, λόγω της παγκόσμιας «φαντασμαγορικής» προβολής του γεγονότος της Νέας Υόρκης και, δεύτερον, διότι αποδείχθηκε ότι η αυτοθυσία μόνη της δεν δικαιώνει έναν αγώνα. Οι Ισλαμιστές καμικάζι θυσίασαν την ζωή τους στον «ιερό αγώνα» τους, αλλά ο τρόπος που επέλεξαν να αγωνισθούν –παίρνοντας μαζί τους στον θάνατο χιλιάδες ανύποπτους πολίτες– αμαύρωσε το δίκαιο που τούς ξεσήκωσε. Τό σοβαρότερο όμως είναι ότι με την πράξη τους αυτή διέβαλαν το πνεύμα της αυτοθυσίας. Γι’ αυτό πρέπει να τονισθή η μεγάλη ποιοτική διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην αυτοθυσία τους και στην αυτοθυσία του Ζαλόγγου, της Αραπίτσας ή της Μονής Αρκαδίου.

Ποιό νόημα, λοιπόν, μπορούν να έχουν οι εθνικές επέτειοι μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001; Νομίζω ότι δεν μπορούμε πλέον να μιλάμε και να καυχόμαστε μονομερώς για πολεμικά κατορθώματα και ηρωικές πράξεις, αλλά κυρίως για το πνεύμα των αγωνιστών και του αγώνα τους. Αυτό που έχει αξία μέσα στην εθνική μας μνήμη είναι η αγάπη για την ελευθερία, ο σεβασμός της ανθρώπινης ύπαρξης, η λεβεντιά και το φιλότιμο, που διακρίνονται για την ευρυχωρία της καρδιάς, η οποία χωρά ακόμη και τούς αντιπάλους, όταν αυτοί είναι ανήμποροι.

Η πολιτιστική παράδοση που βοηθά τούς αγωνιζόμενους, μαζί με το αδούλωτο φρόνημά τους, να διατηρούν μέσα στην ένταση και αγριότητα της μάχης την ανθρωπιά τους, δίνει διαχρονικό νόημα στις εθνικές επετείους. Τέτοια είναι η παράδοση μας, όπως ενσαρκώθηκε από τον Μακρυγιάννη και τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό και επιβίωσε στον πόλεμο του 1940.

Σκοπιμότητα και αίρεση

Μιά μορφή αίρεσης είναι η μετατροπή της θεολογίας σε μεταφυσικό συμπλήρωμα των επιλογών που κάνουν οι αιρεσιάρχες στην προσωπική ή «εκκλησιαστική» τους ζωή. Προφανώς η θεολογία αυτή δεν είναι αποτέλεσμα της εμπειρικής γνώσεως του Θεού, αλλά μεταφυσικός στοχασμός. Υπάρχουν, βέβαια, και οι πλανεμένοι, «εξ αποκαλυψεως» του διαβόλου. Προβληματικώτεροι, όμως, είναι εκείνοι που προσαρμόζουν την θεολογία στα πάθη και τις σκοπιμότητές τους.

Στήν τελευταία κατηγορία εντάσσεται η απόπειρα -για παράδειγμα- να δικαιολογηθή η ανυπακοή στον Επίσκοπο με προκρούστιες ερμηνευτικές αναλύσεις χωρίων της Αγίας Γραφής. Τό γεγονός αυτό δηλώνει ότι ο «βάκιλος» της αιρέσεως έχει «απανθρακώσει» την θεολογική αίσθηση της ψυχής� έχει εισβάλλει στούς πνεύμονες της πίστης και τούς νεκρώνει. (Γιά πιό εξειδικευμένη ανάλυση του θέματος βλέπε Μητροπολίτου Ναυπάκτου και αγ. Βλασίου Ιεροθέου, Συνοπτική ενημέρωση για την Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως, σ. 34-54).

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1134

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance