Γεγονός καὶ Σχόλιο: Πόλεμος και ειρήνη

Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν έφερε στην μνήμη μου τον πόλεμο στον Περσικό Κόλπο και κυρίως μερικές δηλώσεις συγγραφέων για τον πόλεμο και την ειρήνη, που δημοσιεύθηκαν στην Ελευθεροτυπία (26-1-1991) και που νομίζω ότι είναι πολύ επίκαιρες.

Μία από αυτές είναι του Π. Αμπατζόγλου: «Οι πολιτισμοί των ανθρώπων είναι προϊόντα πολέμων. Είναι θλιβερό, αλλά ο άνθρωπος δεν γνώρισε έναν κόσμο χωρίς πόλεμο. Δέν ξέρουμε τί θα ήμασταν χωρίς πολέμους. Η ειρήνη που αναγνωρίζουμε είναι η ανάρρωση ανάμεσα σε δύο αρρώστιες».

Ο κάθε πόλεμος είναι μιά αρρώστια, γιατί είναι εκδήλωση του πεπτωκότος ανθρώπου. Ο άνθρωπος δεν πλάσθηκε από τον Θεό για να πολεμά, αλλά για να έχη ενότητα και να αναπτύσση την αγάπη στον Θεό και τούς συνανθρώπους του. Όμως η τραγικότητα της πτώσης, δηλαδή η τραγικότητα της απώλειας της Χάριτος του Θεού έφερε την πραγματικότητα του πολέμου. Οπότε, ο άνθρωπος γνωρίζει συνεχώς πολέμους στην κοινωνική και εθνική του ζωή.

Η αρρώστια ο πόλεμος δημιουργεί «πολιτισμούς» που και αυτοί με την σειρά τους είναι άρρωστοι. Αλλά και η ειρήνη είναι μιά ανάπαυλα μεταξύ δύο πολέμων και αυτό σημαίνει ότι είναι μιά πρόσκαιρη ανάρρωση μεταξύ δύο ασθενειών. Πόλεμος και ειρήνη είναι τραγικές ανθρώπινες καταστάσεις που δεν αναπαύουν τον άνθρωπο. Ούτε ο πόλεμος ούτε η ειρήνη δίνουν νόημα στην ζωή του ανθρώπου. Καί αυτή η κοσμική ειρήνη δεν αναπαύει το πνεύμα του ανθρώπου, γιατί είναι το αποτέλεσμα του πολέμου ή η αρχή ενός άλλου επερχομένου πολέμου. Πρόκειται για μιά πρόσκαιρη ανάρρωση.

Ο Γιώργος Σκούρτης, απαντώντας στο ερώτημα αν θα ήθελε να συμμετάσχη σε έναν πόλεμο, δήλωσε κάτι άλλο που δείχνει το βάθος του πολέμου:

«Ο άνθρωπος είναι αδύνατον να υπερβεί τον πόλεμο, γιατί είναι αδύνατον να υπερβεί τον θάνατο. Εγώ κι ο πόλεμος λοιπόν είναι μιά κατάσταση που την ζώ υπαρξιακά από τα μικράτα μου. Δέν έχω πολεμήσει σε κανένα μέτωπο ανοιχτού πολέμου. Όμως πολεμάω κάθε στιγμή τόσο με τις επεκτατικές τάσεις του εαυτού μου όσο και με των άλλων ενάντια στην ύπαρξή μου... Όχι δεν θα πολέμαγα για τίποτα και για κανέναν σε έναν ανοιχτό "πολεμικό" πόλεμο. Ο καθημερινός μού φτάνει και μού περισσεύει».

Τό πρόβλημα, λοιπόν, του πολέμου και της ειρήνης είναι υπαρξιακό και δεν συνδέεται με ειρηνικές ή πολεμικές κοινωνικές καταστάσεις. Γιά μάς τούς Χριστιανούς η ειρήνη δεν είναι μιά εξωτερική κατάσταση, δεν είναι η απουσία του πολέμου, αλλά η παρουσία του Χριστού. Συγκλονιζόμαστε από την αρρώστια και την κακία των ανθρώπων, λιώνουμε από συγκίνηση και πόνο, όταν βλέπουμε αθώα θύματα, μικρά παιδιά να θυσιάζονται στον βωμό των διαπλεκομένων συμφερόντων. Τελικά όμως πιστεύουμε ότι η υπέρβαση του θανάτου στα όρια της προσωπικής ζωής δημιουργεί την υπαρξιακή ειρήνη, αφού ο θάνατος συνδέεται αναπόσπαστα με τον πόλεμο, δοθέντος ότι ο υπαρξιακός θάνατος οδηγεί τούς ανθρώπους σε πολεμικές συρράξεις και οι πόλεμοι αυξάνουν την τραγικότητα του θανάτου.

Πόλεμος και ειρήνη είναι ανθρώπινες καταστάσεις, που δεν μάς γεμίζουν εσωτερικά. Ούτε η κοσμική ειρήνη μάς αναπαύει. Αναζητούμε την υπαρξιακή ειρήνη, την υπέρβαση του θανάτου, την ένωσή μας με τον Αναστάντα Χριστό.

Ν.Ι.

Ετικέτες: Γεγονὸς καὶ σχόλιο

  • Προβολές: 1121

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance