Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου: Μιά ορθόδοξη ερμηνεία των αποτελεσμάτων των τρομοκρατικών ενεργειών

Είναι γνωστόν ότι οι δημοσιογράφοι κάνουν ρεπορτάζ για σύγχρονα γεγονότα, καθώς επίσης τα αναλύουν, σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους και τις ιδεολογικές τοποθετήσεις τους. Επομένως προσφέρονται γνώσεις, οι οποίες στην συνέχεια μεταδίδονται και δημιουργείται εν πολλοίς μιά ψευδώνυμη γνώση των πραγμάτων. Βεβαίως, αργότερα, ύστερα από παρέλευση πολλών δεκαετιών και αιώνων η ιστορία αποκαθιστά κάπως τα πράγματα. Πάντως η προσωπική προσέγγιση, και μάλιστα η εσφαλμένη, των γεγονότων δημιουργεί πολλά προβλήματα.

Τελευταία έλαβα μιά επιστολή από μιά Αμερικανίδα, προσήλυτη στην Ορθοδοξία, η οποία ερμήνευσε τα γεγονότα, που συνέβησαν την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και όσα ακολούθησαν, μέσα από την δική της ορθόδοξη προοπτική. Γεννημένη στην Αμερική και ζώντας το ουμανιστικό κλίμα που επικρατεί, γνώρισε την Ορθοδοξία, συνδέθηκε με την Ελλάδα, όχι για τούς φιλοσόφους της, αλλά για τούς αγίους της και την παράδοσή της και μέσα από το πρίσμα αυτό είδε τα συνταρακτικά γεγονότα. Αξίζει τον κόπο να δούμε την ανάλυσή της.

«Αναρωτιέμαι γιατί η καταστροφή στην Νέα Υόρκη μού προξένησε τόσο μικρή αίσθηση. Ο κόσμος εδώ είναι παθιασμένος. Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει την ζωή τους και έχουν καθηλωθεί στις τηλεοράσεις. Αισθάνομαι πιό κοντά σε σάς παρά στην χώρα μου ή στον φόβο και την οργή. Δέν καταλαβαίνω τις πολιτικές πλευρές, μόνο το γεγονός ότι ο Μπίν Λάντεν είναι εναντίον του δυτικού τρόπου ζωής, που τον θεωρεί απειλή για την πίστη του. Όταν άκουσα για την επίθεση το μόνο που αισθάνθηκα ήταν η ανάγκη να προσευχηθώ για τούς ανθρώπους που μπόρεσαν να κάνουν κάτι τέτοιο. Είμαι σίγουρη ότι ο Θεός θα φροντίση για τα αθώα θύματα. Επί πλέον, τόσο μεγάλο καλό έχει προκύψει από την καταστροφή για την χώρα μας! Οι καρδιές των ανθρώπων έχουν ανοίξει, έχουν αναδυθεί μέσα από την "ψυχρή κουλτούρα του χρήματος", και έχουν βρεί νέα προοπτική στην εύθραυστη ζωή μας. Φαίνεται ότι υπάρχει περισσότερη "καρδιά" στούς ανθρώπους, μεγαλύτερο δέσιμο. Πιστεύω ότι γι’ αυτόν τον λόγο μικρότερες χώρες που έχουν καταπιεστεί, όπως η Ελλάδα, έχουν τόσο δυνατούς ανθρώπους. Οι οικογένειες είναι φρούρια. Εμείς δεν έχουμε αισθανθεί ποτέ να απειλούμαστε και ως αποτέλεσμα έχουμε γίνει αλαζόνες, χαθήκαμε.

Δέν έχει αισθανθεί κανείς πραγματικά την ανάγκη να προσευχηθή, γιατί δεν υπάρχει ο φόβος του θανάτου. Έτσι οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η ασφάλεια είναι μόνον οικονομική και σωματική, μέχρι που ένα τέτοιο γεγονός ήρθε και κατέστρεψε και τις δύο. Μόνον πνευματική ασφάλεια υπάρχει, και αυτή είναι η πίστη, δηλαδή η προσευχή και το να ζή κανείς απλά».

Νομίζω ότι το κείμενο αυτό είναι αρκετά εύγλωττο και φοβάται κανείς να το σχολιάση μήπως τυχόν και το καταστρέψη. Όμως αν μπορούσα να κάνω ένα μικρό σχολιασμό θα υπογράμμιζα δύο συγκεκριμένα σημεία.

Τό πρώτον, ότι η αμερικανική ζωή είναι αρκετά εύθραυστη, επειδή στηρίζεται στην κουλτούρα του χρήματος και εκεί οι άνθρωποι πιστεύουν στην ασφάλεια που προσφέρουν οι οικονομικές και σωματικές ανέσεις. Όμως στην πραγματικότητα αυτό δημιουργεί μιά τρομερή ανασφάλεια, γιατί με το πρώτο συνταρακτικό γεγονός καταρρέουν τα πάντα. Δέν υπάρχει η αίσθηση και η μνήμη του θανάτου γι’ αυτό και στην πραγματικότητα επικρατεί ο φόβος του θανάτου.

Τό δεύτερον σημείο είναι ότι η Αμερικανίδα αυτή αλλοιώθηκε πνευματικά τόσο πολύ από την Ορθόδοξη Παράδοση ώστε αισθάνεται συγγενέστερα και πλησιέστερα προς τούς Ορθοδόξους Έλληνας, γι’ αυτό και αισθάνεται ότι αυτό το τρομοκρατικό κτύπημα προσφέρει καλό, παρά την καταστροφή. Βλέπει πως στην Ελλάδα, επειδή έχει δεχθεί πολλές καταπιέσεις, υπάρχουν δυνατοί άνθρωποι, που εμπνέονται από την πίστη. Καί αυτή ζή ως Ορθόδοξη με το να προσεύχεται και για τούς τρομοκράτες να μετανοήσουν και να σωθούν. Πρόκειται για έναν μεγαλειώδη τρόπο αντιμετωπίσεως των πραγμάτων.

Καί σκέπτομαι αν η Ελλάδα έχη κάτι σπουδαίο, που μπορεί να διαδραματίση μεγάλο ρόλο στο σύγχρονο γίγνεσθαι δεν είναι το ότι έχει μερικές ομορφιές και παραλίες, ούτε επειδή έχει τούς μεγάλους φιλοσόφους της αρχαιότητος, αν και αυτοί στην εποχή τους και για την εποχή τους έπαιξαν έναν ουσιαστικό ρόλο, αλλά κυρίως γιατί έχει την Ορθόδοξη Παράδοση και τον ρωμαίϊκο τρόπο ζωής, που εμπνέει τούς ανθρώπους και τούς κάνει να αισθάνονται ασφαλείς μέσα στην ανασφάλειά τους.

Τελικά, το να είναι κανείς Ρωμηός δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι εκ καταγωγής Έλληνας, αλλά να είναι Ορθόδοξος με όλη την σημασία της λέξεως και να ακολουθή την διδασκαλία των Αποστόλων και των Πατέρων, όπου κι’ αν ζή, στην Ευρώπη και την Αμερική, την Ασία και την Αφρική, την Αυστραλία και την Ν. Ζηλανδία. Ο Ρωμηός μπορεί να αντιμετωπίση διαφορετικά τα πράγματα, με υπαρξιακή αναφορά και ουσιαστικό τρόπο.

  • Προβολές: 714

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance