Νοσοκομείο και ιδεολογία

Ο Καθηγητής Χαράλαμπος Ρούσσος που είναι υπεύθυνος της Κλινικής Εντατικής θεραπείας του Νοσοκομείου “Ευαγγελισμός”, και που τον τελευταίο καιρό ήλθε στην επικαιρότητα γιατί ασχολήθηκε με την θεραπεία του Σάββα Ξηρού, του μέλους της τρομοκρατικής οργάνωσης 17Ν, έδωσε συνέντευξη για την νοσηλεία του ασθενούς του (Έψιλον Ελευθεροτυπίας 8-9-2002). Στήν συνέντευξη αυτή, μεταξύ των άλλων ενδιαφερόντων, πρόσεξα μιά σημαντική παρατήρηση την οποία θέλω να μεταφέρω και να σχολιάσω.

Ο Καθηγητής, αναφερόμενος στο κρεβάτι στο οποίο νοσηλεύθηκε ο Σάββας Ξηρός είπε: “Στό ίδιο κρεβάτι βρέθηκαν ο Λιβανός, οι αρχιεπίσκοποι Αλβανίας Αναστάσιος και Κύπρου Χρυσόστομος, αλλά και το θύμα της 17Ν Μιχάλης Βρανόπουλος. Ίσως έτυχε, γιατί το συγκεκριμένο κρεβάτι βολεύει την ταχεία εξυπηρέτηση”. Η δημοσιογράφος που πήρε την συνέντευξη μάς πληροφορεί ότι ο Καθηγητής Ρούσσος κλήθηκε να νοσηλεύση, εκτός από τα πρόσωπα που αναφέρθηκαν πιό πάνω, τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Οδυσσέα Ελύτη, τον εκδότη Χρήστο Λαμπράκη, τον Γιώργο Γεννηματά, και όλοι αυτοί, πλήν του Ανδρέα Παπανδρέου, νοσηλεύθηκαν στο ίδιο δωμάτιο του Ευαγγελισμού και στο ίδιο κρεβάτι. Ο Καθηγήτης σε άλλο σημείο της συνέντευξής του είπε: “στή σκέψη μας κυριαρχεί ο βαριά άρρωστος και όχι το αν αυτός είναι δίκαιος ή αμαρτωλός, πλούσιος ή πτωχός”.

Απαντώντας σε άλλη ερώτηση της δημοσιογράφου, αναφέρθηκε στην σαφή διάκριση μεταξύ του έργου του ιατρού και του έργου του αστυνομικού. “Όταν ήρθε η αστυνομία εδώ, τούς είπαμε: "Εσείς την δουλειά σας και εμείς τή δική μας". Έτσι δεν υπήρχε καμμία παρέμβαση στην εργασία μας... Ήταν σάν να ήμασταν σε δυό διαφορετικά δωμάτια. Άλλη η δική τους ενασχόληση με τον άρρωστο, άλλη η δική μας”.

Από την σαφή αυτήν τοποθέτηση του Καθηγητή φαίνεται ότι το νοσοκομείο θεραπεύει τούς ασθενείς, όποιοι και αν είναι, δεν εξετάζει την προέλευσή τους, αν είναι Κληρικοί ή τρομοκράτες, αν είναι θύματα ή θύτες, καθώς επίσης αν είναι πλούσιοι ή πτωχοί. Οι ιατροί βλέπουν τον άρρωστο ως άνθρωπο. Επίσης φαίνεται ότι το έργο που προσφέρει το Νοσοκομείο δεν εμπλέκεται και δεν πρέπει να εμπλέκεται με το έργο άλλων φορέων της κοινωνίας ούτε με την πολιτική. Καί βεβαίως ιατροί είναι εκείνοι που θεραπεύουν τούς αρρώστους, έχουν συνείδηση της συγκεκριμένης αυτής διακονίας που επιτελούν. Επομένως το Νοσοκομείο δεν μπορεί να εκληφθή ιδεολογικά, αφού δεν συνδέεται με την ιδεολογία, ούτε πολιτικά, αλλά ερμηνεύεται θεραπευτικά, επειδή διακονεί την θεραπεία του ασθενή.

Συνειρμικά σκέφθηκα ότι αυτό είναι και το έργο της Εκκλησίας. Επανειλημμένα ισχυριζόμαστε ότι η Εκκλησία είναι Νοσοκομείο - θεραπευτήριο που θεραπεύει τούς αρρώστους. Η Εκκλησία δεν είναι μιά ιδεολογία, ακριβώς και γι’ αυτόν τον λόγο δεν χωρίζει και δεν πρέπει να χωρίζη τούς ανθρώπους σε πτωχούς ή πλουσίους, σε τρομοκράτες ή μή τρομοκράτες, σε ηθικούς και ανηθίκους, αλλά παραλαμβάνει τον άνθρωπο στην αθλιότητα στην οποία ευρίσκεται και προσπαθεί με την Χάρη του Θεού και την ιδιαίτερη μέθοδο που διαθέτει να τον θεραπεύση, να τον φέρη στην υγιή κατάσταση. Βεβαίως αυτό είναι και το έργο των Κληρικών, αφού οι Κληρικοί όλων των βαθμών είναι θεραπευτές των ανθρώπων. Καί τα μυστήρια της Εκκλησίας, καθώς επίσης και η διδασκαλία εντάσσονται μέσα σε αυτήν την προοπτική.

Όσοι βλέπουν την Εκκλησία ιδεολογικά, ωφελιμιστικά, χρησιμοθηρικά, πολιτικά και ηθικολογικά, θέτουν ερωτήματα, όπως τί προσφέρει η Εκκλησία στην κοινωνία, πώς αντιμετωπίζει η Εκκλησία τα κόμματα και τις ιδεολογίες, τί κάνει η Εκκλησία στην περίοδο της δημοκρατίας ή της δικτατορίας κλπ.

Η αλήθεια είναι ότι η Εκκλησία διαθέτει πνευματικά κρεβάτια –και μάλιστα το κρεβάτι 7 του Ευαγγελισμού– όπου δέχεται όλους τούς ανθρώπους, που θέλουν την θεραπεία τους, και δεν ομοιάζει με το ξενοδοχείο Χίλτον που βρίσκεται απέναντι από τον Ευαγγελισμό και προσφέρεται για ανάπαυση, ξεκούραση και ψυχαγωγία. Τό πρόβλημα είναι όταν μερικοί συγχέουν τον Ευαγγελισμό με το Χίλτον, τούς ιατρούς με τούς σερβιτόρους, δηλαδή την Εκκλησία με την κάθε ιδεολογία και ηθικολογία και τούς Κληρικούς με τούς κοινωνιολόγους. Καί έτσι αντί η Εκκλησία να είναι Νοσοκομείο Ευαγγελισμός, γίνεται ξενοδοχείο Χίλτον, οπότε ο ασθενής εισέρχεται στον Ευαγγελισμό για θεραπεία και αντί να συναντήση Νοσοκομείο συναντά ξενοδοχείο, και αντί να συναντήση ιατρούς συναντά σερβιτόρους. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα των ημερών μας που το χαρακτηρίζουμε εκκοσμίκευση.

Ν.Ι.

  • Προβολές: 972

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance