Γεγονός καὶ Σχόλιο: “Τά παιδιά των μπαλκονιών”

Πρίν λίγο καιρό γινόταν διαρκώς λόγος για τα “παιδιά των φαναριών”. Έβλεπε κανείς μερικά ταλαιπωρημένα παιδιά την ώρα που το αυτοκίνητο στην Αθήνα σταματούσε στο φανάρι να πλησιάζουν τον οδηγό και να ζητούν οικονομική βοήθεια. Λένε ότι τώρα πιά δεν υπάρχουν “παιδιά των φαναριών”, γιατί εκείνοι που τα οδηγούσαν σε αυτήν την εργασία τώρα βρήκαν αποδοτικότερο πόστο!

Τελευταία διάβασα σ’ ένα περιοδικό και για “τα παιδιά των μπαλκονιών”. Έγραφε το περιοδικό: “Ζούν στις μεγάλες πόλεις. Ζούν στριμωγμένα στα στενά μπαλκόνια των πολυκατοικιών. Είναι τα παιδιά των μπαλκονιών. Είναι τα παιδιά που δεν έχουν πού να τρέξουν. Δέν έχουν χώρο πού να κάνουν ποδήλατο. Δέν έχουν χώρο να παίξουν ποδόσφαιρο ούτε κουτσό ούτε κρυφτό ούτε σχοινάκι. Τά αυτοκίνητα σκεπάζουν ακόμα και τα πεζοδρόμια. Καί πάρκα δεν υπάρχουν, πιά... Είναι οι μικροί "φυλακισμένοι" των μπαλκονιών... Πού τα έχουν όλα. Αλλά δεν έχουν τίποτα. Πού δεν τούς λείπουν τα παιχνίδια, ούτε κάν ο ...υπολογιστής! Τούς λείπουν όμως οι φίλοι του παιχνιδιού... Είναι τα παιδιά της μοναξιάς”. (Νειάτα, Ιούλιος - Αύγουστος 2002).

Βέβαια στις μεγαλουπόλεις οι άνθρωποι φροντίζουν να μετατρέπουν τα μπαλκόνια σε κήπους, αλλά όμως αυτό δεν μπορεί να αντικαταστήση την ζωή, την κίνηση, το παιχνίδι και το φυσικό περιβάλλον που δίνει άλλη αίσθηση ζωής.

Ζούμε σε μιά ακοινώνητη κοινωνία, κοινωνία μοναξιάς, και βέβαια η μοναξιά δεν νοείται μόνον με την έννοια ότι ζούμε μόνοι μας, αλλά με το ότι δεν έχουμε δίπλα μας ανθρώπους να μάς καταλάβουν και με το ότι δεν μπορούμε εμείς να καταλάβουμε τούς άλλους. Η μοναξιά είναι η ανυπαρξία προσωπικών σχέσεων και υπαρξιακών αναφορών. Καί βέβαια αυτό το τραγικό γεγονός το πληρώνουν ως συνήθως τα παιδιά. Καί όταν αυτά μεγαλώσουν μέσα σε αυτό το κλίμα τότε θα το πληρώσουν τα παιδιά των παιδιών τους.

Τά παιδιά φυλακισμένα στα μπαλκόνια, οι μεγάλοι και όλοι μας φυλακισμένοι στην κοινωνία των αισθήσεων, των αισθητών, των φαντασιώσεων και των φαντασμάτων. Όταν η ζωή μας δεν έχει άνοιγμα στον ουρανό, όταν δεν υπάρχει παράθυρο στην αιωνιότητα, όταν μέσα από το παράθυρο δεν περνάει ο Ήλιος της δικαιοσύνης, τότε όλη μας η ζωή είναι μιά φυλακή, ένα μπαλκόνι με λουλούδια, χωρίς όμως παιχνίδι, κίνηση, συντροφιά και πληρότητα ζωής.

Μπορεί κανείς να αισθάνεται φυλακή το σπίτι του, την πόλη του, την χώρα του, ολόκληρη την ανθρωπότητα, ακόμη και το ηλιακό μας σύστημα και τον Γαλαξία. Η αίσθηση της φυλακής είναι στην πραγματικότητα ένα υπαρξιακό γεγονός. Γι’ αυτό πρέπει να βιώνουμε το εσχατολογικό στοιχείο στην καθημερινή μας ζωή. Η εσχατολογική προοπτική, δηλαδή η βίωση από τώρα και η αναμονή της Βασιλείας του Θεού, μάς βγάζει από την φυλακή των οποιωνδήποτε “μπαλκονιών”, στα οποία αργοπεθαίνουμε.

Ν.Ι.

Ετικέτες: Γεγονὸς καὶ σχόλιο

  • Προβολές: 1076

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance