Συνέντευξη στην δημοσιογράφο Μαρία Παπουτσάκη: Τό εθνικό θέμα της Κύπρου και η Εκκλησία

του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Όπως αναφέραμε στο προηγούμενο τεύχος, ο Σεβ. Μητροπολίτης μας μαζί με τον Σεβ. Μητροπολίτη Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιο μετέβησαν στην Κύπρο στις 19-11-2002 ως απεσταλμένοι της Ι. Συνόδου της Εκκλησίας μας, προκειμένου να ενημερωθούν για το μεγάλο εθνικό πρόβλημα.

Η δημοσιογράφος Μ. Παπουτσάκη πήρε από τον Σεβασμιώτατο την παρακάτω συνέντευξη, η οποία δημοσιεύθηκε εν μέρει στην “Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία” την 1-12-2002.

1. ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιές ήταν οι εντυπώσεις από τις συζητήσεις με τούς Κυπρίους Ιεράρχες και ποιό ήταν το κλίμα;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η συζήτηση έγινε σε πολύ καλό κλίμα. Εκείνο που διεπίστωσα είναι ότι οι Ιεράρχες της Κύπρου γνώριζαν πολύ καλά το εθνικό θέμα, αφού ασχολούνται με αυτό για πολλά χρόνια. Άλλωστε η Εκκλησία της Κύπρου είναι και λέγεται εθναρχούσα Εκκλησία. Ήταν έκδηλη η αγωνία τους για το μέλλον του Ελληνισμού, την λειτουργικότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον πόνο τους από την προσφυγιά του ποιμνίου τους, την αλλοίωση του πληθυσμού από τούς εποίκους και τον ενδεχόμενο διχασμό του Κυπριακού λαού. Χαρακτηριστικό είναι αυτό που μάς είπε κάποιος Ιεράρχης: “Θά ακούσετε την κραυγή του πόνου μας. Κανείς αδελφός δεν έχει ιδιοτέλεια στο θέμα αυτό. Θά ακούσετε την αλήθεια”. Άλλος Ιεράρχης είπε: “Θεωρούμε ότι κανείς πολιτικός δεν είναι προδότης, απλώς κάνουν μιά επικίνδυνη διαχείριση”. Άλλος Ιεράρχης είπε: “Μάς απασχολεί να μή διχασθή ο λαός, γιατί το ίδιο το προτεινόμενο σχέδιο ενέχει μέσα του τα σπέρματα του διχασμού”.

 

2. ΕΡΩΤΗΣΗ: Τί ακριβώς περιμένουν οι Κύπριοι Ιεράρχες από την Εκκλησία της Ελλάδος, σε πρακτικό επίπεδο, και τί η Εκκλησία της Ελλάδος μπορεί να κάνη;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η Εκκλησία της Κύπρου είναι αδελφή Εκκλησία με την Εκκλησία της Ελλάδος και μάς συνδέουν πολλά κοινά σημεία, κοινοί αγώνες και κοινές προσδοκίες. Περάσαμε και οι δύο Εκκλησίες διάφορους κατακτητές και “αφέντες”, όπως μάς είπαν οι Κύπριοι Ιεράρχες. Επομένως, ο πόνος είναι κοινός. Η συναντίληψη της Εκκλησίας μας δόθηκε στην Κύπρο επανειλημμένως. Οι Ιεράρχες της Κύπρου ευχαριστήθηκαν, διότι η Εκκλησία της Ελλάδος τούς “άκουσε” και στην Κύπρο και στην Ελλάδα, αισθάνθηκε τον πόνο τους, δεν τούς αντιμετώπισε ανάλγητα. Είναι χαρακτηριστικό ότι κάθε πονεμένος θέλει έναν παρήγορο λόγο, λόγο καρδιάς και όχι σκληρής λογικής και ιδιοτελούς υπολογισμού. Βεβαίως, πρότειναν να επέμβη η Εκκλησία της Ελλάδος, αν είναι δυνατόν, στα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπέρ της Κύπρου, αλλά αυτό δεν το επιτρέπουν τόσο οι στενές ημερομηνίες, όσο και οι σύγχρονες δυνατότητες. Πάντως το Ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας μας, το οποίο απεστάλη και στούς Διεθνείς Οργανισμούς και αλλού, είναι μιά φωνή αξιοπρεπούς διαμαρτυρίας.

 

3. ΕΡΩΤΗΣΗ: Ενημερώσατε τούς Συνοδικούς Ιεράρχες για την επίσκεψη και τις συζητήσεις σας στην Κύπρο. Πού επικεντρώθηκε το ενδιαφέρον και οι απορίες τους; Συνέβη το ίδιο και με τούς Κυπρίους Ιεράρχες;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πράγματι ενημέρωσα την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος για τα όσα ελέχθησαν τόσο κατά την διάρκεια της συνδιάσκεψης με τούς Ιεράρχας της Κύπρου, όσο και με τον Πρέσβυ της Ελλάδος στην Κύπρο, με τον οποίον συναντηθήκαμε με δική του πρωτοβουλία και επιθυμία. Η ενημέρωση ήταν πλήρης και δεν τέθηκε κάποια ερώτηση. Επίσης, οι Σεβ. Μητροπολίτες Πάφου κ. Χρυσόστομος και Κυρηνείας κ. Παύλος ανέπτυξαν τις απόψεις τους και απήντησαν σε ερωτήσεις για προβλήματα που δημιουργεί το σχέδιο Ανάν και κυρίως για το αν η στάση την οποία έλαβε η Εκκλησία της Κύπρου μπορεί να έχη αποτέλεσμα. Απήντησαν ότι κάνουν τον αγώνα τους για να ακουσθή η μαρτυρία του λαού, να αποφευχθή ο διχασμός και να διασωθή ό,τι είναι δυνατόν περισσότερο.

 

4. ΕΡΩΤΗΣΗ: Ορισμένοι Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος φέρουν αντιρρήσεις όσον αφορά τον ρόλο της Εκκλησίας της Ελλάδος στο Κυπριακό. Τονίζουν μάλιστα ότι με αυτές τις κινήσεις “ξεφεύγει” της αποστολής και του ρόλου της αλλά και του “χαρακτήρα” της. Εσείς, ένας Ιεράρχης με έργο και άποψη, έχετε διαφορετική θέση;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σέ όλα τα βιβλία μου υποστηρίζω ότι σκοπός της Εκκλησίας είναι η θεραπεία - σωτηρία του ανθρώπου και η προσφορά στον άνθρωπο νοήματος για την ζωή. Βεβαίως η Εκκλησία σε ένα ποσοστό δεν μπορεί να αγνοήση και τα προβλήματα της καθημερινότητος του ανθρώπου, γι’ αυτό στις ιερές ακολουθίες εύχεται και για τούς άρχοντες, “ίνα εν τή γαλήνη αυτών (των αρχόντων) ήρεμον και ησύχιον βίον διάγομεν”. Τό έθνος μπορεί να είναι ευλογία, αλλά μπορεί να είναι και πειρασμός για την Εκκλησία. Όταν η Εκκλησία ξεχνά τον πνευματικό της χαρακτήρα και ταυτίζεται με εθνικιστικές ενέργειες τότε εκκοσμικεύεται. Όμως άλλο είναι εθνικό και άλλο εθνικιστικό. Η ενασχόληση της Εκκλησίας μας με το Κυπριακό δεν είναι τωρινή, αλλά έχει παρελθόν, ήτοι από την αρχή του αγώνος της Κύπρου για την ελευθερία, όπως έδειξε ενδιαφέρον και για τούς Σέρβους, του Παλαιστινίους κλπ. Η Εκκλησία έδειξε αγάπη και στοργή στούς πρόσφυγες, ενέπνευσε τούς αγωνιστάς, επούλωσε πληγές. Τά ηρωϊκά παιδιά της ΕΟΚΑ που απαγχονίσθηκαν ήταν παιδιά των Κατηχητικών Σχολείων, τα οποία οδηγούντο στην αγχόνη διαβάζοντας την Αγία Γραφή, προσευχόμενα στον Θεό, ψάλλοντας και τραγουδώντας. Αυτά ήταν καρποί της Εκκλησίας. Άν δεν ήταν αυτά, δεν θα υπήρχε σήμερα, από ανθρωπίνης πλευράς, η ελευθερία της Κύπρου. Χρειάζεται προσοχή για να μή “θεολογούμε” πάνω στο αίμα προσευχομένων μαρτύρων της ελευθερίας.

Ετικέτες: Συνεντεύξεις

  • Προβολές: 1107

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance