Δελτίον Τυποῦ Ἱερᾶς Μητροπόλεως γιὰ τὸ περιοδικὸ "Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν"

Στο Περιοδικό της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Χριστού “Βασιλεία των Ουρανών”, μάλλον “Βασιλεία του κόσμου, των παθών και των επιχειρήσεων”, γράφηκε ένα άρθρο, στο οποίο συσχετίζεται ασεβέστατα ο “Σταυρωμένος Χριστός” με το “σταυρωμένο μοναστήρι” και στο οποίο γίνεται λόγος για “τό σταυρωμένο μοναστήρι”, και ειδικώς για τις “αθωωτικές” αποφάσεις της Δικαιοσύνης.

1. Κατ’ αρχάς πρέπει να υπογραμμισθή ότι η Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως έχει τελείως αυτονομηθή από την Ιερά Μητρόπολη και την Εκκλησία. Ούτε καν ενημερώνει την Ιερά Μητρόπολη για τις ποικίλες δραστηριότητές της, μάλιστα για δύο περιπτώσεις προκάλεσε και την παρέμβαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Επίσης, τέσσερεις φορές κατέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας εναντίον της Ιεράς Συνόδου και της Ιεράς Μητροπόλεως για να μη δεχθή οικονομικό έλεγχο από την Εκκλησιαστική Κεντρική Υπηρεσία Οικονομικών της Εκκλησίας και να αποτρέψη την απόφαση της Ναοδομίας της Εκκλησίας περί αμέσου διακοπής των εργασιών ανοικοδομήσεως “λόγω διαπιστωθεισών υπερβάσεων”. Αυτή είναι η νοοτροπία του “σταυρωμένου μοναστηριού”.

Τα πολλά προβλήματα της Ιεράς Μονής και ο εκκοσμικευμένος μοναχισμός τον οποίο εκφράζει περιγράφονται αναλυτικά στο βιβλίο “Συνοπτική Ενημέρωση για την Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως” και στο βιβλίο “Ορθόδοξος Μοναχισμός”.

2. Όσον αφορά τις οκτώ “αποφάνσεις και αποφάσεις της Δικαιοσύνης” που αναφέρονται στο περιοδικό της Ιεράς Μονής, πρέπει να υπογραμμισθή ότι ουσιαστικά είναι τρείς.

Οι δύο από αυτές είναι δύο αγωγές του Μητροπολίτου εναντίον δύο Δημοσιογράφων και όχι εναντίον της Ιεράς Μονής, για συκοφαντική δυσφήμηση σε βάρος του. Είναι χαρακτηριστικά τα όσα γράφονται στην πρώτη απόφαση, ότι δηλαδή στα δημοσιεύματα αυτά “αναφέρονται ειδήσεις που μπορούσαν να βλάψουν την τιμή και την υπόληψη του ενάγοντος, ενώ περιέχονται και εκφράσεις προσβλητικές της τιμής αυτού”, αλλά τα δημοσιεύματα έγιναν “από δικαιολογημένο ενδιαφέρον πηγάζον από την ελευθερία του Τύπου”. Σεβόμαστε την Δικαιοσύνη, αλλά οι αποφάσεις αυτές ήταν άδικες. Το σημαντικό είναι ότι και οι δύο αποφάσεις δεν έλαβαν υπ’ όψη τους καθόλου τις γραπτές και προφορικές καταθέσεις μαρτύρων, αλλά στηρίχθηκαν αποκλειστικά και μόνο στις προτάσεις των συνηγόρων των κατηγορουμένων, η μία δε είναι σχεδόν αντιγραφή των προτάσεων του συνηγόρου του κατηγορουμένου!! Το ότι η Ιερά Μονή επικαλείται αυτές τις αποφάσεις υπέρ αυτής, δείχνει εκτός των άλλων ότι αυτή κρύπτεται κάτω από τα δημοσιεύματα αυτά, και χρησιμοποιεί τους δημοσιογράφους εναντίον του Μητροπολίτου της!

Η τρίτη απόφαση ξεκίνησε από αυτεπάγγελτη έρευνα του Εισαγγελέως Μεσολογγίου που αφορά την άνευ γνώσεως του Μητροπολίτου επιχορήγηση της Ιεράς Μονής και άλλα νομικά θέματα. Από αυτή εξαρτήθηκαν και οι υπόλοιπες Διατάξεις για να καλύψουν τα “κενά” της πρώτης.

Πάντως, νομικοί κύκλοι ισχυρίζονται ότι οι Διατάξεις αυτές, όπως και το Βούλευμα, εξακολουθούν να έχουν πολλά νομικά κενά, και είναι ενδεικτικά του τρόπου με τον οποίο αποδίδεται η δικαιοσύνη στην Πατρίδα μας.

3. Για να γίνη κατανοητό αυτό, θα πρέπη να αναφερθούμε στο τελευταίο υπ’ αρίθμ. 19/2003 Βούλευμα, το οποίο προήλθε, όπως είπαμε, από αυτεπάγγελτη εισαγγελική έρευνα.

Η Ιερά Μονή γράφει στο περιοδικό της:

Η Δικαιοσύνη “αποφάνθηκε και πάλι υπέρ του Ηγουμένου και των Μοναχών ότι δεν υφίσταται γιαυτούς κανένα θέμα κατηγορίας και τους εκήρυξε αθώους. Έτσι υπογραμμίσθηκε και πάλι επίσημα η τιμιότητα, η νομιμότητα, η αθωότητα και η καθαρότητα των αφιερωμένων στον Θεό Μοναχών”.

Η “αθωωτική” αυτή απόφαση γράφει για το συγκεκριμένο σημείο ότι οι επιστρεφόμενοι Φ.Π.Α. δεν καταχωρήθηκαν μεν στο Ταμείο της Ιεράς Μονής, αλλά “καταχωρήθηκαν σε νομίμως τηρούμενα βιβλία της Ιεράς Μονής”, χωρίς να τα κατονομάζη, όπως είχε στοιχειώδη νόμιμη υποχρέωση. Στην συνέχεια γράφει:

“Θα πρέπει να τονισθεί ιδιαίτερα ότι η γενομένη καταχώρηση των εισπραχθέντων ποσών στα νομίμως τηρούμενα βιβλία της Ιεράς Μονής ναι μεν αποκλείει την τέλεση της αξιοποίνου πράξεως της υπεξαιρέσεως, η οποία είναι, άλλωστε, και η μόνον ενδιαφέρουσα στην κρινομένη περίπτωση, δεν αποκλείει όμως την τέλεση άλλης αξιοποίνου πράξεως (ως λχ απιστίας), σχετικής με την τύχη των πράγματι εισπραχθέντων και εισενεχθέντων στην Ιερά Μονή χρηματικών ποσών, έρευνα η οποία δεν είναι βεβαίως της παρούσης”.

Τα ερωτήματα τα οποία τίθενται από την ανάγνωση του κειμένου του Βουλεύματος είναι τα εξής:

Στο σημείο αυτό ο νομικός Σύμβουλος της Μητροπόλεως κ. Διονύσιος Πελέκης εζήτησε να καταχωρισθή η εξής νομική άποψή του:

“Εδώ επιβάλλεται μία καίρια επισήμανση. Σύμφωνα με το άρθρο 390 Ποιν. Κωδ. το αδίκημα της απιστίας διώκεται αυτεπαγγέλτως. Σύμφωνα με το άρθρο 37 παρ. 1 Κωδ. Ποινικής δικονομίας οι ανακριτικοί υπάλληλοι οφείλουν ν’ ανακοινώσουν χωρίς χρονοτριβή στον αρμόδιο Εισαγγελέα ο,τιδήποτε πληροφορούνται με κάθε τρόπο για αξιόποινη πράξη, που διώκεται αυτεπαγγέλτως. Το ίδιο ισχύει για τον Δικαστή σύμφωνα με την παραγρ. 1 του αρ. 38 Κωδ. Ποιν. Δικονομίας.

Το δε Συμβούλιον Εφετών έχει υποχρέωση να μεταβάλη τη κατηγορία από υπεξαίρεση σε απιστία, όταν τα γεγονότα, που ετέθησαν υπ’ όψη του συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του αξιοποίνου αδικήματος της απιστίας, αντί της υπεξαιρέσεως και υποχρεούται να κρίνη την πράξιν αυτήν.

Είναι πρωτάκουστο και πρωτοφανές να λέγη το Συμβούλιο Εφετών στο υπ’ αριθμ. 19/2003 Βούλευμά του ότι τα ενώπιόν του τεθέντα στοιχεία δεν αποτελούν υπεξαίρεσιν, ότι μπορούν να συγκροτούν απιστίαν, καί, αντί να μεταβάλη τη κατηγορίαν εις απιστίαν και να την κρίνη ως τοιαύτην, σε μία έκκρηξιν πρωτοφανούς και ιδιοτύπου, όλως δε ανεξηγήτου, δικαστηριακού "σαβουάρ βίβρ" αποφαίνεται ότι "δέν είναι της παρούσης", δηλαδή η σιωπή, ή άλλως η επιλεκτική εφαρμογή του νόμου. Αυτό δεν μπορεί να παραμείνη ανέλεγκτον, τώρα ή αργότερα”.

Η Ιερά Μονή ευχαριστεί τους δικαστάς, εισαγγελείς, υπαλλήλους, δικηγόρους, δημοσιογράφους κλπ. για την βοήθεια την οποία της προσέφεραν, όμως στην πραγματικότητα όσοι βοήθησαν την Ιερά Μονή στην ανταρσία της εναντίον της Εκκλησίας προσβάλλουν το κύρος της Δικαιοσύνης καί, βεβαίως, θα δώσουν λόγο στον Θεό, και τούτο, διότι όποιος έχει δίκαιο, δεν χρειάζεται την βοήθεια κανενός. Η παροχή βοηθείας δίδεται προς ανατροπή του δικαίου και της νομιμότητος. Αυτό να μη λησμονήται.

4. Όσο κι αν αισθάνωνται εσταυρωμένοι αυτοί οι μοναχοί, στην πραγματικότητα είναι ασταύρωτοι και αυτό αποδεικνύεται από το ύφος και τον τρόπο που γράφουν και από το ότι δεν υπακούουν στην Εκκλησία, ήτοι την Ιερά Σύνοδο και τον Μητροπολίτη τους.

Πρέπει να γίνη σαφές ότι οι τρεις Συνοδικές Επιτροπές που ασχολήθηκαν με το θέμα, τα πορίσματα των ελεγκτών που εστάλησαν από την Επιθεώρηση της ΕΚΥΟ, η εισήγηση του Σεβ. Μητροπολίτου Ηλείας κ. Γερμανού στην Ιεραρχία, οι σχεδόν 20 αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου που δεν τηρούνται από την Ιερά Μονή κλπ. δείχνουν ότι στην Ιερά Μονή υπάρχουν τεράστια κανονικά και νομικά προβλήματα που δεν καλύπτονται από τις βαπτιζόμενες ως “αθωωτικές” αποφάσεις.

Πρέπει ο ηγούμενος να καταλάβη ότι έχει επάνω του την “κατάρα” του αειμνήστου Μητροπολίτου Δαμασκηνού, που δεν έχει ακόμη αρθή, και την αγανάκτηση των άλλων Μητροπολιτών του και των Ιερέων της Μητροπόλεως. Είναι χαρακτηριστική η πρόσφατη περιπέτεια του ευλαβεστάτου Ιερομονάχου Αρχιμ. Αρσενίου Κομπούγια, που βρέθηκε αντιμέτωπος με την δαιμονιώδη έκρηξη του ηγουμένου. Επί τέλους ο Ηγούμενος πρέπει να ταπεινωθή, να αντιληφθή ότι αν δεν σταυρωθή ο ίδιος προηγουμένως εκούσια ως προς τα πάθη του, τότε πάντοτε θα αισθάνεται ότι οι άλλοι τον σταυρώνουν, θα διαπνέεται από το σύνδρομο της μανιοκαταδιώξεως, οπότε δεν θα ησυχάση ποτέ, ακόμη και αν ικανοποιηθή ο διακαής ανεκπλήρωτος πόθος του να γίνη Επίσκοπος.

Όσον αφορά τον τίτλο του Περιοδικού “Βασιλεία των Ουρανών”, θα πρέπη να αλλαχθή, διότι δεν είναι δυνατόν και ευπρεπές να εμπλέκεται η Βασιλεία των Ουρανών με τέτοιες επίγειες εμπαθείς επιδιώξεις, σε έναν χώρο όπου κυριαρχούν πλουσίως τα ανθρώπινα πάθη, για τα οποία κυρίως ευθύνεται ο ηγούμενος, αλλά συνευθύνεται και κάθε άλλος που αμέσως ή εμμέσεως συμπαρίσταται σε εκείνον.

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως