Διονυσίου Πελέκη: Το βούλευμα δεν είναι απαλλακτικό

Αισθάνθηκα έντονον αποτροπιασμόν από το εν ασεβεία ψευδεπίγραφο εξώφυλλο της “Βασιλείας των Ουρανών”. Γνωρίζει καλά ο κάθε καλόπιστος και αφανάτιστος Ναυπάκτιος ποιοί σταυρώνουν τον γλυκύτατον Ιησούν μας με το να καταφέρωνται απρεπώς κατά του Επισκόπου τους, να διχάζουν ανοικτιρμόνως τους συντοπίτες μου και να δηλητηριάζουν τις σχέσεις τους. Να μην διαφεύγει δε παντός, ότι ο πνευματικός νόμος λειτουργεί περισσότερον άτεγκτα και από τους φυσικούς νόμους.

Περιορίζομαι σήμερα να υπογραμμίσω ότι το εξυμνούμενον υπ’ αριθμ. 19/2003 Απαλλακτικό Βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Πατρών δεν είναι και τόσον απαλλακτικόν. Αποφαίνεται ότι τον επιστραφέντα στην Μονή Φ.Π.Α. δεν τον υπεξήρεσεν ο Ηγούμενος (καί κανείς δεν ήγειρεν ποτέ τέτοιο θέμα, πλην της εν Εισαγγελίαις σχετικής μεθοδείας) διότι, ναι μεν δεν τον εισήγαγεν στο επίσημον Ταμείον της υπ’ αυτού διοικουμένης και εκπροσωπουμένης Ιεράς Μονής, ως Ν.Π.Δ.Δ., αλλά τον κατεχώρισε σε άλλα, άσχετα με το επίσημο ταμείο, “νομίμως τηρούμενα βιβλία” του Μοναστηριού, χωρίς αυτό ν’ αποκλείει την τέλεση του αδικήματος της απιστίας. Και βέβαια αυτά τα βιβλία ούτε κατονομάζονται ούτε ετέθησαν υπ’ όψιν του έχοντος τον έλεγχον της νομιμότητος επιχωρίου Αρχιερέως.

Γράφει επί λέξει το Βούλευμα:

“Θα πρέπει να τονισθεί ιδιαίτερα ότι η γενομένη καταχώρηση των εισπραχθέντων ποσών στα νομίμως τηρούμενα βιβλία της Ιεράς Μονής ναι μεν αποκλείει την τέλεση της αξιοποίνου πράξεως της υπεξαιρέσεως, η οποία είναι, άλλωστε, και η μόνον ενδιαφέρουσα στην κρινομένη περίπτωση, δεν αποκλείει όμως την τέλεση άλλης αξιοποίνου πράξεως (ως λ.χ. απιστίας), σχετικής με την τύχη των πράγματι εισπραχθέντων και εισενεχθέντων στην Ιερά Μονή χρηματικών ποσών, έρευνα η οποία δεν είναι βεβαίως της παρούσης”.

Είναι όντως ανησυχητικό αν αυτό ο Ηγούμενος το διατυμπανίζει ως “αθώωσιν και απαλλαγήν”. Πέραν των άλλων αυτό σημαίνει απλώς ότι ο εξ ορισμού εραστής της σιωπής μοναχός ξέχασε το “κρείττον σιγάν”. Προς το παρόν αυτά. Και καλό Πάσχα.