Πασχαλινά κεραμίδια

Πασχαλινά κεραμίδιαΩς εφημέριος ο παπα-Δημήτρης ζούσε τα προβλήματα των ενοριτών του. Συμμετείχε στις χαρές, κυρίως όμως στις λύπες και τις ανησυχίες τους. Συνέπασχε μαζί με τους ενορίτες του σε κάθε πρόβλημα ή δυσκολία της καθημερινότητάς τους. Ιδιαίτερα μάλιστα χαιρόταν, όταν έκανε αγιασμό στον “θεμέλιο λίθο” για την ανέγερση σπιτιού. Γνωρίζοντας άλλωστε τις δυσκολίες που είχε εκείνα τα χρόνια το χτίσιμο οικοδομής, ξεσήκωνε τους ενορίτες, για να βοηθήσουν κι αυτοί με κάθε τρόπο την ολοκλήρωση της προσπάθειας των συγχωριανών τους. Ενθυμούνται οι παλαιότεροι πώς πολλές φορές με την προτροπή του παπα-Δημήτρη “δούλευε όλο το χωριό” σε μια οικοδομή, για να την χτίσουν γρηγορότερα.

Όταν εκείνα τα χρόνια ξεκίνησε ο κυρ-Παντελής να χτίση ένα μικρό σπιτάκι για τον πρωτότοκο γιό του, όλα κυλούσαν φυσιολογικά. Άρχισαν τα θεμέλια και το χτίσιμο πριν μπή το καλοκαίρι, και ήδη σε σύντομο χρόνο είχαν φτάσει στη σκεπή. Ήθελαν να σκεπάσουν το σπίτι πριν προλάβη ο χειμώνας. Σταμάτησαν όμως οι εργασίες, γιατί δεν υπήρχαν χρήματα να αγοραστούν τα κεραμίδια.

Τη λύση όμως την έδωσε η κυρα-Πολυξένη. Μια ευκατάστατη ενορίτισσα, που αν και είχε χάσει νωρίς τον σύζυγό της, δεν αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα. Διαποτισμένη και αυτή από το πνεύμα συμπαράστασης και αλληλοβοήθειας των ενοριτών που επικρατούσε στην ενορία, παρεχώρησε στον κυρ-Παντελή τα κεραμίδια, που σκέπαζαν ένα παλιό ποιμνιοστάσιό της έξω από το χωριό. Όταν πήγε ο γιός του κυρ- Παντελή με τους φίλους του να πάρουν τα κεραμίδια είδε πώς μέσα υπήρχαν και άλλα καινούργια. Γνώριζε ότι η κυρα-Πολυξένη είχε υποδείξει να πάρουν τα παλιά, που ήταν τοποθετημένα στην σκεπή της στάνης, αλλά αυτός πήρε τα καινούρια. Σε λίγες μέρες τα είχαν τοποθετήσει στη σκεπή του σπιτιού του κυρ-Παντελή, που χαιρόταν με τον γιό του αφού είχε γίνει η δουλειά τους.

Βλέποντας η κυρα-Πολυξένη την παραβίαση της καλής θελήσεώς της πείσμωσε. “Και με το δίκηο της...Έκανε αυτή το καλό, αλλά οι άλλοι την κορόϊδεψαν...”, έλεγαν οι συγχωριανοί. Ήταν τόσο μεγάλος ο θυμός της, που αν και την πλησίασαν πολλές φορές πατέρας και γιός ζητώντας συγγνώμη, αυτή δεν έλεγε να μιλήση. Όσο έβλεπε τα κατακόκκινα κεραμίδια στην σκεπή του σπιτιού, τόσο άναβε μέσα της και δεν έλεγε ούτε την “καλημέρα του Θεού”.

Πριν συμπληρωθή ο χρόνος, είχε τελειώσει πλέον το χτίσιμο του σπιτιού. Ο κυρ-Παντελής όμως και ο γιός του δεν μπορούσαν να το χαρούν. Η στάση της κυρα-Πολυξένης τους πίκραινε πολύ. Αναγνώριζαν και οι δύο πώς είχε το δίκηο με το μέρος της και υπόσχονταν πώς σύντομα θα της αγόραζαν τα κεραμίδια και γι’ αυτό παρακαλούσαν να “έχουν μια καλημέρα”. Ήθελαν να κάνουν τον αγιασμό πριν μπούν μέσα να το κατοικήσουν. Έτσι το Σάββατο του Λαζάρου κάλεσαν τον παπα-Δημήτρη, που διάβασε τον αγιασμό στην νεόκτιστη οικοδομή. Όλοι οι ενορίτες ήταν εκεί εκτός από την κυρα-Πολυξένη....

Επιστρέφοντας στο σπίτι του ο παπα-Δημήτρης πέρασε μπροστά από την αυλή της κυρα-Πολυξένης, που άσπριζε τα σκαλιά του σπιτιού της και τις μικρές πέτρες στα παρτέρια του κήπου της. Μόλις είδε τον παπα-Δημήτρη, σταμάτησε την εργασία της και τον προσκάλεσε στο σπιτικό της, για να δη τις “πασχαλιάτικες ετοιμασίες της”. Αν και βιαζόταν ο παπα-Δημήτρης μπήκε στον αυλόγυρο του σπιτιού της μαζί με τον εγγονό του. Θαύμασε την καθαριότητα μια και όλα ήταν λαμπερά κιαί πεντακάθαρα, αλλά παρατήρησε λέγοντας: “Όλα καλά είναι έξω· μέσα όμως....”. Με περισσή περηφάνεια και επιμονή η κυρα-Πολυξένη τον προσκαλούσε: “Ελάτε να σάς προσφέρω πορτοκάλι γλυκό· μέσα είναι πιο καθαρά!” Ο παπα-Δημήτρης δεν προχώρησε, αλλά υπενθύμισε στην κυρα-Πολυξένη πώς καλή είναι η καθαριότητα του σπιτιού προέχει όμως “η καθαριότητα της ψυχής μας”. Η κυρα-Πολυξένη έδειχνε αμήχανη. Κάτι θέλησε να πή, μάλλον να δικαιολογηθή. Ο παπα-Δημήτρης την πρόλαβε και είπε: “Είναι κρίμα για μερικά κεραμίδια να χαλάμε τις καρδιές μας. Η καλύτερη προετοιμασία για το Πάσχα είναι να συγχωρέσουμε τους αδελφούς μας”. Η κυρα-Πολυξένη κούνησε αργά το κεφάλι της και φαινόταν να συμφωνή με τα λόγια του παπα-Δημήτρη.

Την Τρίτη μέρα του Πάσχα, στην αυλή του καινούριου σπιτιού, συγγενείς και φίλοι του κυρ-Παντελή γιόρταζαν λίγο καθυστερημένα τα εγκαίνια. Άλλωστε δεν θα μπορούσε να γλιτώση τα σουβλιστά αρνιά, επειδή είχε κάνει τον αγιασμό σε μέρα νηστείας. Τώρα είχε έναν άκόμη λόγο, τον πιο σημαντικό, να γιορτάζη. Ήταν πλέον ανάμεσά τους και η κυρα-Πολυξένη. Όλο το χωριό εξάλλου γνώριζε ότι η κυρα-Πολυξένη την Κυριακή των Βαΐων πήγε στο σπίτι του κυρ-Παντελή και τους ευχήθηκε καλορρίζικο το σπιτικό, έδωσε την συγχώρεση και το δώρο της...Τα καινούρια κεραμίδια, που δεν τα ήθελε πλέον...

Ι.Α.Τσ.

  • Προβολές: 893

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance