Ο Χάρτης των θεμελιωδών δικαιωμάτων του Ευρωπαίου Πολίτη

Είναι γνωστόν ότι η Διακυβερνητική της Νίκαιας ενέκρινε τον Χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ευρωπαίου Πολίτη και μάλιστα αυτόν τον καιρό που γίνεται συζήτηση στην Συνταγματική Συνέλευση για την σύνταξη του Συντάγματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ο Χάρτης αυτός θα ενσωματωθή στο νέο Σύνταγμα.

Όταν καταρτιζόταν ο Χάρτης των θεμελιωδών δικαιωμάτων του Ευρωπαίου Πολίτη, έγινε λόγος να συμπεριληφθή και ένα άρθρο στο οποίο θα υπογραμμίζονταν οι κοινές χριστιανικές παραδόσεις που αποτελούν την υποδομή της Ευρώπης, αλλά με την παρέμβαση της Γαλλίας διαγράφηκε αυτό από την Χάρτα.

Η διαγραφή αυτή δικαιολογείται από το ότι το κλίμα και η υποδομή της Ευρώπης δεν συνδέεται μόνον με τον Χριστιανισμό, αλλά και με την ανάπτυξη άλλων κινημάτων, κυρίως του Διαφωτισμού, που έρχονται σε ευθεία σύγκρουση και αντίθεση με τον Χριστιανισμό που αναπτύχθηκε στην Ευρώπη. Άλλωστε η συνεχής αναφορά σε δικαιώματα μας παραπέμπει στον Διαφωτισμό.

Παρά το ότι στον Χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων του Ευρωπαίου Πολίτη δεν συμπεριλαμβάνονται οι Χριστιανικές παραδόσεις, εν τούτοις υπάρχουν μερικά άρθρα, στα οποία μπορεί να στηριχθή η ελευθερία των Πολιτών, αλλά και των Κυβερνήσεων των Χωρών να καλλιεργήσουν τους νέους με τις ιδιαίτερες πολιτιστικές και θρησκευτικές τους παραδόσεις.

Στο άρθρο 22 στο οποίο γίνεται λόγος για την πολιτιστική, θρησκευτική και γλωσσική πολυμορφία της Ευρώπης γράφεται: «Η Ένωση σέβεται την πολιτιστική, θρησκευτική και γλωσσική πολυμορφία» .

Είναι προφανές ότι πάνω στο άρθρο αυτό μπορεί να θεμελιωθή κάθε θρησκευτική ετερότητα και να αναπτυχθή κατά τον τρόπο που επιθυμεί.

Στο άρθρο 14 στο οποίο γίνεται λόγος για το δικαίωμα της εκπαίδευσης γράφεται μεταξύ άλλων: «Η ελευθερία ίδρυσης εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με σεβασμό των δημοκρατικών αρχών και το δικαίωμα των γονέων να εξασφαλίζουν την εκπαίδευση και τη μόρφωση των τέκνων τους σύμφωνα με τις θρησκευτικές, φιλοσοφικές και παιδαγωγικές πεποιθήσεις τους, γίνονται σεβαστά σύμφωνα με τις εθνικές νομοθεσίες που διέπουν την άσκησή τους» .

Εδώ φαίνεται καθαρά ότι οι γονείς έχουν το δικαίωμα να απαιτούν ώστε να γίνεται η εκπαίδευση των παιδιών τους σύμφωνα με τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, αλλά συγχρόνως και το κάθε Κράτος έχει το δικαίωμα της ελεύθερης προσαρμογής των εκπαιδευτικών προγραμμάτων σύμφωνα με τις επικρατούσες αντιλήψεις στο κάθε Κράτος. Επομένως η στάση των γονέων είναι καθοριστική, ιδιαιτέρως σε μια χώρα που οι Χριστιανοί αποτελούν την πλειοψηφία.

Στο άρθρο 10 όπου γίνεται λόγος για την ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας γράφεται: «Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας. Το δικαίωμα αυτό συνεπάγεται την ελευθερία μεταβολής του θρησκεύματος ή πεποιθήσεων καθώς και την ελευθερία εκδήλωσης του θρησκεύματος ή των πεποιθήσεών του, ατομικά ή συλλογικά, δημοσία ή κατ’ ιδίαν, με τη λατρεία, την εκπαίδευση, την άσκηση των θρησκευτικών καθηκόντων και τις τελετές» .

Εδώ φαίνεται ότι κάθε άνθρωπος και επομένως και ο Χριστιανός έχει το διακαίωμα να εκδηλώνη ελεύθερα το θρήσκευμά του ή τις πεποιθήσεις του με την λατρεία, την εκπαίδευση και τις τελετές.

Στο άρθρο 9 όπου γίνεται λόγος για το δικαίωμα του γάμου και της ίδρυσης της οικογένειας γράφεται: «Το δικαίωμα γάμου και το δικαίωμα ίδρυσης οικογένειας διασφαλίζονται σύμφωνα με τις εθνικές νομοθεσίες που διέπουν την άσκησή τους» .

Εδώ διατυπώνεται η δυνατότητα και το δικαίωμα του Κράτους να ρυθμίζη τα του γάμου και της οικογένειας σύμφωνα με τις επικρατούσες παραδόσεις και τις απαιτήσεις των πολιτών.

Από το μικρό αυτό σχόλιο φαίνεται ότι το πρόβλημα δεν είναι τόσο οι κοινοτικές οδηγίες και νομοθεσίες, όσο οι ηγέτες που με μεγάλη ευκολία απεμπολούν τις παραδόσεις μιας χώρας, παραβλέπουν τις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες, χάρη μιας ομογενοποιήσεως του πολιτισμού.

Ν.Ι.

  • Προβολές: 1247

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance