Αποστόλου Ζορμπά: Βιβλιοκριτική, "Νεοϊουλιανῶν Ἔλεγχος" Κώστα Σ. Γανωτή

του Αποστόλου Ζορμπά, Φιλολόγου - Λυκειάρχη 1ου Λυκείου Ναυπάκτου

Η ανεπάρκεια της ειδωλολατρικής θεολογίας των Αρχαίων Ελλήνων.

Από τον Ορφέα μέχρι τον Πλάτωνα.

Έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, Πειραιάς 2002, σ.σ. 60.

Τα τελευταία χρόνια παρουσιάστηκαν άνθρωποι που επιθυμούν την αναβίωση της θρησκείας των Αρχαίων Ελλήνων. Αυτό εκδηλώνεται με διαφόρους Συλλόγους ή Ομίλους, εκδόσεις περιοδικών και βιβλίων, με συγκεντρώσεις στον Όλυμπο και σε άλλα ιερά των Αρχαίων Ελλήνων. Οι οπαδοί ή οι συμπαθούντες την κίνηση αυτή δεν βρίσκονται μόνο στην Αθήνα αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Τους ακούς π.χ. να λένε ότι τα Χριστούγεννα τα βλέπουν σαν μια συνέχεια της αρχαίας γιορτής προς τιμήν του Ήλιου, η οποία εορταζόταν την ίδια περίπου εποχή.

Το κλίμα το δίνει παραστατικά ο συγγραφέας στο οπισθόφυλλο του εξωφύλλου:

“Επειδή ο καιρός της αποστασίας έφτασε παρουσιάστηκαν στην κοινωνία μας άνθρωποι, που δεν είναι απλώς ράθυμοι αλλά με ιδιαίτερο ζήλο και απόνοια αντιμάχονται τον αληθινό Θεό ξαναφέρνοντας στη μνήμη του λαού μας την ειδωλολατρία, που έχει καταργηθεί με την μαρτυρία εκατομμυρίων χριστιανών μαρτύρων”

Ο Κ. Γανωτής, από τους παλαιούς καλούς φιλολόγους- οι οποίοι και διάβασαν πολύ και κατάλαβαν βαθιά τα κείμενα και την παράδοση αυτού του τόπου, του τόπου μας δηλαδή- περιδιαβαίνει στα κείμενα των προγόνων μας και εξετάζει εάν ο κόσμος των θεών του Ολύμπου είχε φιλανθρωπη ενέργεια και ηθικό παράδειγμα, αν παρηγορούσε δηλαδή τις ψυχές των ανθρώπων.

Αυτό που συμπεραίνει είναι ότι τελικώς “η ακανθώδης θρησκεία των ειδώλων”, (Μην. Απρολίου, σ.166· δοξαστικό των στιχηρών του εσπερινού του Αγ. Γεωργίου) ούΤε από την πλάνη έβγαζε τους ανθρώπους, ούΤε την αγωνία τους εξήλειφε ούΤε τους ικανοποιούσε. Δεν παρηγορούσε και δεν έδινε ελπίδα αλλά ζοφερή εικόνα πέραν του τάφοτ. Πρωταρχικό, εξ άλλου, ήταν το σώμα. Η οργή του Αχιλλέα, καθώς διαβάζουμε στην αρχη της Ιλιάδος

πολλάς δ’ ιφθίμους ψυχάς Άιδι προΐαμεν

ηρώων, αυτούς δε ελώρια Τεύχε κύνεσιν

οιωνοίσι Τε πάσι,.............

(Α 3-5 )

Και πολλές ψυχές γενναίων ανδρών (ηρώων) έστειλε στον Άδη ενώ αυτούς τους έκανε λεία στα σκυλιά και όλα τα σαρκοβόρα πουλιά.

Αυτό που πρέπει να αναγνωρίσουμε στους προγόνους μας -καί ο Γανωτής το αναγνωρίζει - είναι ότι η θρησκεία τους ήταν καλύτερη από άλλων σύγχρονων λαών.

“Ίσα - ίσα πρέπει να θαυμάζει κανείς τους αρχαίους μας προγόνους, γιατί έβγαλαν και καλλιέργησαν αυτόν τον προβληματισμό, ένα προβληματισμό που δείχνει υψηλό επιπεδο και συνείδησης και νόησης αλλά και διατύπωσης. Θα μπορούσαν να μας δώσουν μαθήματα θρησκευτικής αγωγής και μόνο με την Οδύσσειά τους. Το ότι έβλεπαν την ανεπάρκεια της θεολογίας τους και ζούσαν την απανθρωπιά της δαιμονολατρίας, αυτό δεν τους μειώνει καθόλου, αλλά ίσα-ίσα τους κάνει χρήσιμους δασκάλους των συγχρόνων μας αρχαιολατρών, αλλά και των δυτικοθρεμμένων μηδενιστών” !

Και ύστερα από μια διαδρομή στην Οδύσσεια σημειώνει:

“Αυτή η διαδρομή στην Οδύσσεια έγινε για να τονιστεί ότι η περί θρησκείας αίσθηση και αντίληψη των αρχαίων μας προγόνων ήταν πολύ σωστή και υψηλή. Τη θρησκευτική τους τραγωδία τη δημιούργησε η απουσία του αληθινού Θεού· δεν είχαν οι άνθρωποι το Ευαγγέλιο” (σ. 21)

Και ήταν φυσικό να είναι υψηλή η περί θρησκείας αντίληψη των προγόνων μας, αφού ο κόσμος τους, τελικώς, ήταν ένας κόσμος πίστης. “Πάντα πλήρη θεών” ήσαν, κατά την μαρτυρίαν ενός μάλλον ελάχιστα ή καθόλου θρησκευόμενου, του Θαλή του Μιλησίου.

Απελευθέρωση από το αδιέξοδο της απελπισίας και του πόνου -αδιέξοδο που το βίωναν οξύτατα τα πιο υποψιασμένα πνεύματα της εποχής, κυρίως οι ποιητές- δίνουν κάποια προφητικά χωρία των κειμένων τους όπως τα δύο επόμενα του Αισχύλου στον Προμηθέα Δεσμώτη

Απευθύνεται ο Ερμής στον Προμηθέα

τοιούδε μόχθου τέρμα μη τι προσδόκα,

πρίν αν θεών τις διάδοχος των σών πόνων

φανή θελήση τ’ εις αναύγητον μολείν

Άιδην κνεφαία τ’ αμφί Ταρτάρου βάθη.

( 1026-1029 )

Σ’ αυτού του είδους τα βάσανα τέλος κανένα να μην περιμένεις προτού κάποιος απ’ τους θεούς φανεί και θελήσει, παίρνοντας τα βάσανά σου επάνω του, να φτάσει στον αξημέρωτο Άδη και στα σκοτεινιασμένα βάθη του Ταρτάρου.

Και προηγουμένως ο Προμηθέας στην Ιώ:

ΙΩ. Τις ουν ο λύσων έστίν άκοντος Διός;

ΠΡ. Των σών τιν’ αυτόν εκγόνων είναι χρεών.

ΙΩ. Πώς είπας ή ’μός παίς σ’ απαλλάξει κακών;

ΠΡ. Τρίτος γε γένναν προς δέκ’ άλλαισι γοναίς.

( 771-774 )

ΙΩ. Ποιός είναι που θα σε λύσει χωρίς τη θέληση του Δία;

ΠΡ. Κάποιος από τους δικούς σου απογόνους πρέπι να είναι.

ΙΩ.Πώς είπες; αλήθεια δικό μου παιδί θα σ’απαλλάξει από τα βάσανα;

ΠΡ.Τρίτης γενιάς γέννημα θα είναι μετά από δέκα γενιές.

Η τραγωδία παρουσιάστηκε το 460-450 π.Χ. Έως την γέννηση του Χριστού η απόσταση είναι 13 γενιές!

Το τί πρέπει να γίνει το προτείνει ο συγγραφέας στο οπισθόφυλλο του εξωφύλλου:

“Γι’ αυτό επιβάλλεται οι δάσκαλοι, που διαβάζουν την ιστορία και τη φιλολογία, να μαρτυρήσουν στο λαό μας την αλήθεια.

Οι ειδωλολάτρες πρόγονοί μας πόνεσαν πολύ με την ψεύτικη θρησκεία τους, που από πολύ νωρίς την έκριναν και την κατέκριναν οι ίδιοι.

Ο βαθύς πόθος για τον Χριστιανισμό κραυγάζει μέσα από όλη την προχριστιανική λογοτεχνία μας. Γιατί κάποιοι δεν ακούν τις κραυγές αυτές;”.

Χρειάζεται να ακούσουμε καλύτερα.

  • Προβολές: 918

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance