• Αρχική
  • Τεῦχος 91 - Σεπτέμβριος 2003
  • Κύριο θέμα: Ανοικτή επιστολή του π. Θεοκλήτου Διονυσιάτου για το πρόβλημα της Ι. Μονής Μεταμορφώσεως Ναυπάκτου - Μοναχική Παρέμβαση

Κύριο θέμα: Ανοικτή επιστολή του π. Θεοκλήτου Διονυσιάτου για το πρόβλημα της Ι. Μονής Μεταμορφώσεως Ναυπάκτου - Μοναχική Παρέμβαση

Είναι γνωστόν το πρόβλημα που υφίσταται στην Ιερά Μητρόπολή μας σχετικά με την Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως Σωτήρος Ναυπάκτου. Όμως, απ’ ό,τι φαίνεται, το πρόβλημα είναι γνωστόν ως προς την κοινωνική επιφανειακή συμπτωματολογία του μάλλον –και πάλι όχι επαρκώς– παρά ως προς την ουσία του. Η ουσία του προβλήματος εγγίζει το βάθος της μοναχικής και εν γένει εκκλησιαστικής ζωής, και αυτό, δυστυχώς, δεν γίνεται απ’ όλους αντιληπτό.

Μετά από τα τελευταία δημοσιεύματα περί “σταυρωμένου μοναστηριού”, ο Οσιολογιώτατος Ναυπάκτιος Μοναχός π. Θεόκλητος Διονυσιάτης απέστειλε χειρόγραφη επιστολή στον Σεβασμιώτατο με την παράκληση να αναπαραχθή και να μοιρασθή στους Ναυπακτίους “ώστε να προβληματισθούν οι συντοπίτες μου, πού, χωρίς να θέλουν, συνετέλεσαν στην παράταση της ψυχικής βλάβης των πιστών”.

Ο π. Θεόκλητος και στο παρελθόν είχε προσφερθή να διαμεσολαβήση για την λύση του προβλήματος. Ήταν τον Μάρτιο του 1998, όταν απέστειλε προσωπική επιστολή προς τον Ηγούμενο π. Σπυρίδωνα, στην οποία, αφού ενετόπιζε το λάθος του, που βρισκόταν στην τάση επιβολής διαρχίας, τον παρακαλούσε:

“Σεβαστέ μου Γέροντα, δεν επιθυμώ να σάς κουράσω. Ελπίζω στην σύνεσή σας να αντιληφθήτε ότι, αι διατυπωθείσαι απόψεις σας στην εν λόγω επιστολήν σας, άγουν αναποδράστως σε αντιπαραθέσεις μετά του οικείου Επισκόπου, ψυγωμένης της πολυτίμου αγάπης, άνευ της οποίας μεταβαλλόμεθα σε κύμβαλα αλαλάζοντα, και σκανδαλιζομένων των χριστιανών. Διό και σάς ικετεύω, ως γέρων ταπεινός μοναχός, όπως αναθεωρήσετε την στάση της ιεράς Μονής σας έναντι των εκάστοτε Επισκόπων του Τόπου, επειδή εμφανιζόμενη ως διοικητική και πνευματική Αρχή, εγκυμονεί απροσδοκήτους περιπετείας, διασυρομένου και του σεμνού τάγματος του Μοναχισμού...

Άγιε Γέροντα, η Ναύπακτος είναι πολύ μικρή για να κρύψει τις ψυχοφθόρες τριβές μεταξύ του Μητροπολίτου και των μοναχών του μοναδικού εν αυτή μοναστηρίου. Διό και σάς ικετεύω να φροντίσετε ώστε να αρθούν τα αίτια των τριβών αυτών, που βλάπτουν όλους και αυτούς ακόμη τους καλούς υποτακτικούς σας. Δόξα τω Θεώ ο νέος Μητροπολίτης της Επαρχίας σας έχει δώσει πολλά τεκμήρια της Ορθοδοξίας του και του αναλόγου ήθους, ώστε να μη δικαιολογείται καμμία πρόφαση εναντιότητος...

Θα ευρίσκομαι στην Αθήνα 4-5 ημέρες ακόμη και είμαι πρόθυμος να βοηθήσω, συν Θεώ στην εξομάλυνση του προβλήματος, που άνευ λόγου προέκυψεν”.

Δυστυχώς, δεν υπήρξε ανταπόκριση εκ μέρους του Ηγουμένου π. Σπυρίδωνος, αν και ήταν ακόμη πολύ νωρίς, για την ακρίβεια βρισκόμασταν στην έναρξη της κρίσεως. Αντίθετα, ο Ηγούμενος αμφισβήτησε το ανεπηρέαστο της επιστολής του π. Θεοκλήτου. Έτσι υπήρξε, απ’ ό,τι γνωρίζουμε, προσωπική αλληλογραφία του π. Θεοκλήτου και του π. Σπυρίδωνος για το θέμα αυτό, η οποία δεν τελεσφόρησε.

Φθάσαμε, λοιπόν, στον Αύγουστο του 2003, και ο π. Θεόκλητος, όπως προαναφέραμε, λαμβάνοντας αφορμή από τα σχόλια για τα δημοσιεύματα περί “σταυρωμένου μοναστηριού” και εκτιμώντας με την διάκριση, την πείρα και την γνώση του την ζημιά που γίνεται στην Εκκλησία, απέστειλε στον Σεβασμιώτατο χειρόγραφη ανοικτή επιστολή, θέλοντας να στιγματίση την στάση του π. Σπυρίδωνος, αλλά και να συμβάλη στην θεραπεία της χρονίου νοσηρής καταστάσεως, που έχει άμεσες επιπτώσεις στον λαό. Με την ανοικτή αυτή επιστολή εισέρχεται στην ουσία του εκκλησιαστικού αυτού προβλήματος, που είναι, όπως αναλύει ο Γέροντας, ο “αντιπαραδοσιακός” μοναχισμός που καλλιεργείται στην Ιερά Μονή, αλλά και ο αλλότριος σκοπός σύστασης του “ιδρύματος” του π. Σπυρίδωνος.

Αν και η παράκληση του π. Θεοκλήτου για άμεση αναπαραγωγή και δημοσίευση ήταν σαφής, ωστόσο διστάζαμε να την δημοσιεύσουμε, επειδή παρατηρήθηκε κατά το τελευταίο σύντομο, έστω, χρονικό διάστημα, μια κατάσταση εξωτερικής ησυχίας. Όμως πρόσφατα δημοσιεύματα του Περιοδικού “Η Βασιλεία των Ουρανών”, αλλά και επιστολές στον τοπικό Τύπο από ανθρώπους που επιμένουν, μεταξύ των άλλων, στην αδιάκριτη και άδικη εξίσωση προσώπων, γεγονότων, θεσμών και αξιών, δεικνύουν το αμετάβλητο της αρνητικής στάσης της Ιεράς Μονής και μας αναγκάζουν να δημοσιεύσουμε την πολύ σημαντική αυτή επιστολή, για τον ίδιο σκοπό που την έγραψε και απέστειλε ο συγγραφέας της, σεβαστός Γέροντας Θεόκλητος.

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
του Οσιολογιωτάτου Μοναχού π. Θεοκλήτου Διονυσιάτου
για το πρόβλημα της Ι. Μονής Μεταμορφώσεως Ναυπάκτου

Σεβασμιώτατε, την ευχήν Σας.

Φρονώ ότι θα ήταν ωφέλιμον να αναπαραγάγετε εκατοντάδες ανάτυπα, ώστε να προβληματισθούν οι συντοπίτες μου, που, χωρίς να θέλουν, συνετέλεσαν στην παράταση της ψυχικής βλάβης των πιστών.

Μετά βαθυτάτου σεβασμού

ασπάζομαι την δεξιάν Σας

Θεόκλητος Μοναχός Διονυσιάτης

2-8-2003

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΕΙΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ
ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ

Θεωρώ τον εαυτόν μου Επαχτίτην. Όχι μόνον γιατί εγεννήθηκα στην Ναύπακτον, αλλά και γιατί έζησα και η μνήμη μου διασώζει αναμνήσεις από τον μώλον, το διόροφο σπίτι μου, πλησίον στο Ωρολόγιον, από την Ψανή και την παραθάλασσα, που τσαλαβουτούσαμε μικρά παιδιά. Αλλά και από το Σχολείον της α' και β' Δημοτικού, έχω έντονες αναμνήσεις από τις φοβερές εκείνες δασκάλες και τους δασκάλους, που μας τραβούσαν τ’ αυτιά. Και αυτά όλα μέχρι της ηλικίας των 8-9 ετών, που στο λιμάνι είδα την μεταφορά του νεκρού του εναρέτου ιατρού Βαρδακουλά, που τον μετέφερεν εκ Πατρών η “Έλλη”, οπότε έγινα μετανάστης στην Πάτρα. Αλλά τα καλοκαίρια επισκεπτόμουν την γενέτειρά μου και μάλιστα σε ηλικία 11 ετών εισήγαγα το ποδόσφαιρο στα παιδιά της Ναυπάκτου, που μιλούσαν ρουμελιώτικα, του πλί, του σκλί, του σκνί, και τους όρους του παιχνιδιού.

Λοιπόν θεωρώντας τον εαυτόν μου Ναυπάκτιον, είναι επόμενον να συγκινούμαι προς ό,τι σχετίζεται με τον τόπον μου, να χαίρω όταν μαθαίνω ότι οι συντοπίτες μου ασκούν χριστιανικές αρετές και να λυπούμαι όταν αμαρτάνουν ποικίλως.

Και πρέπει να ομολογήσω ότι ελυπήθην σφόδρα, όταν διάβασα τελευταίως, στο τεύχος 87 του Περιοδικού της Μητροπόλεως Ναυπάκτου “Παρέμβαση” για “απρέπειες και ασέβειες στον Οίκο του Θεού” εκ μέρους του ηγουμένου του Μοναστηριού της “Μεταμορφώσεως”, τις οποίες κατήγγειλε ο Μητροπολίτης σεβ. Ιερόθεος. Πρόκειται για συνεχιζόμενες ενέργειες, που αντιβαίνουν στους Ι. Κανόνες και στο μοναστικόν ήθος, υπό του ηγουμένου π. Σπυρίδωνος, με απόληξη να έχη η Ναύπακτος διχασθή και να έχη ψυγή η χριστιανική και αδελφική αγάπη. Πώς λοιπόν να μη λυπούμαι και να μη αναμιχθώ για δεύτερη φορά, ώστε να επισημανθούν τα αίτια των αφιλαδέλφων συγκρούσεων, που ματαιώνουν το έργον του Θεού και χάνονται ψυχές;

Είναι απαραίτητον να περιγράψω συνοπτικώς τις αφετηρίες του όλου προβλήματος, που βασανίζει την κοινωνίαν της Ναυπάκτου, δύο σχεδόν δεκαετίες, οπότε ελπίζω να ερμηνευθή ο μεταξύ των εκεί χριστιανών διχασμός.

Ο ιεροκήρυξ της Ναυπάκτου π. Σπυρίδων, δεν γνωρίζω πώς επεθύμησε περί το ’70-’75 να ιδρύση Ι. Μονήν στην Ναύπακτον. Και ήλθεν στο Άγιον Όρος για συλλογήν βοηθείας οικονομικής. Με επεσκέφθη, όταν ήμουν Πρωτεπιστάτης, και μου εξέθεσε τον σκοπόν του. Μόλις άκουσα ότι στην γενέτειρά μου θα ιδρύετο Μοναστήριον, ανέπεμψα δόξαν στον Θεόν και ευχήθηκα όπως, η Προστάτις του Μοναχισμού Κυρία Θεοτόκος, συναντιληφθή τον καλόν ιερομόναχον για την επιτυχίαν του σκοπού αυτού, εφ’ όσον, βέβαια, ήταν θέλημα Θεού. Έχοντας τότε το αξίωμα του Πρωτεπιστάτου, συνέταξα θερμότατον συστατικόν Γράμμα προς τις κ' (20) ι. Μονές του Αγίου Όρους, παρακαλώντας να συνδράμουν οικονομικώς τον π. Σπυρίδωνα για τον ι. σκοπόν του, ενώ παραλλήλως του προσέφερα ό,τι ηδυνάμην και τον διαβεβαίωσα, ότι θα τον βοηθούσα κατά καιρούς, ως και εγένετο.

Πρέπει τώρα να ομολογήσω ότι, γοητευθείς από το όραμα του ιδρυομένου Μοναστηρίου, δεν εσκέφθην να τον ερωτήσω, ως προς τις ικανότητες και την καταλληλότητά του, εάν δηλαδή ο ίδιος έζησεν ως υποτακτικός, εάν έχει εμπειρίες μοναστικές, εάν εγνώρισε τον Ορθόδοξον Μοναχισμόν στην θεωρία και την πράξη, ώστε να ηγηθή, ως Γέροντας, ως ηγούμενος και πνευματικός οδηγός μοναζόντων, ενός Ορθοδόξου Μοναστηρίου, οπότε είναι ενδεχόμενον, εάν δεν έχει τις προϋποθέσεις αυτές, να βλάψη...

Γιατί, αν δεν παρεσυρόμουν από τον άλογον ενθουσιασμόν μου και τον ερωτούσα, μαθαίνοντας ότι πέραν των θεολογικών σπουδών του και την θεωρητικήν συγκρότησή του ως ιερωμένου ιεροκήρυκος, ουδεμίαν αγωγήν μοναχικήν υπέστη, ασφαλώς ούτε θα τον ενίσχυα ηθικοϋλικώς, ούτε θα τον ενεθάρρυνα να κτίση Μοναστήριον και ν’ αναλάβη την ευθύνην ηγουμενίας, διότι αφεύκτως θα τον ενέπαιζαν οι δαίμονες και αντί καλού, θα απέβαινεν αιτία να βλασφημήται ο Θεός, όπως συμβαίνει τώρα, αλλά και σε όλες τις εποχές, που οιηματίες τινές επεχείρησαν να εξέλθουν σε πόλεμον κατά του διαβόλου, απειροπόλεμοι όντες, ως ηγούμενοι...

Και ήδη αυτά τα πράγματα βοούν, ότι εκτός της αγνοίας και απειρίας του π. Σπυρίδωνος, στους πνευματικούς πολέμους και σκοπούς του Μοναχισμού, υπάρχουν τεκμήρια, που μαρτυρούν, ότι ήθελε την αίγλην του ηγουμένου, ως εφαλτήριον για την αναρρίχησίν του στο επισκοπικόν αξίωμα, σύμφωνα με δημοσιευθέν σημείωμά του.

Και επομένως, αντί να μιμηθή τα παραδοσιακά μοναστήρια, όπου καλλιεργείται η κάθαρση των ψυχών και ο αγιασμός των δια της ταπεινώσεως, υψώνει κεραίες ρ/κού σταθμού και διαρρυθμίζει αίθουσες για συνέδρια ημετέρων και ξένων, όπου οι νέοι μοναχοί παγιδεύονται σε ασχολίες αλλότριες του Μοναχικού βίου και αντί να ασκούνται στην ταπείνωση, φουσκώνουν, φυσιούνται ότι πλέουν, μέσα (σέ) πελάγη πνευματικότητος, δια της ιεραποστολικής ακτινοβολίας των, γινόμενοι λακέδες των ισπανίδων!...

Αυτά βέβαια είναι αντιπαραδοσιακά και μάλλον δαιμονικά και οδηγούν κατ’ ευθείαν σε απείθειαν και σύγκρουση με τους κατά καιρούς Επισκόπους, οπότε η ζωή των Μοναχών, αντί να είναι ταπεινή και ειρηνική αποβαίνει αιτία συνεχούς ταραχής και εντάσεως και οδηγεί σε σχίσματα μεταξύ του χριστιανικού λαού.

Και αυτά αρχιτεκτονήθησαν από τον διορατικόν ηγούμενον, όστις προείδεν, ότι οι πορείες του θα ήρχοντο σε αντίθεση με τους εκάστοτε Επισκόπους. Διό και επενόησε τί; Την συγκρότηση συλλόγων και σωματείων “Φίλων της ι. Μονής Μεταμορφώσεως”, ως ασπίδα αυτοπροστασίας του, όπως και εγένετο. Και εδώ ευρίσκεται η απάτη αλλά και η παγίδευση των ανυπόπτων καλοπροαιρέτων Ναυπακτίων. Εδέχθησαν ανυπόπτως να προστατεύουν συλλογικώς τό, ως Ορθόδοξον και παραδοσιακόν, Μοναστήριον, στην πραγματικότητα όμως, προστατεύουν λεληθότως τις αδόκιμες και καινοτόμες ιδιοτροπίες του ηγουμένου και των θυμάτων του μοναχών, με συνέπειαν, αντί πνευματικής ωφελείας, να προκαλείται ψυχική ζημία στους μοναχούς και τον ηγούμενον από τον διχασμόν των πιστών, αλλά, θα συνεπλήρωνα και κίνδυνος για την σωτηρίαν της ψυχής των πού, συντελούν εν αγνοία των, στην προκαλουμένη αγανάκτηση των διαδεχομένων Επισκόπων, όπως προκύπτει από τον χρόνιον πόλεμον μεταξύ των οικείων Επισκόπων και του ηγουμένου, –αφού ο μακαρίτης Δαμασκηνός– απέθανε χωρίς να συγχωρεθούν από τις αμοιβαίως εκτοξευθείσες αρές, και όπως φαίνεται η αγανάκτηση του σεβ. Ιεροθέου στο τεύχος 87 της “παρεμβάσεως”. Και πρέπει να γνωρίζουν οι καλοί “φίλοι” της Μονής, η θέση του Επισκόπου είναι θέση Χριστού –όταν φυσικά κινήται στα πλαίσια του Ευαγγελίου– και η δικαία αγανάκτησή Του εισακούεται από τον Θεόν και επέρχεται ανάλογος τιμωρία.

Εάν κάναμε έναν απολογισμόν της όσης ζημίας έχει προκαλέσει το ίδρυμα του π. Σπυρίδωνος –όχι του Θεού– θα καταλήγαμε στην ευχήν ότι θα ήταν προτιμώτερο να μην υπήρχεν. Ο σατανάς μεθοδεύει έτσι και τα ιερά ακόμη πράγματα ώστε να προωθή στην Εκκλησίαν όργανά του και να συνεργή στο κτίσιμο μοναστηρίων, ώστε να τρυγά οφέλη, πράγμα, φαινομενικώς αντιφατικόν.

Τελειώνοντας, ως Ναυπάκτιος, σε κάποιο μέτρον, θα συνιστούσα στους καλούς συντοπίτες μου να άρουν την προσωπικήν προστασίαν των, όχι στις Ορθόδοξες Μονές, αλλά στους εμπαθεστάτους κληρικούς, που ανερριχήθησαν σε ηγουμενικά αξιώματα, ως εφαλτήρια ικανοποιήσεως μωροφιλοδοξιών με αποτέλεσμα να σκανδαλίζουν τις ψυχές και να βλασφημήται ο Θεός, ώστε να μη γίνονται συνυπεύθυνοι.

Άγιον Όρος 2-8-2003

Θεόκλητος Μοναχός Διονυσιάτης

παππούς ετών 90-3.

Ετικέτες: ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ

  • Προβολές: 1172

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance