Γεγονότα καὶ Σχόλια: Σημειώσεις στο περιθώριο... - Η προσωπική ευθύνη

Σημειώσεις στο περιθώριο...

Ο νους του ανθρώπου είναι πολύ φτωχός, όταν είναι χωρισμένος από το Θεό. Ζει στο σκοτάδι. Σ’ αυτήν την κατάσταση προσπαθεί να φωτισθή από το αδύναμο λυχνάρι του ανθρώπινου στοχασμού. Είναι γεγονός ότι παρηγορείται λίγο –μάλλον παραπλανάται– αλλά και πάλι αισθάνεται νηστικός, επειδή δεν γεύεται την τροφή της αλήθειας. Είναι από τη φύση του απαιτητικός και εκλεκτικός. Γι’ αυτό ακόμη και τα υψηλότερα επιτεύγματα της ανθρώπινης σκέψης και της έρευνας δεν τα ταυτίζει με την αλήθεια. Είναι γι’ αυτόν σκιές και όχι η πραγματικότητα. Είναι απόπειρα να ψηλαφηθούν τα “δακτυλικά αποτυπώματα” του δημιουργού με κλειστά μάτια. Όμως τα “δακτυλικά αποτυπώματα” δεν αποκαλύπτονται στην αφή· χρειάζονται ειδική μέθοδο, ανοικτά μάτια, ακόμη και μεγεθυντικούς φακούς.

Αυτά καταγράφονται σαν σημειώσεις στα περιθώρια κάποιων τελευταίων δημοσιευμάτων, που παρουσιάζουν την σκέψη μεγάλων σύγχρονων ερευνητών (Πριγκοζίν, Ξανθόπουλου, Πάρκερ), οι οποίοι παρά την μεγαλοσύνη τους, δεν τολμούν να δώσουν διαφυγές πνευματικής ελευθερίας στους αναγνώστες τους, γιατί δεν μπορούν να αποδεχθούν μέσα στις θεωρίες τους τον “υπερκόσμιο νού”, τον προσωπικό κυβερνήτη και προνοητή του παντός. Δεν μπορούν, δηλαδή, έστω να υποθέσουν την ύπαρξη του Θεού, που κατευθύνει την “τυχαιότητα” του κ. Ξανθόπουλου σε “σκόπιμο τέλος”· που βρίσκεται πίσω από τον “εγγενή πιθανοκρατικό χαρακτήρα” της “μή αναστρέψιμης διαδοχής των δομών” που μελετούσε ο Πριγκοζίν· που έφτιαξε, τέλος, τον κόσμο με τις κατάλληλες παραμέτρους, ώστε να ζήση και να εξελιχθή σ’ αυτόν ο άνθρωπος, πράγμα που δεν μπορεί να δεχθή ο αστροφυσικός Ευγένιος Πάρκερ, ο οποίος είπε: “Ο κόσμος είναι αυτός που είναι. Εμείς έτυχε να βρεθούμε εδώ και να εξελιχθούμε σε αυτό που είμαστε”.

Η “τυχαιότητα” φαίνεται ότι είναι η ανώτερη “θεότητα” στην οποία μπορεί να φθάση η ανθρώπινη σκέψη. Είναι προφανές ότι αν θελήση να πάη παρά πέρα χρειάζεται άλλης φύσεως φώς, χρειάζεται δύναμη άλλης τάξεως και προελεύσεως, διαφορετικής από αυτές που μελετάει η χημεία και η φυσική.

Πώς μπορεί, όμως, να πείση κανείς τους σοφούς κατά σάρκα, ότι η αρχή του παντός κατοικεί μέσα στους “πτωχούς τω πνεύματι” και στους “καθαρούς τη καρδία”;

Η προσωπική ευθύνη

Στον καιρό μας ο καθένας πρέπει να αναλάβη την προσωπική του ευθύνη απέναντι στην πίστη που ομολόγησε –με το στόμα του αναδόχου του– κατά το Βάπτισμα. Πνέουν, δυστυχώς, πολλοί νοσογόνοι άνεμοι φιλοσοφικών αντιλήψεων, εκκλησιολογικών παρεκκλίσεων, ποιμαντικών πρωτοτυπιών...

Πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι η Εκκλησία δεν διαθέτει μηχανισμούς απαλλαγής από την προσωπική ευθύνη, στους οποίους χωρίς κόπο, χωρίς πειρασμούς, χωρίς τον αγώνα της επιλογής ανάμεσα σε πολλές δυνατότητες, μπορούμε να ενταχθούμε και να λειτουργούμε μηχανικά σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.

Η ομορφιά της ελευθερίας είναι ο πόνος της επιλογής του σωστού, όταν το λάθος φαντάζη εύκολο και “προοδευτικό”.

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: Γεγονότα καὶ Σχόλια

  • Προβολές: 1039

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance