Γεγονότα καὶ Σχόλια: Το παράθυρο της τυχαιότητας - Πίστη και “χρονίζοντες λογισμοί”

Το παράθυρο της τυχαιότητας

Ο καθηγητής Δημήτρης Νανόπουλος –ο οποίος στο προηγούμενο τεύχος της Παρέμβασης μετονομάσθηκε εκ παραδρομής σε “Ξανθόπουλο”– ισχυρίζεται ότι με βάση τελευταία πειράματά του το σύμπαν και οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν τυχαία. Δεν υπάρχει δηλαδή κάποιος εξωκόσμιος νούς που δημιουργεί και διευθύνει τον κόσμο. Πιστεύει στον Θεό με την έννοια που έδινε σ’ Αυτόν ο Σπινόζα· Θεός είναι η φύση. Δεν δέχεται τις προσωποποιήσεις του Θεού, που διδάσκουν οι διάφορες θρησκείες, ενώ δέχεται την εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου να πιστεύη κάπου.

Για τον αστροφυσικό Δ. Νανόπουλο όλα ξεκίνησαν από το τίποτα ακολουθώντας τους νόμους του τυχαίου. Και όπως είπε σε μια συνέντευξή του: “το τίποτα έχει ενέργεια μηδέν, και επειδή η ενέργεια διατηρείται, το σύμπαν πρέπει να έχη ενέργεια μηδέν”. Η εξήγηση που δίνει είναι η εξής: “Το σύμπαν επειδή διαστέλλεται έχει μια θετική ενέργεια, ενώ ό,τι βρίσκεται μέσα σ’ αυτό με τη βαρυτική δύναμη προσπαθεί να το τραβήξη πίσω –έτσι η ολική ενέργειά του είναι μηδέν”. Μέσα σ’ αυτό το “τυχαίο” –κατά τον κ. Νανόπουλο– σύμπαν, με την μηδενική ενέργεια, ο άνθρωπος θεωρείται ως μια “ανακατανομή του τίποτα”. Είναι “ένα τυχαίο αποτέλεσμα μοριακών δυνάμεων”, χωρίς την επέμβαση κανενός δημιουργού ή “διακοσμητή” Θεού. Αυτό το τελευταίο, βέβαια, δεν αποτελεί επιστημονική απόδειξη, πειραματικό δεδομένο, που υποχρεώνει τον κ. Νανόπουλο να αρνηθή “τις προσωποποιήσεις του Θεού”· είναι η προσωπική του πίστη, η φιλοσοφική του άποψη.

Το καταπληκτικό είναι ότι ένας πιστός όταν διαβάζη για τις πειραματικές αποδείξεις της τυχαιότητας μέσα στο σύμπαν, σύμφωνα με τις οποίες με τις ίδιες αρχικές συνθήκες μπορούν να προκύψουν διαφορετικά τελικά αποτελέσματα, βλέπει ένα παράθυρο που άνοιξε ο Θεός στον κόσμο, για να απολαμβάνη ο άνθρωπος την θαυμαστή θέα της δημιουργικής και κυβερνητικής ενέργειας του Θεού, αλλά και το αποκρουστικό θέαμα των επεμβάσεων του ανθρώπου στην φύση, όταν δεν αποδέχεται ως κυβερνήτη του τον δημιουργό Λόγο του Θεού. Ο κ. Νανόπουλος, όμως, εγκλωβίζεται στον Θεό-φύση του Σπινόζα.

Πίστη και “χρονίζοντες λογισμοί”

Τί είναι αυτό που πείθει τον άνθρωπο; Ποιοί είναι οι εσωτερικοί μηχανισμοί που τον σύρουν στην αποδοχή μιας άποψης, ή ακόμη στην παραδοχή μιας πίστης; Πείθεται, για παράδειγμα, από την παρατήρηση και το πείραμα, από τις πληροφορίες, δηλαδή, των αισθήσεων; Πείθεται από ισχυρούς αποδεικτικούς συλλογισμούς που ικανοποιούν την λογική του; Ή μήπως τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα, γιατί υπεισέρχεται σ’ αυτήν την διαδικασία όλος ο κόσμος της ψυχής, όλοι οι “χρονίζοντες λογισμοί”, που μορφοποιούν μέσα στον άνθρωπο, ανάλογα με την ποιότητά τους, κάθε εξωτερική πληροφορία;

Οι χρήσεις που “υφίσταται” η ανακάλυψη της τυχαιότητας μέσα στο σύμπαν αυτό το τελευταίο πιστοποιεί.

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1260

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance