Αρχιμανδρίτου Δοσιθέου Κανέλλου: “Κατειλημμένη”

Αρχιμανδρίτου Δοσιθέου Κανέλλου, Ηγουμένου Ι. Μονής Τατάρνης,

http:\\www.eptalofos.com.gr\poli2.html

“Ο Οικουμενικός Πατριάρχης χοροστάτησε κατά την θεία Λειτουργία στον Άγιο Γεώργιο Εδιρνέ Καπού. Εκεί ψηλά στα κάστρα. Ένας στενός δρόμος χωρίζει τα Θεοδοσιανά τείχη από τον αυλόγυρο του Ναού. Αρκετοί οι πιστοί από όλα τα σημεία της Πόλεως. Ικανός και ο εξ Ελλάδος αριθμός. Λειτουργός ο Πατριαρχικός εφημέριος π. Βαρθολομαίος. Διάκονος ο Αρχιερατεύων π. Στέφανος. Ομιλητής ο Μέγας Εκκλησιάρχης π. Βενιαμίν... Ψάλτης ο Άρχων Πρωτοψάλτης Λεωνίδας Αστέρης. Στο αριστερό αναλόγιο ο β` δομέστικος Στυλιανός Φλοίκος. Έψαλαν με την καρδιά τους και κατέκηλαν τας ακοάς μας. Μετά την διανομή του αντιδώρου υπό της Α.Θ. Παναγιότητος, επηκολούθησε δεξίωσις εις τον αύλειο χώρο του Ναού. Ωμίλησεν ο Αρχιερατικός Προϊστάμενος Κερατίου Κόλπου, Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Συνάδων κ. Διονύσιος, ευχαριστήσας τον Παναγιώτατον για το ανύστακτο ενδιαφέρον του προς τους Ναούς της Πόλεως και ειδικώς για τους Ναούς που ευρίσκονται μέσα στην παλαιά Πόλη και που έχουν τόσες ανάγκες. Επηκολούθησεν ομιλία του εφημερίου, του κατά πάντα σεβαστού πατρός Φιλοθέου, ο οποίος ανεφέρθη εις τα κατ’ αυτόν. Εγεννήθη το 1912 και εχειροτονήθη διάκονος το 1946 επί Μαξίμου του Ε'. Το 1948 εχειροτονήθη Πρεσβύτερος και διωρίσθη εφημέριος εις τον Ναόν του Αγίου Γεωργίου Εδιρνέ Καπού και έκτοτε λειτουργεί σ’ αυτόν τον Ναό 56 (πεντήκοντα έξ) συναπτά έτη ως πιστός οικονόμος, ως ταπεινός και απλούς, άγνωστος τοις πολλοίς, γνωστός τω Θεώ. Εφημέριος σ’ αυτήν την γωνιά της Πόλεως. Ωμίλησεν κατόπιν ο Πρόεδρος της Κοινότητος και ευχαρίστησεν τον Πατριάρχην, διότι ηγαθύνθη να έλθη και να χοροστατήση εις τον Άγιον Γεώργιον... Εγερθείς ο Πατριαρχης ωμίλησεν ευθαρσώς και εν τόλμη επαινετή δια τας αδικίας που γίνονται εις βάρος της Ρωμαίϊκης Κοινότητος εις την Πόλιν. Ενώ είναι Τούρκοι υπήκοοι, υπηρετούν ως στρατιώται, φορολογούνται, δεν έχουν ίσα δικαιώματα με τους Τούρκους, παρ’ όλον ότι το Σύνταγμα εγγυάται την ισοπολιτείαν...

Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου στερείται ποιμνίου. Όλοι έφυγαν. Άλλοι στο εξωτερικό, άλλοι σε άλλες συνοικίες της Πόλεως, όπου οι συνθήκες διαβιώσεως είναι ανθρωπινότερες. Και η από τριχός κρεμωμένη δαμόκλειος σπάθη πίπτει επί της κεφαλής της Ομογενείας. Η Κοινότης κηρύσσεται υπό της Γενικής Διευθύνσεως Βακουφίων (ευαγών ιδρυμάτων) ήήίήίι, δηλαδή κατειλημμένη, κατεχομένη. Όλα τα έσοδα πηγαίνουν σε ειδικό λογαριασμό του κράτους. Άν, δηλαδή, μία κοινότης έχη δύο ή τρία ακίνητα, τα εκ των ενοικίων έσοδα πάνε στο Τουρκικό κράτος, και τί μένει στον Ναό; Το παγκάρι. Ναί, απλά τί έσοδα έχει το παγκάρι, όταν ποίμνιο δεν υπάρχη και όπου τελούνται ελάχιστες λειτουργίες τον χρόνο και πώς θα επιδιορθωθή ένας παλαιός Ναός, πώς θ’ αλλάξη ένα σπασμένο κεραμίδι; Καταδίκη εις θάνατον. Και τέτοιες Κοινότητες-Ναοί υπάρχουν αρκετοί στην Πόλη. Προσωπικώς γνωρίζω ότι ήήίήίι έχουν κηρυχθή ο Άγιος Γεώργιος Ποτηράς, ο των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Σωσθενίου στον Βόσπορο, ο Ναός του Αγίου Γεωργίου Εδιρνέ Καπού. Αυτούς γνωρίζω εγώ. Υπάρχουν και άλλοι. Και οπωσδήποτε θα προστεθούν και άλλοι. Πνίξιμο συστηματικό χωρίς σχοινί.

Σε ένα κράτος δημοκρατικό που σέβεται τις μειονότητες η λύσις θα ήτο άλλη. Η περιουσία της μιας Κοινότητος θα περιήρχετο εις άλλην όμορον. Κάτι τέτοιο εζήτησε και μία αντιπροσωπεία των Χριστιανικών Κοινοτήτων που ζουν στην Τουρκία (Ορθοδόξων, Ρωμαιοκαθολικών, Αρμενίων και Συροχαλδαίων) από τον Υπουργό Εσωτερικών της Τουρκίας. Αυτός παρεδέχθη (;) την αδικία και υπεσχέθη διόρθωσιν. Θα την δούμε; Ή ήτο υπόσχεσις για να τους ξεφορτωθή; Οψόμεθα.

Β`. Την τρίτη μεταμεσημβρινή έγινε Εσπερινός στον Ναό του Αγίου Κυριακού, στο Ορθόδοξο Κοιμητήριο Εγρή Καπού, έξω από τα κάστρα. Αύριο είναι η μνήμη του, 30 Σεπτεμβρίου. Είναι ένα ταπεινό εκκλησάκι χτισμένο με πέτρα και κουρασάνι στο μέσον του Κοιμητηρίου. Γύρω του τάφοι μαρμάρινοι από χρόνια ξεχασμένα. Πελώρια κυπαρίσσια, πλατάνια και άλλα αγριόδενδρα έχουν με τις ρίζες τους και τους κορμούς τους αναποδογυρίσει τάφους, ταφόπλακες και σταυρούς. Η Εκκλησία είναι εντελώς γυμνή. Ούτε εικόνες, ούτε αμφιάσματα, ούτε ιερά σκεύη. Τα τζάμια όλα σπασμένα. Τα κανδήλια ανύπαρκτα. Ο λόγος: Τα τουρκάκια σκαρφαλωμένα στον ψηλό μαντρότοιχο παρακολουθούν κάθε κίνηση και μόλις νυχτώση σαν ύαινες εφορμούν. Πηδούν και αφανίζουν ό,τι βρούν. Σπάζουν σταυρούς, σκάβουν τάφους, πετούν κρανία, κόκκαλα. Ψάχνουν μανιασμένα μαζί με τους γονιούς τους για δόντια χρυσά, για βραχιόλια, για ό,τι γυαλίζει. Σπάνε τα τζάμια της εκκλησίας, κόβουν σιδερικά, αφανίζουν τα πάντα. Και κανείς δεν επεμβαίνει. Τρισάγια διαβάζουν οι Ιερείς και τους πετούν πέτρες και σπασμένα μπουκάλια. Η αστυνομία άφαντη. Κι ας ακούγονται λίγο παραπέρα οι σειρήνες των αστυνομικών αυτοκινήτων.

Ο Εσπερινός αρχίζει, με μόνη την εικόνα του Αγίου και τα λειτουργικά βιβλία που ο Ιερεύς του Αγιάσματος των Βλαχερνών είχε φέρει υπό μάλης. Παρόντες ο άγιος Συνάδων κ. Διονύσιος, ο π. Φώτιος ο εφημέριος του Αγιάσματος, ο π. Αλέξανδρος εφημέριος Αγίου Νικολάου Τζιμπαλή και εμείς οι τρείς. Μετά την απόλυση τα βιβλία και η εικόνα πάλι μαζί μας. Η πόρτα διπλο-τριπλοκλειδώνεται. Το πρωΐ το δεξιό παράθυρο του Ιερού ήταν παραβιασμένο. Η σιδεριά, το κιγκλίδωμα σπασμένο. Είχαν μπή μέσα. Είδαν κόσμο την προηγούμενη. Κάτι θα άφησαν. Δεν βρήκαν τίποτα και τα έκαναν όλα άνω-κάτω. Λειτουργήσαμε με ιερά σκεύη, αμφιάσματα και εικόνες, που σε ειδική βαλίτσα έφερε μαζί του ο π. Φώτιος. Τέσσαρες με πέντε οι προσκυνηταί. Αλλά η Θεία Λειτουργία έγινε. Ο Άγιος Κυριακός ετιμήθη. Φεύγοντας μας κατέλαβε όλους μια άφατη λύπη. Μαζεύτηκαν όλα πάλι στη βαλίτσα. Ο Άγιος έμεινε και πάλι γυμνός με τα τζάμια σπασμένα, χωρίς εικόνα, χωρίς κανδήλι, έρμαιο στη μανία των φανατικών...”