Ποιμαντορικὴ Ἐγκύκλιος Χριστουγέννων 2003

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Και πάλι μέσα στην χειμωνιάτικη ατμόσφαιρα των ημερών αυτών, πανηγυρίζουμε την αγάπη και την ευσπλαχνία του Θεού που έγινε άνθρωπος, για να γίνουμε εμείς υιοί κατά Χάρη του Θεού. Όλα τα τροπάρια της Εκκλησίας, με τα οποία πανηγυρίζεται η εορτή της Γεννήσεως του Χριστού και τα οποία εγράφησαν από αγίους ανθρώπους, που έζησαν στην προσωπική τους ζωή την ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού, αποπνέουν αυτό το άρωμα της αγάπης, της ευσπλαχνίας και της φιλανθρωπίας του Θεού.

Μέσα σε αυτό το κλίμα της αγάπης και της ευσπλαχνίας του Θεού ακούγεται και ο λόγος του Αποστόλου Παύλου: “καί ομολογουμένως μέγα εστί το της ευσεβείας μυστήριον· Θεός εφανερώθη εν σαρκί, εδικαιώθη εν Πνεύματι, ώφθη αγγέλοις, εκηρύχθη εν έθνεσιν, επιστεύθη εν κόσμω, ανελήφθη εν δόξη» (Α´ Τιμ. γ´, 16).

Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει τον λόγο αυτό μέσα σε μια ενότητα για το ποιά πρέπει να είναι η ζωή του Επισκόπου και γενικότερα του Κληρικού, ποιό είναι το έργο του, ποιό πρέπει να είναι το κήρυγμά του και τί είναι η Εκκλησία. Τελικά, το έργο του Κληρικού είναι να κηρύττη συνεχώς το μέγα μυστήριο της σωτηρίας, που είναι το ότι ο Θεός φανερώθηκε με την ανθρώπινη σάρκα, δικαιώθηκε με το Άγιο Πνεύμα, εμφανίσθηκε στους αγγέλους, κηρύχθηκε στα έθνη, έγινε πιστευτός στον κόσμο, αναλήφθηκε με δόξα. Και αυτό το κήρυγμα ήταν ο κεντρικός πυρήνας της διδασκαλίας των Αγίων Αποστόλων και γενικότερα της Εκκλησίας.

Πράγματι, ο Θεός με την Γέννησή Του έδειξε ότι δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα, ούτε ένας απλός άνθρωπος. Στο πρόσωπο του Υιού και Λόγου του Θεού έγινε η ένωση της ανθρωπίνης φύσεως με την θεία φύση, πράγμα που συνετέλεσε στην σωτηρία του ανθρώπου. Ο Υιός και Λόγος του Θεού ενηνθρώπησε εν Αγίω Πνεύματι και ως Θεάνθρωπος φανερώθηκε στους αγγέλους, οι οποίοι προηγουμένως δεν μπορούσαν να δούν τον Θεό, κηρύχθηκε στα Έθνη, πιστεύθηκε στον κόσμο και ανελήφθηκε με δόξα.

Ο σεσαρκωμένος Θεός είναι η δόξα μας και η ζωή μας. Αυτόν μπορούμε να αισθανόμαστε ως Πατέρα, στο Σώμα Του μπορούμε να ανήκουμε με το Βάπτισμα και την όλη εκκλησιαστική ζωή, το Σώμα Του μπορούμε να τρώμε και το αγιασμένο Του Αίμα μπορούμε να πίνουμε, την παρουσία Του μπορούμε να αισθανόμαστε κοντά μας, Αυτόν μπορούμε να ελπίζουμε να δούμε εκτυπώτερα μετά την κοίμησή μας, κυρίως μετά την Δευτέρα Παρουσία Του, δι’ Αυτού μπορούμε να αισθανθούμε την αγάπη του Ουρανίου Πατρός και την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος. Δεν έχουμε κανένα άλλο κήρυγμα πιο πειστικό και πιο αποτελεσματικό να κάνουμε στους ανθρώπους. Όλα τα άλλα είναι μικρά, ανθρώπινα, πτωχά, ανίκανα να δώσουν νόημα και ζωή.

Στο χωρίο όμως που αναφέραμε, ο Απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί και μια φράση που είναι σημαντική: «Μέγα εστί το της ευσεβείας μυστήριον».

Κατ’ αρχάς, η ενανθρώπηση του Χριστού είναι πράγματι ένα μυστήριο. Κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή το μέγα μυστήριο της ενανθρωπήσεως «αεί μένει μυστήριον» για την ανθρώπινη λογική, για το πώς, δηλαδή, έγινε η ένωση θείας και ανθρωπίνης φύσεως. Κατά τον άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, η θεοπλασία του Χριστού, που έγινε για μάς, δηλαδή η Γέννησή Του κατά την ανθρώπινη φύση «καί άρρητος εστι λόγω παντί, και άγνωστος νώ παντί», ακόμη και στους αγγέλους. Το μυστήριο αυτό δεν κατανοείται με την ανθρώπινη λογική, αλλά βεβαιώνεται με την εμπειρία που αποκτούμε μέσα στην Εκκλησία. Δεν είναι υπόθεση διανοίας, αλλά μια βεβαιότητα καρδίας. Πράγματι, όποιος ζη με μετάνοια και τηρεί τις εντολές του Χριστού αισθάνεται μέσα στην καρδιά του τις ενέργειες του Θεού και κατ’ αυτόν τον τρόπο υπερβαίνει όλα τα δεινά του ανθρωπίνου βίου και αυτόν ακόμη τον θάνατο.

Έπειτα, ο Απόστολος Παύλος κάνει λόγο για «μυστήριον της ευσεβείας». Η Ορθόδοξη ευσέβεια δεν είναι μερικοί εξωτερικοί τύποι και μια συμμόρφωση σε μερικούς κανόνες καλής, έστω και θρησκευτικής, συμπεριφοράς, αλλά είναι η αλλοίωση της ζωής μας από το γεγονός της ενανθρωπήσεως του Χριστού. Πρόκειται για μια ευσέβεια που στηρίζεται στην θεολογία της ενανθρωπήσεως του Χριστού και στην μεταμόρφωση της υπάρξεώς μας από όλο το μυστήριο της θείας οικονομίας.

Αυτό είναι το κήρυγμα της Εκκλησίας· αυτή είναι η πίστη και το έργο των Κληρικών· αυτή είναι η ουσία της χριστιανικής - εκκλησιαστικής ζωής· αυτή είναι η ελπίδα μας και η απαντοχή μας· αυτό είναι το νόημα της ζωής μας· αυτό είναι «τό μέγα της ευσεβείας μυστήριον». Το κήρυγμα της Εκκλησίας δεν είναι θρησκευτικά λόγια και θρησκευτικά συναισθήματα, δεν είναι ανθρώπινοι στοχασμοί και καλές σκέψεις, δεν είναι ποικιλόμορφες φαντασίες και ευγενικοί τρόποι συμπεριφοράς, δεν είναι αναλύσεις κοσμικών και ιστορικών γεγονότων και συμμετοχή σε κοινωνικές και πολιτικές διαδικασίες, αλλά είναι ομολογία της θεολογίας της ενανθρωπήσεως του Λόγου του Θεού και ποιμαντική για την αναγέννηση του ανθρώπου. Αυτός είναι ο πυρήνας της εκκλησιαστικής ζωής, το κέντρο της ποιμαντικής διακονίας κάθε Κληρικού και το περιεχόμενο του εκκλησιαστικού κηρύγματος.

Όταν ένα τέτοιο μυστήριο ενεργείται και κηρύσσεται στους ανθρώπους, τότε η Εκκλησία επιτελεί το έργο της, που είναι η σωτηρία των ανθρώπων και η ανακαίνιση ολοκλήρου της κτίσεως.

Αδελφοί, αυτήν την ημέρα των Χριστουγέννων, ημέρα θεολογικής αγάπης και εκκλησιαστικής στοργής, πρέπει να ακουσθή ο λόγος του Αποστόλου Παύλου: «καί ομολογουμένως μέγα εστί το της ευσεβείας μυστήριον· Θεός εφανερώθη εν σαρκί, εδικαιώθη εν Πνεύματι, ώφθη αγγέλοις, εκηρύχθη εν έθνεσιν, επιστεύθη εν κόσμω, ανελήφθη εν δόξη». Αυτό είναι το κήρυγμα της αληθινής ζωής.

Η Χάρη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και το άπειρο έλεός Του να είναι μαζί σας.

Με εόρτιες ευχές

Ο Μητροπολίτης

† Ο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΣ

Ετικέτες: ΕΓΚΥΚΛΙΟΙ

  • Προβολές: 1093

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance