Κύριο ἄρθρο: Η προσαρμογή της εκκλησιαστικής ποιμαντικής

Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Η ποιμαντική της Εκκλησίας απασχολεί πολλούς Κληρικούς και Χριστιανούς της εποχής μας, δεδομένου ότι έχουν αλλάξει τα κοινωνικά πλαίσια στα οποία εξησκείτο παλαιότερα η ποιμαντική. Είναι γεγονός ότι περάσαμε από την αγροτική κοινωνία στην βιομηχανική κοινωνία και από εκεί στην ηλεκτρονική επανάσταση με πολλές επιπτώσεις στην κοινωνική ζωή. Όμως στην βάση του ο άνθρωπος παραμένει πάντα ο ίδιος, με τα προβλήματά του και τις ανησυχίες του, όπως διατυπώθηκαν τα ερωτήματα από τον Κλήμεντα τον Αλεξανδρέα: “Τίνες ήμεν; Τί γεγόναμεν; που ήμεν; που ενεβλήθημεν; που σπεύδομεν; πόθεν λυτρούμεθα; τί γέννησις; τί αναγέννησις;”. Ο άνθρωπος πάντα αναζητά την λύση αυτών και παρομοίων ερωτημάτων.

Παρά ταύτα πολλοί διατείνονται ότι σήμερα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε άλλους τρόπους προσέγγισης των πραγμάτων και κυρίως της συγχρόνου νεολαίας μας που έχει τεράστια προβλήματα. Και βέβαια μέσα στην προοπτική αυτή γίνονται πολλές προσπάθειες. Δεν είναι εύκολο να κρίνη κανείς την εσωτερική διάθεση των ανθρώπων που ασχολούνται με το θέμα αυτό, γιατί δεν είμαστε κριτές διαλογισμών, αφού ο Θεός είναι Εκείνος που γνωρίζει την εσωτερική διάθεση κάθε ανθρώπου καί, βέβαια, Αυτός θα κρίνη κάθε άνθρωπο στην Δευτέρα Του Παρουσία. Άλλωστε ο Απόστολος Παύλος διαβεβαίωσε ότι “εκάστου το έργον οποίόν εστι το πυρ δοκιμάσει” (Α' Κορ. γ', 13).

Μέσα στα πλαίσια αυτά γίνεται συζήτηση για τον εκσυγχρονισμό, την εκκοσμίκευση και την παραδοσιακότητα. Νομίζω ότι οι Κληρικοί πρέπει να κατέχουν τον πυρήνα της Παραδόσεως και αυτός συνίσταται στην σωτηρία του ανθρώπου με την άκτιστη Χάρη του Θεού, αλλά η προσέγγιση των συγχρόνων ανθρώπων πρέπει να γίνεται με ιδιαιτέρους τρόπους. Δηλαδή είναι αναγκαίο να υπάρχουν και τα δύο αυτά στοιχεία, και η διατήρηση του πυρήνος της παραδόσεως και της ευρέσεως του ιδιαιτέρου τρόπου προσφοράς της, και αυτό είναι απαραίτητο, γιατί μέσα στην Εκκλησία υπάρχουν διάφορες πνευματικές ηλικίες. Ο σκοπός βέβαια και το αποτέλεσμα όλων των μεθόδων είναι η θεραπεία του ανθρώπου.

Ο Αρχιμανδρίτης Γεώργιος, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου του Αγίου Όρους, στο βιβλίο του “Η ποιμαντική διακονία κατά τους ιερούς Κανόνας” γράφει ότι μπορούμε, όπως το διαγράφουν οι ιεροί Κανόνες, να παρομοιάσουμε την εκκλησιαστική κοινωνία με τρεις ομοκέντρους κύκλους. Ο εσωτερικός κύκλος συγκροτείται από εκείνους που μετέχουν της κοινωνίας του Σώματος και Αίματος του Χριστού, όταν βέβαια έχουν τις απαραίτητες εκκλησιαστικές προϋποθέσεις. Ο αμέσως ευρύτερος κύκλος συγκροτείται από εκείνους τους Χριστιανούς που μετέχουν στην κοινωνία των προσευχών, δηλαδή είναι εκείνοι που δεν μπορούν για λόγους πνευματικούς να κοινωνήσουν, αλλά όμως εκκλησιάζονται και έχουν την δυνατότητα να προσευχηθούν μαζί με όλη την εκκλησιαστική κοινότητα. Και στον εξωτερικό κύκλο είναι οι ακροώμενοι τον λόγο του Θεού που κηρύσσεται μέσα στο εκκλησιαστικό Σώμα, αλλά δεν μπορούν να συμμετάσχουν στην θεία Λειτουργία είτε προσευχόμενοι, είτε κοινωνούντες των Αχράντων Μυστηρίων.

Αυτή η εικόνα των ομοκέντρων κύκλων μπορεί να βοηθήση στην κατανόηση του προβλήματος της ποιμαντικής. Ο πνευματικός Πατέρας είναι απαραίτητο να έχει πολλή Χάρη από τον Θεό για να έχει το χάρισμα —πνευματικό και όχι διανοητικό ή ψυχολογικό— της διακρίσεως για να γνωρίζη σε ποιό “κύκλο” συγκαταλέγεται ένα μέλος της Εκκλησίας. Και στην συνέχεια μπορεί να προσφέρη την ποιμαντική του διακονία, χρησιμοποιώντας τις κατάλληλες μεθόδους, με σκοπό να τον οδηγήση στον εσώτερο κύκλο της εκκλησιαστικής ζωής.

Ένας Κληρικός που δεν έχει τις ορθόδοξες προϋποθέσεις να διακρίνη την πνευματική κατάσταση κάθε ανθρώπου που ζη ή προσέρχεται στην Εκκλησία και δεν γνωρίζει ούτε έχει την δυνατότητα να προσφέρη σε άλλους γάλα και σε άλλους στερεά τροφή δεν μπορεί να εξασκήση ορθόδοξη ποιμαντική. Σε μια τέτοια περίπτωση το γάλα που θα προσφέρη θα είναι ανεπαρκές ή και μολυσμένο, καθώς επίσης η στερεά τροφή που θα δίδη στους ανθρώπους θα είναι δύσπεπτη.

Θεωρώ, λοιπόν, ότι το πρόβλημα των ημερών μας δεν είναι τόσο απλώς η χρησιμοποίηση διαφόρων νέων μεθόδων, όσο οι Κληρικοί οι οποίοι δεν έχουν τις προϋποθέσεις που διαγράφονται από την όλη παράδοση της Εκκλησίας και οι οποίοι δεν έχουν το πνευματικό χάρισμα της διακρίσεως, αλλά και δεν έχουν προσωπική γεύση των δωρεών της θείας Χάριτος.

Ετικέτες: Κύριο Ἄρθρο

  • Προβολές: 1044

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance