Κύριο θέμα: Από την ιστορική συνύπαρξη Αράβων και Ελλήνων - Η Δύση της Ανατολής και η Ανατολή της Δύσης

Μια ακόμη πολεμική σύρραξη ανάμεσα στην πολεμική δυτική μηχανή και σε ένα αραβικό κράτος προετοιμάζεται στις ημέρες μας.

Η Πατρίδα μας βρίσκεται στο όριο των δύο κόσμων. Σήμερα εντάσσεται μάλλον στο στρατόπεδο των δυτικών, ωστόσο η σχέση της με τους Άραβες είναι διαφορετική, και αυτό οφείλεται στο ότι είναι εν μέρει κληρονόμος του Βυζαντίου-Ρωμανίας.

Από την ιστορική συνύπαρξη Αράβων και Ελλήνων - Η Δύση της Ανατολής και η Ανατολή της ΔύσηςΤο Βυζάντιο-Ρωμανία, η εκχριστιανισμένη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, είχε μια ιδιαίτερη παρουσία μέσα στην τότε οικουμένη. Εν ολίγοις μπορεί να χαρακτηρισθή ως ένας πολιτιστικός άρχοντας που “κυριαρχούσε στον κόσμο όχι τόσο με τα όπλα, αλλά με την ανάπτυξη και διάδοση του πολιτισμού του... Το Βυζάντιο κυριάρχησε με την αγάπη, τις εξισορροπήσεις, την θεολογία, τον μεγάλο πολιτισμό. Με αυτόν τον τρόπο διατηρούσε την ενότητα του λαού αποφεύγοντας τους εθνικισμούς, τους ρατσισμούς και άλλες τέτοιες καταστάσεις που παρατηρούμε στον δυτικό κόσμο” (βλ. Μητροπολίτου Ιεροθέου, το πολιτισμικό μας πρότυπο, Ε.Π. τ. 64, σελ. 6-7). Γι’ αυτό και δεν δημιούργησε στους λαούς που το περιέβαλαν ή και το πολέμησαν εθνικό μίσος προερχόμενο από τραυματικές εμπειρίες που προκαλούν συνήθως οι ισχυροί. Αντιθέτως μάλιστα διατηρείται στους λαούς αυτούς μια καλή και σεβάσμια εικόνα για τους Ρωμηούς. Ακόμα και στην περίπτωση των Φράγκων ο διαπιστωμένος φθόνος τους προς την επίσης Χριστιανική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως φαίνεται πώς περιοριζόταν, τουλάχιστον στους πρώτους αιώνες, στα ηγετικά στρώματα, τα οποία ήσαν και οι “ευγενείς” τους, σε αντίθεση με τον λαό που είχε αναμνήσεις από την παλαιά Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Από την ιστορική συνύπαρξη Αράβων και Ελλήνων - Η Δύση της Ανατολής και η Ανατολή της ΔύσηςΟι Άραβες έχουν μια ιδιαίτερη ιστορία σχέσεων με την Ρωμαϊκή Χριστιανική Αυτοκρατορία. Η Αυτοκρατορία της Πόλης έγινε ένα ισχυρό προανάχωμα στις επεκτατικές βλέψεις τους προς την Ευρώπη. Αυτό το γεγονός θα μπορούσε από μόνο του να ανάψη το φυλετικό μίσος ανάμεσα στους κατοίκους των δύο αυτοκρατοριών. Όμως παρ’ όλες τις συγκρούσεις που οφείλονταν στην πίεση των Αράβων για επέκταση προς τα δυτικά, δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε με μια μονοκονδυλιά ως εχθρική την ιστορική συνύπαρξη Ρωμηών και Αράβων, και αυτό οφείλεται στον τρόπο με τον οποίο το Βυζάντιο-Ρωμανία πολιτευόταν στην τότε Οικουμένη. Και βεβαίως, μερικές ομάδες Αράβων εκχριστιανίστηκαν, πριν ακόμη την εμφάνιση του μουσουλμανισμού, και τελούν σήμερα στα ελληνικά και τα αραβικά την θεία Λειτουργία. Όλα αυτά έχουν μεγάλη σημασία για την σύγχρονη ιστορία της Πατρίδας μας και της Ευρώπης στην οποία ανήκουμε.

Στις σχέσεις Ρωμηών Αράβων αναφέρεται το άρθρο - βιβλιοπαρουσίαση του κ. Αναστασίου Φιλιππίδη, καθώς και το τμήμα από το έπος του Διγενή, τα οποία δημοσιεύουμε ευθύς αμέσως.

Ετικέτες: ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ