Ἀγωγὴ Νέων

Πριν από λίγες μέρες έξω από αίθουσα δικαστηρίου ένας νεαρός διαπληκτιζόταν με τον πατέρα του. Ο γιός είχε καταδικασθή σε πολύμηνη φυλάκιση για κλοπή που είχε διαπράξει καί, ενώ ο πατέρας προσπαθούσε να του δώση κουράγιο ενόψει του εγκλεισμού του στη φυλακή, ο νεαρός με ύφος οργισμένο φώναζε δυνατά και έλεγε στον πατέρα του “Φύγε μακριά, εσύ φταίς για όλα, με είχες κακομάθει από μικρό, ό,τι σού ζητούσα μου το έπαιρνες....άς μου χάλαγες και ένα χατίρι...!”

Η εικόνα αυτή ζωντάνεψε στην μνήμη μου τον παπα-Δημήτρη, όταν πριν από σαράντα χρόνια προσπαθούσε να πείση έναν ενορίτη του ότι λανθασμένα εκδηλώνει την αγάπη του προς το παιδί του.. Ο κυρ-Περικλής είχε μονάκριβο γιό τον Νικήτα. Ο,τιδήποτε ζητούσε ο Νικήτας, ο κυρ-Περικλής έτρεχε πρόθυμα και ασυλλόγιστα να του το προσφέρη. Βλέποντας αυτή τη σχέση πατέρα και παιδιού ο παπα-Δημήτρης έλεγε κατ’ επανάληψη στον κυρ-Περικλή “Το κακομαθαίνεις έτσι το παιδί.....άν σού ζητήση αεροπλάνο θα του το πάρης;”. Κι εκείνος με περισσή ικανοποίηση απαντούσε ότι φυσικά θα έπαιρνε στο γιό του και αεροπλάνο! Προσπαθούσε ο παπα-Δημήτρης να πείση τον κυρ-Περικλή ότι έτσι ο γιός του γινόταν “ειδωλολάτρης” και του υπεδείκνυε να φροντίση να σπείρη στην καρδιά του παιδιού του την αγάπη στο Χριστό και την Εκκλησία. “Μάθε στο παιδί ότι η ζωή είναι δύσκολη και δεν μπορεί να τα έχη όλα δικά του” έλεγε και ξανάλεγε ο παπα-Δημήτρης. Όσο όμως κι αν μιλούσε στον κυρ Περικλή, δεν πέτυχε πολλά πράγματα. Αυτός συνέχιζε να προσκομίζη στην παιδική αγκαλιά ό,τι ζητούσε ο μικρός Νικήτας. Η κατάσταση άλλαξε μόνον όταν μεγάλωσε ο Νικήτας και ακούγοντας τον παπα-Δημήτρη κατάλαβε ότι πρέπει να περιορίζη τα αιτήματά του σε λογικά πλαίσια.

Ο παπα-Δημήτρης αγαπούσε ιδιαίτερα τους νέους. Η αγάπη αυτή δεν ήταν αφηρημένη και ακαθόριστη. Εκδηλωνόταν κυρίως με την αδιάκοπη προσπάθειά του να οδηγήση τα παιδιά στην Εκκλησία και την ανησυχία του για την σωστή ανατροφή τους. Ως εφημέριος επικοινωνούσε με τα παιδιά της ενορίας του. Ζούσε τα προβλήματα και τις ανησυχίες τους. Για όλα αυτά συζητούσε μαζί τους και τους προέτρεπε να γίνουν πλούσιοι στην αρετή και την ευλάβεια. Να γνωρίζουν τα δικαιώματά τους, αλλά να μην ξεχνούν και τις υποχρεώσεις τους. Κυρίως όμως προσπαθούσε να δώση στα παιδιά την εκκλησιαστική αγωγή. Να μάθουν τις εντολές του Χριστού και να τις εφαρμόζουν σε κάθε στιγμή της ζωής τους. Προσκαλούσε τους μαθητές ειδικά στο αναλόγιο να διαβάσουν τα αναγνώσματα και κυρίως τον Εξάψαλμο. Τα παιδιά και οι γονείς που τον γνώρισαν και τον έζησαν από κοντά έχουν να θυμούνται πολλά ωφέλιμα.

Είναι γεγονός ότι η ανατροφή των παιδιών και η διάπλαση της προσωπικότητάς τους είναι δύσκολη υπόθεση. Ο παπα-Δημήτρης είχε επίγνωση αυτής της δυσκολίας και γι αυτό χαιρόταν, όταν έβλεπε γονείς να ανατρέφουν σωστά τα παιδιά τους και εκτιμούσε πάρα πολύ τους ανθρώπους που είχαν γνώσεις και έδιναν οδηγίες στους γονείς για τον τρόπο και την μέθοδο της σωστής ανατροφής των παιδιών.

Δεν νομίζω όμως ότι θα μπορούσα να περιγράψω την συγκίνηση και τη χαρά που θα ένιωθε, αν άκουγε ή έστω αν διάβαζε την ομιλία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιεροθέου με θέμα “Η αγωγή των παιδιών κατά τον Ιερό Χρυσόστομο”. Η ομιλία αυτή είναι καταχωρημένη στο βιβλίο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Ιεροθέου με τίτλο “Θεραπευτική αγωγή”. Πιστεύω ότι το περιεχόμενο της ομιλίας αυτής αποτελεί απαραίτητο εφόδιο για τους γονείς και παιδαγωγούς, γιατί όχι και για τους νέους. Συμβάλλει ουσιαστικά στη εκπλήρωση της προσδοκίας όλων “...τά παιδιά να γίνουν καλοί πολίτες της κοινωνίας, αλλά κυρίως καλοί πολίτες της Βασιλείας των Ουρανών”. Όσο για τον κυρ Περικλή, αλλά και αυτούς που ενδιαφέρονται περισσότερο για την οικονομική, επαγγελματική και κοινωνική αποκατάσταση των παιδιών τους, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος στην ίδια ομιλία του αναφέρει χαρακτηριστικά τα λόγια του Ιερού Χρυσοστόμου “..Άσκησε την ψυχή του παιδιού πρώτα και κατόπιν θα έλθουν όλα τα άλλα... Όταν η ψυχή του παιδιού δεν είναι ενάρετη, καθόλου δεν ωφελούν τα χρήματα και όταν είναι, καθόλου δεν βλάπτει η φτώχεια...... Στα παιδιά που δεν ανατράφηκαν με καλές αρχές είναι προτιμότερη η φτώχεια από τον πλούτο.....Πρέπει λοιπόν να κοιτάζουμε όχι πώς θα τα κάνουμε πλούσιους σε χρυσό, άργυρο και παρόμοια, αλλά πώς θα γίνουν ευπορότεροι όλων στην ευλάβεια και την φιλοσοφία και την αρετή....”

Ι.Τσ.