Γεγονός καὶ Σχόλιο: Τα παράπονα

Ένα κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα όλων των ανθρώπων είναι τα παράπονα. Όλοι παραπονούνται εναντίον των άλλων. Οι γονείς παραπονούνται για τα παιδιά τους, τα παιδιά για τους γονείς τους, οι λαϊκοί για τους Κληρικούς, οι Κληρικοί για τους λαϊκούς. Τα παράπονα αυτά εκφράζουν μια ιδιαίτερη νοοτροπία που έχει ο παραπονούμενος και αυτή η νοοτροπία εκδηλώνεται με τρεις εκφράσεις.

Η μία είναι η ανασφάλεια του ανθρώπου, η ανεπάρκειά του, η αδυναμία του –ψυχική και σωματική– η έλλειψη πληρότητας. Όταν κανείς είναι ώριμος ψυχολογικά και πνευματικά και αισθάνεται εσωτερική πληρότητα, συνήθως δεν έχει πρόβλημα από τους άλλους. Έτσι η ανασφάλεια του δημιουργεί αίσθηση ολιγωρίας των άλλων απέναντί του, κατά κάποιο τρόπο θεωρεί τους άλλους ως αιτία της κακοδαιμονίας του. Αν μάλιστα ο άνθρωπος είναι πονεμένος από διάφορες ασθένειες και πληγωμένος από την κοινωνική αδικία και δεν διαθέτη αυτήν την εσωτερική πληρότητα, τότε τα παράπονά του βρίσκονται σε έξαρση.

Άλλη έκφραση είναι η αυτοδικαίωση. Όταν ο άνθρωπος δικαιώνη τον εαυτό του, όταν θεωρή ότι έχει ανεπτυγμένο το αίσθημα του δικαίου, τότε συνεχώς παραπονείται ότι ο άλλος δεν του το αναγνωρίζει.

Πρέπει να παρατηρηθή ότι ο παραπονούμενος εκφράζει την επιθετικότητά του προς τους άλλους. Το παράπονο που λέγεται, ακόμη δε και με τον τρόπο που διατυπώνεται, εκφράζει μια επιθετική διάθεση εναντίον των άλλων. Ο παραπονούμενος στην πραγματικότητα ελέγχει τον άλλο, διότι θα ήθελε ο άλλος να συμπεριφερθή απέναντί του κατά διαφορετικό τρόπο από εκείνον που συμπεριφέρεται.

Έχω την αίσθηση ότι σήμερα τα παράπονα έχουν αλλάξει φυσιολογία και νοοτροπία, δείγμα μιας αλλαγής της υπάρξεως του ανθρώπου. Παλαιότερα οι άνθρωποι εξέφραζαν το παράπονό τους με την έκφραση « είμαι στενοχωρημένος» . Σήμερα όμως η φράση αυτή διαφοροποιήθηκε και οι άνθρωποι λένε « είμαι θυμωμένος» . Αυτή η αλλαγή δείχνει την διαφορετική τοποθέτηση απέναντι στην συμπεριφορά των άλλων. Η πρώτη δείχνει μια συναισθηματική προσέγγιση ένα εσωτερικό πλήγωμα, η δεύτερη όμως δείχνει την επιθετικότητα εναντίον των άλλων, που γίνεται μέσα στην νοοτροπία της ανασφάλειας και της αυτοδικαιώσεως.

Η θεραπεία από τα παράπονα βρίσκεται στο ότι πρέπει να βρούμε τρόπο να αποκτήσουμε εσωτερική πληρότητα, υπαρξιακή ασφάλεια. Οι άγιοι που έχουν αποκτήσει κοινωνία και ενότητα με τον Θεό, δεν παραπονούνται, αλλά και αν υπάρχουν μερικές ελλείψεις, τότε αυτές οι ελλείψεις γίνονται αιτία δοξολογίας στον Θεό ή γίνονται αφορμή μεγαλύτερης μετάνοιας. Αν ευρισκόμαστε σε ένα άλλο χαμηλότερο επίπεδο η θεραπεία από τα παράπονα γίνεται με τον διάλογο, δια του οποίου εξερχόμαστε από την φιλαυτία και τον ατομισμό.

Γενικά, όταν συνεχώς παραπονούμαστε, φαίνεται ότι ζούμε στην φυλακή της φιλαυτίας με τις εκδηλώσεις που αναφέραμε προηγουμένως.

Ν.Ι.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΟ