Χριστιανά τα τέλη...

Τους τελευταίους πέντε μήνες της επίγειας ζωής του ο παπα-Δημήτρης υπέμεινε την ανίατη αρρώστια. Καθηλωμένος στο κρεβάτι εδέχετο τις φροντίδες των παιδιών του και τις επισκέψεις των ενοριτών του. Σ’ όλους απλόχερα έδινε τις ευχές και τις πατρικές συμβουλές του. Αν και υπέφερε σωματικά, το πρόσωπό του ήταν ήρεμο και λαμπερό. Κάθε στιγμή ήταν χαρούμενος και δοξολογούσε τον Θεό. Εκοιμήθη εν Κυρίω την 2-9-1972.

Τον Ιούνιο μήνα όμως εκείνης της χρονιάς ο τότε Μητροπολίτης κυρός Καλλίνικος επισκέφθηκε τον ασθενούντα παπα-Δημήτρη. Αυτή ήταν μια αλλιώτικη επίσκεψη.

Στον προαύλιο χώρο του σπιτιού του παπα-Δημήτρη σταμάτησε το επιβατικό όχημα της Ιεράς Μητροπόλεως. Δεν πρόλαβε να βγή ο οδηγός από το αυτοκίνητο και οι γείτονες έσπευσαν να πάρουν την ευχή του Μητροπολίτη. Εντυπωσιάστηκαν όλοι από τον ερχομό του Δεσπότη. Τον περικύκλωσαν κυριολεκτικά οι ενορίτες, και αυτός άρχισε να συζητά μαζί τους για τις καθημερινές ασχολίες τους. Όλοι ήταν στενοχωρημένοι από την κατάσταση της υγείας του παπα-Δημήτρη. Η παρουσία όμως του Δεσπότη απάλυνε τον ψυχικό πόνο τους.

Άκουσε ο παπα-Δημήτρης πώς ήρθε ο Μητροπολίτης και αμέσως σηκώθηκε από το κρεβάτι του. Στο άκουσμα και μόνο της άφιξης του Δεσπότη πήρε δύναμη. Στάθηκε στα πόδια του και έλαμψε από χαρά. Δεν βιάστηκε όμως να βγή στο πλατύσκαλο του σπιτιού του, όπως ήταν ενδεδυμένος. Καταχαρούμενος φόρεσε το αντερί και το ράσο του. Αναζήτησε επίμονα από την κόρη του το καλυμμαύχι και μόλις το έβαλε στο κεφάλι του, τότε ξεκίνησε να υποδεχθή τον Μητροπολίτη. Στηριζόμενος στον τοίχο και υποβασταζόμενος από τα παιδιά του βγήκε στο μπαλκόνι του σπιτιού. Ήθελε να υποδεχθή τον Μητροπολίτη, όπως του έπρεπε. Να ανταποκριθή στην αγάπη του. Προσπάθησε να σκύψη ευλαβικά και να του φιλήση το χέρι. Τον πρόλαβε όμως ο Μητροπολίτης και αφού τον αγκάλιασε τον ασπάσθηκε δεσποτικά. Προχώρησαν όλοι και κάθισαν στο σαλόνι του σπιτιού.

Είχε πληροφορηθή και γνώριζε ο Δεσπότης την κατάσταση της υγείας του παπα-Δημήτρη. Βλέποντάς τον τώρα από κοντά, από την όψη του, κατάλαβε περισσότερα. Άρχισε να συνομιλή μαζί του και με τα παιδιά του. Αναφέρθηκε με επαινετικά λόγια στην αγάπη με την οποία συμπαραστέκονταν στον παπα-Δημήτρη τα παιδιά και οι ενορίτες του και επεσήμανε με ιδιαίτερη έμφαση τον τρόπο με τον οποίο τον υποδέχθηκε ο παπα-Δημήτρης στο πλατύσκαλο του σπιτιού του, φορώντας τα ράσα του. Έγειρε τότε ο παπα-Δημήτρης στο πλευρό του Δεσπότη και με τρεμάμενη φωνή είπε: “Σεβασμιώτατε, τώρα βρίσκουμε τα ράσα και τα φοράμε· αυτό που έχει όμως σημασία είναι να έχουμε καλοντυμένη την ψυχή μας”. Έδωσε έτσι αφορμή και μίλησε ο Δεσπότης για την αιώνια ζωή και την μέλλουσα κρίση. Σε σύντομο χρόνο με ζεστά και ψυχωφελή λόγια ο Δεσπότης ξεκούρασε τον ασθενή και έδωσε κουράγιο να συνεχίση τον αγώνα του. Όταν σε λίγο ο Δεσπότης αποχαιρετούσε τον παπα-Δημήτρη, δάκρυσαν όλοι από χαρά και συγκίνηση.

Μόλις βγήκε από το σπίτι ο Δεσπότης αντίκρυσε τους ενορίτες που δεν είχαν απομακρυνθεί, αλλά τον περίμεναν με αγωνία κι όταν τους είπε ότι ο παπα-Δημήτρης είναι καλά, αυτοί δεν μπορούσαν να πιστέψουν στα λεγόμενά του και έδειχναν να απορούν. Βλέποντας ο Μητροπολίτης την έκδηλη αμηχανία τους διευκρίνισε και συμπλήρωσε λέγοντας: “Έχει καλά έσχατα ο παπα-Δημήτρης. Έχει καλή ψυχή· τώρα στολίζει το ένδυμά της. Όλοι πρέπει να φροντίζουμε την ψυχή μας. Να την έχουμε καθαρή από κάθε μολυσμό, αλλά και να την στολίζουμε με αρετές και έργα αγάπης και φιλανθρωπίας”.

Αργά-αργά το όχημα της Ιεράς Μητροπόλεως χάθηκε στο βάθος του κεντρικού δρόμου της ενορίας. Πιστεύω όμως ότι κανένας δεν ξέχασε την προτροπή του Δεσπότη.

Ι.Α.Τσ.