Κύριο θέμα: Ἀπαίτηση Χειροτονιῶν-Διορισμῶν ἀπὸ Μοναχούς, μὲ δικηγόρους καὶ σιμωνία

Πολιτειοκρατία και εκκοσμίκευση

Αρκετές φορές η Ε.Π. αναφέρθηκε στην λανθασμένη πορεία του ιδιότυπου μοναχισμού που επαγγέλλονται οι υπεύθυνοι της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως Σωτήρος, οι οποίοι οδηγούν εδώ και τριάντα χρόνια την αδελφότητά τους σε αλλεπάλληλες και διαρκείς συγκρούσεις με την Εκκλησία, μέσα σε μια ακατανόητη πολεμική λογική προκλητικής θυματοποίησης.

Την πολεμική αυτή της Μονής έχει ελέγξει σαφώς και επανειλημμένως και η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία αναγκάστηκε να λάβη Αποφάσεις και να αποστείλη αυστηρά έγγραφα, τα οποία έχουμε δημοσιεύσει κατά καιρούς.

Πρόσφατα, Μοναχοί της Ιεράς Μονής, εφαρμόζοντας τις καθαρά πολιτειοκρατικές και εκκοσμικευμένες αντιλήψεις και πρακτικές του Ηγουμένου τους, προσέφυγαν –γιά πολλοστή φορά– στους δικηγόρους τους και στα κοσμικά δικαστήρια, για να αποδείξουν ότι είναι άξιοι χειροτονίας και διορισμού και να απαιτήσουν από τον Επίσκοπό τους να τους χειροτονήση και να τους διορίση…

Η Ιερά Σύνοδος αγανακτισμένη από την κατά συρροή αντιεκκλησιαστική τακτική της Μονής, απέστειλε νέα αυστηρή επιστολή –μετά από πρόκληση της ιδίας της Μονής– την οποία δημοσιεύουμε (βλ. σελ. 8-9).

Στο τεύχος αυτό γίνεται επίσης εκτενής αναφορά —κύριο άρθρο Σεβασμιωτάτου, σελ. 1, 6, 7, και ιστορικό, σελ. 8, 9, 10— στις απίστευτες αυτές ενέργειες των υπευθύνων της Μονής Μεταμορφώσεως που “μεταμορφώνουν” πλέον τον “μοναχισμό” τους σε καθαρά κοσμική οργάνωση με ακραίες πολιτειοκρατικές αντιλήψεις.

Μοναχοὶ προσέφυγαν στην κοσμική δικαιοσύνη για

Ἀπαίτηση Χειροτονιῶν καὶ Διορισμῶν

με δικηγόρους και σιμωνία

Από τις σελίδες της Εκκλησιαστικής Παρέμβασης έχουν παρουσιασθή κατά καιρούς πολλές πτυχές των προβλημάτων –μέ πολλές και ποικίλες προεκτάσεις: εκκλησιολογικές, κοινωνικές κ.ά.– που δημιουργεί στην Εκκλησία η Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σκάλας Ναυπάκτου.

Κυρίως έχει παρουσιασθή η σύγκρουσή της με τους εκκλησιαστικούς θεσμούς, με τον Μητροπολίτη, τον Αρχιεπίσκοπο, την Ιερά Σύνοδο, και έχουν δημοσιευθή οι επίσημες θέσεις της Ιεράς Συνόδου, καθώς και κριτική των κατά καιρούς δημοσιευμάτων των υπευθύνων της Μονής.

Στην κατανόηση του μεγάλου εκκλησιολογικού αυτού προβλήματος έχει συμβάλει τα μέγιστα και ο εκ των αγιορειτών Ναυπάκτιος Μοναχός π. Θεόκλητος Διονυσιάτης με τις δύο θεολογικές, σαφείς, εύστοχες επιστολές του, οι οποίες αναλύουν το πρόβλημα της Μονής με ορθόδοξα μοναχικά κριτήρια (τεύχη 91 και 96).

Από τις αναλύσεις αυτές φαίνεται ότι στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σκάλας Ναυπάκτου καλλιεργείται ένα ξένο προς την ορθοδοξία είδος μοναχισμού, με προτεσταντική βάση, ακτιβιστική πρακτική, πολιτειοκρατικές αντιλήψεις και νομικίστικες ερμηνείες, με τα παρεπόμενά τους: τριάντα (30) περίπου προσφυγές στην κοσμική Δικαιοσύνη (Συμβούλιο της Επικρατείας, Διοικητικά Δικαστήρια, Εισαγγελείς κλπ.) εναντίον των εκκλησιαστικών θεσμών την τελευταία τετραετία, πλήρη κάλυψη από δεκάδα, τουλάχιστον, δικηγόρων και μεγάλων δικηγορικών Γραφείων Αθηνών κλπ., δεκάδες γνωμοδοτήσεις από Νομικούς και Καθηγητάς Πανεπιστημίων, απαξίωση των εκκλησιαστικών θεσμών, πλήρως αυτόνομη δράση κλπ. κλπ. Και όλα αυτά, βεβαίως, απαιτούν διάθεση μεγάλων χρηματικών ποσών και συνδυάζονται με το ανέλεγκτο και ισχυρότατο οικονομικό υπόβαθρο της Μονής.

Εισαγωγικά

“Θλιβερόν το ολίσθημα”! Έτσι είχε χαρακτηρίσει η Ιερά Σύνοδος την πρόθεση του Ηγουμένου της Μονής να προσφύγη στην κοσμική δικαιοσύνη προκειμένου να εξαναγκάση τον Επίσκοπό του να χειροτονήση και να διορίση αδελφούς της Μονής.

Το “ολίσθημα” δεν παρέμεινε πρόθεση, αλλά πραγματοποιήθηκε! Πραγματοποιήθηκε η ενέργεια επτά αδελφών της Μονής, κάτω από την καθοδήγηση και “ευλογία” του Ηγουμένου της Μονής, να προσφύγουν στην κοσμική δικαιοσύνη, και συγκεκριμένα στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της Πατρίδας μας, στο Συμβούλιο της Επικρατείας, προκειμένου να ακυρώσουν έγγραφο του Μητροπολίτου τους με το οποίο απαντούσε στον Ηγούμενο της Μονής ότι δεν προτίθεται να χειροτονήση και να διορίση τους αδελφούς αυτούς για πνευματικούς λόγους…

Στο κύριο άρθρο του τεύχους αυτού παρουσιάζεται από τον Σεβασμιώτατο η θεολογική, εκκλησιολογική και κανονική ανάλυση του εγχειρήματος της Μονής Μεταμορφώσεως. Εδώ, θα παρουσιάσουμε συνοπτικά το ιστορικό της απίστευτης –γιά τα δεδομένα της Ορθοδόξου Εκκλησίας αλλά και για τα δεδομένα των διαφόρων Ομολογιών– αυτής ιστορίας που δίδει τόσο καθαρά την μεγάλη εκκλησιολογική και κανονική πτώση των υπευθύνων της Μονής.

Η προϊστορία: οι αγαθές προθέσεις του Μητροπολίτου

Εισαγωγικά να αναφέρουμε ότι ο Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος από την πρώτη στιγμή της ενθρονίσεώς του στην Ιερά Μητρόπολη Ναυπάκτου έδειξε πολύ μεγάλη διάθεση ένταξης των αδελφών της Ιεράς Μονής στο δυναμικό της Ιεράς Μητροπόλεως, τελώντας δεκαεπτά (17) συνολικά χειροτονίες, χειροθεσίες πνευματικών, διορισμούς κλπ., πέραν, βεβαίως, της ένταξης του έργου της Ιεράς Μονής υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως. Με τον τρόπον αυτό, η μεν Ιερά Μονή υπερκάλυψε τις ανάγκες της σε Ιερείς, η δε Ιερά Μητρόπολη είχε την δυνατότητα να χρησιμοποιή στο ποιμαντικό της έργο τους Ιερομονάχους.

Τα πράγματα όμως άλλαξαν, όπως εν συντόμω παραθέσαμε ανωτέρω και όπως έχουμε εν μέρει περιγράψει από το 1999 στις σελίδες της Παρέμβασης.

Οι υπεύθυνοι της Ιεράς Μονής άρχισαν να απομακρύνονται από την Ιερά Μητρόπολη, παρασύροντας στην παρεκκλησιαστική και αντιεκκλησιαστική πορεία τους και όλα σχεδόν τα μέλη της Αδελφότητος. Έτσι η Ιερά Μονή επέλεξε και πάλι την πορεία της αυτονόμησης από την Τοπική Εκκλησία, μία πορεία που ακολουθούσε και με τους προηγουμένους Μητροπολίτες. Ο Μητροπολίτης δεν είχε πλέον την δυνατότητα της επαφής με τα μέλη της Αδελφότητος. Παρατηρήθηκε λοιπόν το φαινόμενο, Εφημέριοι και Ιεροκήρυκες της Μητροπόλεως να παρουσιάζουν στην πράξη πλήρη απομάκρυνση από τον Επίσκοπό τους, πέραν από την μνημόνευση του ονόματός του, που όπως ομολόγησαν δια “στόματος” του Ηγουμένου, το έκαναν μόνον από νομικό καθήκον!

Η πρόκληση

Ωστόσο, και αφού μεσολάβησαν επτά περίπου έτη βαθειάς κρίσης στις σχέσεις της Μονής με την Τοπική Εκκλησία (επιθετικά κηρύγματα, ψευδή δημοσιεύματα, συκοφαντικές επιστολές, απαξίωση του θεσμού του Επισκόπου και της Ιεράς Συνόδου και σκανδαλώδης ανυπακοή στις αποφάσεις τους, επανειλημμένες προσφυγές για ασήμαντες ακόμη αφορμές στην κοσμική δικαιοσύνη, συνελόντι ειπείν, πλήρης εκφρασθείσα απομάκρυνση των υπευθύνων και των μελών της Μονής από τον Επίσκοπό τους), αφού λοιπόν μεσολάβησαν όλα αυτά και δίχως να υπάρξη κάποια διάθεση διορθώσεως, η Ιερά Μονή απέστειλε επιστολή, την οποία υπέγραφε ο Ηγούμενός της, και συνημμένο πρακτικό στον Μητροπολίτη με την οποία ζητούσε δύο χειροτονίες στον βαθμό του Πρεσβυτέρου, δύο στον βαθμό του Διακόνου και δύο διορισμούς Εφημερίων-Ιεροκηρύκων.

Η απάντηση του Σεβασμιωτάτου

Ο Μητροπολίτης απήντησε ψύχραιμα, και αφού επεσήμανε την αλήθεια ότι οι Ιερομόναχοι της Μονής έχουν διακόψει κάθε επικοινωνία με τον Επίσκοπό τους, και αυτό γίνεται φανερό από το ότι δεν έθεσαν τα τόσο σοβαρά αυτά θέματα με μια προσωπική επαφή, αλλά ταχυδρομικώς, επεσήμανε λοιπόν ότι:

  • α) Χειροτόνησε, χειροθέτησε και διόρισε δεκατέσσερεις (14) αδελφούς της Μονής (δέν υπολογίζονταν οι τρεις (3) χειροθεσίες Αρχιμανδριτών), οι οποίοι όλοι απεδείχθησαν με την συμπεριφορά τους αγνώμονες.
  • β) Είναι διορισμένοι οκτώ (8) αδελφοί της Μονής, οι οποίοι εισπράττουν κατ' έτος 134.122,96 ευρώ (45.702.398 δρχ.).
  • γ) Υπάρχει επάρκεια Κληρικών στην Μονή για να εξυπηρετούν τις ανάγκες της.
  • δ) Η Μονή έχει ως κέντρο της ζωής της τους νομικούς συμβούλους και τα δικαστήρια, πράγμα που συνιστά αντιεκκλησιαστικό ήθος.
  • ε) Υπήρχε πρόβλημα με το Κελλί που διέθετε η Μονή στο Άγιον Όρος, αφού πιθανολογείται με σοβαρά στοιχεία, δίχως να διαψεύδεται από την Μονή παρ' όλες τις σχετικές έγγραφες ερωτήσεις του Μητροπολίτου, ότι μοναχοί της ήταν διπλογραμμένοι, δηλαδή ήσαν μέλη συγχρόνως σε δύο διαφορετικά Μοναστήρια και σε δύο διαφορετικές Εκκλησίες —Οικουμενικό Πατριαρχείο-Εκκλησία Ελλάδος!
  • στ) Η Μονή δια του Ηγουμένου της διεστρέβλωσε την απόφαση του Μητροπολίτου να επιστρέψη πίσω το πρακτικό της Μονής, το οποίο υπογραφόταν από τον γραμματέα της Μονής αντικανονικώς και ψευδώς με τίτλο που δεν του ανήκει.

Απαράδεκτες επιστολές - αναξιόπιστος πνευματικός

Επακολούθησε ατελέσφορη αλληλογραφία κατά την οποία η Μονή –σέ έναν κατ' ουσίαν μονόλογό της– προσέθετε “επιχειρήματα” επί επιχειρημάτων δίχως να λαμβάνη διόλου υπ' όψη της τις αντιρρήσεις του Μητροπολίτου. Έτσι, έφθασε τελικώς στην πτώση, ώστε να σκεφθή να προσφύγη στο Συμβούλιο της Επικρατείας για να ακυρώση την απόφαση του Μητροπολίτου να μη προβή σε χειροτονίες και διορισμούς! Στην προσπάθειά της να βρη άλλοθι για την προφανώς αντικανονική αυτή ενέργειά της, προσπάθησε να εκλάβη τον έλεγχο του Μητροπολίτου για την απαράδεκτη στάση της ως προτροπή προς την πτώση αυτή!

Ήδη όμως είχε προλάβει και είχε ανακοινώσει, δια του ηγουμένου της, στον Αρχιεπίσκοπο την πρόθεσή της να προσφύγη στην δικαιοσύνη.

Η Ιερά Σύνοδος ελέγχει και προειδοποιεί

Ο Μακαριώτατος Πρόεδρος της Συνόδου, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλος και οι Σεβ. Συνοδικοί Αρχιερείς εξεπλάγησαν από την απίστευτη αυτή πρόθεση του Ηγουμένου και των σύν αυτώ και απέστειλαν αυστηρή επιστολή (1634/9-5-2003), στην οποία εξέφραζαν τον πόνο (“Εν άλγει ψυχής ανέγνωμεν την υμετέραν επιστολήν… Η εν λόγω επιστολή υμών τυγχάνει άκρως διαστρεβλωτική των γεγονότων και ως εκ τούτου απαράδεκτος…”) και την απορία τους για το “ολίσθημα”, όπως επί λέξει ονόμασαν συνοδικώς την ενέργεια αυτή, του Ηγουμένου. Έχουμε δημοσιεύσει την επιστολή αυτή (τεύχος 88), αλλά καλόν είναι να ξαναθυμηθούμε εδώ το συγκεκριμένο σημείο:

“Ισχυρίζεσθε ότι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Ιερόθεος “παρά πάσαν νομιμότητα και κανονικότητα” αρνείται να τελέση τας προτεινομένας χειροτονίας πατέρων της Ιεράς Μονής και ότι "εάν δεν προβή εις τας χειροτονίας, τότε θα πρέπει το αρμόδιον Δικαστήριον, (εννοών προφανώς το Συμβούλιον της Επικρατείας) να μας προστατεύση από τας παρανόμους εκκλησιαστικάς επιθέσεις". Δεν υπεισερχόμεθα εις την ουσίαν του εν λόγω θέματος καθόσον το χειροτονείν Διακόνους και Πρεσβυτέρους εναπόκειται εις την απόλυτον κανονικήν κρίσιν και δικαιοδοσίαν του οικείου Αρχιερέως, εκφράζομεν όμως ου μόνον την απορίαν αλλά και την βαθυτάτην θλίψιν ημών όταν είς Ηγούμενος και επί τριακονταπενταετίαν Ιεροκήρυξ εκφράζει μίαν τόσον ακραίαν και αντορθόδοξον άποψιν, γέμουσαν εκκοσμικεύσεως και πολιτειοκρατικής αντιλήψεως: Ορθόδοξος Ηγούμενος αιτούμενος παρ' ενός κοσμικού Δικαστηρίου την λήψιν αποφάσεως προς επιβολήν τελέσεως του Μυστηρίου της Ιερωσύνης! Θλιβερόν το ολίσθημα!…”.

Η απάντηση του Ηγουμένου και των αδελφών της Μονής προς την Ιερά Σύνοδο και προς τον Μητροπολίτη, ο οποίος διεβίβασε και υπογράμμισε τα αυστηρά λόγια της Συνόδου, η απάντηση ήταν να μη λάβουν υπ' όψη τους για άλλη μία φορά τις Συνοδικές και Επισκοπικές επιστολές και να ανακοινώσουν (!) την οριστική τους απόφαση για προσφυγή στο Σ.τ.Ε.

Στο Σ.τ.Ε. προσέφυγαν τελικά έξι (6) –από τους εννέα (9) που ζητούσαν χειροτονίες και διορισμούς– αδελφοί της Μονής (9-6-2003).

Η προσφυγή τους ανακοινώθηκε στην Ιερά Μητρόπολη στις 16-1-2004. Στο διάστημα αυτό ο Μητροπολίτης πίστευε πώς η Μονή είχε μείνει στα λόγια, γιατί φαινόταν πράγματι απίστευτο να πραγματοποιήση τελικά μία τόσο προφανώς αντιεκκλησιαστική και αντικανονική ενέργεια…

Η πτώση

Και όμως, οι μοναχοί εφαρμόζοντας την πολιτειοκρατική “αρχή” του Ηγουμένου τους ότι μνημονεύουν το όνομα του Μητροπολίτου τους στις θείες Λειτουργίες από νομικό καθήκον, κατέληξαν να καταθέσουν δύο ΑΙΤΗΣΕΙΣ ΑΚΥΡΩΣΕΩΣ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ, ζητώντας να ακυρωθή η απόφαση του Σεβασμιωτάτου να αρνηθή στους Μοναχούς και Ιερομονάχους τις προτεινόμενες χειροτονίες και διορισμούς, με το αιτιολογικό ότι δεν αιτιολόγησε επαρκώς την άρνησή του!

Πέραν των εκκλησιαστικών και κανονικών επιπτώσεων που έχει μία τέτοια ενέργεια, κεντρίζει τον παρατηρητή η απορία για το περιεχόμενο του χειροτονητηρίου λόγου των απαιτούντων την χειροτονία Μοναχών, την στιγμή που θα γνώριζαν ότι ο χειροτονών θα είχε αναγκασθή από τους κοσμικούς δικαστές να επιθέση τα χέρια του επί της κεφαλής των, για να τελέση το μυστήριο της Ιερωσύνης και όταν θα γνώριζαν ότι οι ίδιοι, με τα χρήματα που θα είχαν πληρώση στον δικηγόρο τους, είχαν αναγκάσει την λατρευτική σύναξη να συναχθή και να λειτουργήση για χάρη τους…

Η αλαζονεία του χρήματος και της μεγαλοδικηγορικής κάλυψης

Οι πολιτειοκρατικές-αιρετικές αντιλήψεις τις οποίες εκκεντρίζει στους μοναχούς της Μονής ο Ηγούμενός της, όπως αναφέραμε ανωτέρω, σε συνδυασμό με την υψηλοφροσύνη και αλαζονεία που δημιουργεί η ψευδαίσθηση της υπεροχής και ατιμωρησίας που δήθεν παρέχει η κάλυψη μεγάλων Δικηγορικών Γραφείων και Καθηγητών της Νομικής κλπ., ως και η άδηλη και ανέλεγκτη οικονομική δύναμη της Μονής, φαίνεται να οδήγησαν τους υπευθύνους της να απαιτήσουν από τον Επίσκοπό τους να τους χειρονήση! Και επειδή η απάντηση που με μεγάλη συγκατάβαση έδωσε ο Επίσκοπος δεν ταίριαζε με τις επιδιώξεις τους, τον κατήγγειλαν για μία ακόμη –πολλοστή– φορά ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας με δικόγραφο υπογραφόμενο, όπως το σύνολο σχεδόν των εγγράφων της Μονής, από γνωστό μεγαλοδικηγόρο των Αθηνών, καθηγητή της Νομικής!

Η κοσμική θεώρηση της Ιερωσύνης

Η πτώση αυτή φανερώνει εναργέστατα και ένα άλλο λεπτό και σημαντικό σημείο της υποθέσεως που βεβαίως σχετίζεται με τα προηγούμενα: Οι υπεύθυνοι της Μονής και οι συγκεκριμένοι Ιερομόναχοι και Μοναχοί, καταφεύγοντας στην κοσμική δικαιοσύνη και στηριζόμενοι στην νομική και οικονομική δύναμη προκειμένου να εξαναγκάσουν τον Επίσκοπο στην τέλεση του μυστηρίου της ιερωσύνης, απέδειξαν ότι θεωρούν την ιερωσύνη όχι ως μία εν Χριστώ και εν τη Εκκλησία σταυρική και μυστηριακή διακονία του λαού, την οποία εμπνέει το Άγιον Πνεύμα, αλλά ως πηγή κοσμικής εξουσίας, με την οποία προσπαθούν να επιβληθούν στον λαό και την τοπική Εκκλησία και κοινωνία! Εφ' όσον θεωρούν την ιερωσύνη ως κοσμική εξουσία, είναι επόμενο να καταφεύγουν στα κοσμικά μέσα για την απόκτησή της…

Αυτό το σημείο, το οποίο αξίζει λεπτομερούς αναλύσεως για να φανή η σημασία του, είναι ένα από τα ερμηνευτικά κλειδιά της τριαντάχρονης πολεμικής αντιεκκλησιαστικής παρουσίας της Μονής.

Το συμπέρασμα

Είναι εύκολο να εξαχθούν συμπεράσματα από την υπόθεση αυτή, όπως ότι ο χώρος στον οποίον κινούνται οι υπεύθυνοι της Μονής είναι χώρος παρεκκλησιαστικός, κοσμικός, αντιμοναχικός κλπ.

Όμως, αντί άλλου συμπεράσματος θα προτιμήσουμε να παραθέσουμε τμήμα της υπ' αριθμ. 2300 (9-10-1981) Εγκυκλίου της ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ της Εκκλησίας της Ελλάδος, σχετικά με το φαινόμενο της προσφυγής των Κληρικών στην κοσμική δικαιοσύνη:

Γράφει, λοιπόν, η Εγκύκλιος της Συνόδου της Ιεραρχίας για τους Κληρικούς που προσφεύγουν στην κοσμική δικαιοσύνη εναντίον της Εκκλησίας:

“…β) Να απέχετε διακριτικά από της υποβολής στο Σ.τ.Ε. προσφυγών προς ακύρωσιν εκκλησιαστικών διοικητικών πράξεων που απορρέουν από την άσκησιν της κανονικής Επισκοπικής δικαιοδοσίας… Εάν δε έχετε τυχόν καταθέσει τέτοιες προσφυγές που ήδη εκκρεμούν, να τις αποσύρετε αμέσως.

γ) Οπωσδήποτε παύσετε κάθε τέτοια προσφυγή εις το Σ.τ.Ε. προς ακύρωσιν πράξεων που έχουν μυστηριακόν ή τελετουργικόν χαρακτήρα, διότι κάτι τέτοιο θα επρόδιδεν ανευλάβειαν προς την δογματικήν διδασκαλίαν της Εκκλησίας μας, προσβολήν της θείας Χάριτος και βλασφημίαν εναντίον του Παναγίου και Τελεταρχικού Πνεύματος”!…

Είναι βαρύς ο Συνοδικός τούτος λόγος, αν μάλιστα συσχετισθή με τα αψευδή λόγια του Χριστού: “Δια τούτο λέγω υμίν, πάσα αμαρτία και βλασφημία αφεθήσεται τοις ανθρώποις, η δε του Πνεύματος βλασφημία ουκ αφεθήσεται τοις ανθρώποις” (Ματθ. ιβ΄, 31)…

Α.Κ.

Ετικέτες: ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ

  • Προβολές: 1427

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance