Ἐπίκαιροι Σχολιασμοί: Η ζωή πίσω από τό προσκήνιο τής οικονομίας

του Πρωτ. π. Θωμά Βαμβίνη

Η πολιτική αστάθεια τής χώρας μας, συνδυασμένη μέ τήν απειλή τής οικονομικής κατάρρευσης, έχει αιχμαλωτίσει τήν προσοχή καί τό ενδιαφέρον τής πλειονότητας τών Ελλήνων πολιτών στά προβλήματα τής οικονομίας, στίς αμαρτίες τού χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά καί στόν εσμό τών παθών πού γεννά η κομματική φιλαυτία. Όποιος μάλιστα θελήσει νά λάβη σοβαρά υπόψη του όσα λέγονται στά διάφορα τηλεοπτικά πάνελ καί, προπαντός, άν ξεχάση τίς άλλες (τίς σημαντικότερες) ανάγκες πού έχει ως άνθρωπος, τότε θά βρεθή (καί βρίσκονται πολλοί στίς μέρες μας) μέσα σ’ ένα πνιγηρό, χωρίς φώς ελπίδας, κοινωνικό περιβάλλον, πού αχρειώνει καί εξευτελίζει τήν θεοειδή ύπαρξή μας, αφού τήν καταντά στήν κυριολεξία «βοσκηματώδη».

Βοσκηματώδης ύπαρξη χαρακτηρίζεται η ζωώδης καί θηριώδης, η ύπαρξη πού είναι αδύναμη νά υψωθή πάνω από τίς απαιτήσεις τών παθών καί ως εκ τούτου είναι ανίκανη νά προσλάβη υψηλή πνευματική γνώση, ερχόμενη σέ σχέση καί κοινωνία μέ τήν χάρη τού Θεού, τήν καθαρτική καί φωτιστική ενέργειά Του. Πράγματι, ο άνθρωπος γιά τό παγκοσμιοποιημένο χρηματοπιστωτικό σύστημα δέν είναι τό «ζώον» τής χριστιανικής διδασκαλίας πού θεώνεται «τή πρός Θεόν νεύσει», ούτε ακόμη είναι τό «ζώο» τής μαρξιστικής ανθρωπολογίας «πού κατασκευάζει εργαλεία», αλλά είναι «τό ζώο πού παράγει χρήμα», όχι τόσο γιά τίς δικές του ατομικές ανάγκες, όσο γιά τόν κορεσμό τής βουλιμίας τών δανειστών του.

Τό παγκοσμιοποιημένο χρηματοπιστωτικό σύστημα δέν έχει ούτε θρησκευτική πίστη ούτε πατρίδα. Πίστη θεωρεί μόνο τήν συνέπεια τών δανειοληπτών του καί πατρίδα όλους τούς τόπους πού πολλαπλασιάζουν τά κεφάλαιά του. Γι’ αυτό κάθε ώριμα σκεπτόμενος Χριστιανός πρέπει νά τό εξοβελίση από τό κέντρο τού ενδιαφέροντός του καί νά τό τοποθετήση στήν περιφέρεια τής ζωής του, μαζί μέ όλα τά υπόλοιπα στοιχεία, τά οποία μέ συνετή χρήση, χωρίς περιττές μέριμνες, τόν βοηθούν στήν διέλευσή του από τόν παρόντα αιώνα.

Εννοείται ότι δέν μάς πρέπουν ψυχοφθόρες αγωνίες καί άγχη, τά οποία δημιουργούν στίς ψυχές πολλών ανθρώπων φόβους μεταφυσικής εντάσεως γιά καταστροφές πού έρχονται, γιά πράγματα καθαρώς υλικά, πού δέν σχετίζονται μέ τό κεντρικό νόημα τής υπάρξεώς μας.

Αυτό, βέβαια, δέν σημαίνει ότι δέν πρέπει νά έχουμε τήν απαραίτητη μέριμνα «ως σάρκα φορούντες» γιά τήν «οικονομία τού χρήματος», ούτε ότι θά πρέπει νά απέχουμε από κάθε γόνιμη κριτική διερεύνηση τών κομματικών επαγγελιών, ώστε ως πολίτες νά παίρνουμε τίς σωστές αποφάσεις. Αυτό πού λέμε είναι ότι ως άνθρωποι χρειαζόμαστε, εκτός από τά χρήματα καί εκτός από τήν οικονομική ευστάθεια καί ευημερία τής χώρας, καί πολλά άλλα «πράγματα τού Θεού», πού δέν αγοράζονται μέ κανένα νόμισμα, γιατί δέν υπάρχει τίποτε τό γήϊνο, γενικά τίποτε τό κτιστό, πού νά μπορεί νά αντιμετρηθή μαζί τους. Τέτοιου είδους παρατηρήσεις, βέβαια, μπορεί νά χαρακτηρίζονται από αρκετούς ως «μεταφυσικές διαφυγές», δέν συνιστούν όμως απόδραση σέ καμμιά ουτοπία. Δέν είναι φυγή από τήν δύσκολη πραγματικότητα σ’ έναν ιδανικό φανταστικό τόπο. Αναφέρονται στήν φυσική, παρατηρήσιμη καί επαληθεύσιμη ζωή τών μελών τής Εκκλησίας, τά οποία ψάλλουν εν επιγνώσει τό «Μή πεποίθατε επ' άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων, οίς ουκ έστι σωτηρία»(Ψαλμ. 145) καί γνωρίζουν εμπειρικά ότι ο Χριστός είναι «η οδός καί η αλήθεια καί η ζωή» (Ιωάν. 14,6).

Όλα τά παραπάνω διατυπώθηκαν μέ αφορμή, όπως ήδη σημειώσαμε, τήν αιχμαλωσία τής πλειονότητας τών Ελλήνων πολιτών, αλλά καί τού λόγου τών κομμάτων πού ζήτησαν τήν ψήφο τού ελληνικού λαού, στά πιεστικά προβλήματα τής οικονομίας. Η πολιτική φαίνεται ότι ταυτίσθηκε μέ τό «μνημόνιο» ή «αντιμνημόνιο», μέ τό δίλημμα ευρώ ή δραχμή καί εξαφανίστηκαν από τό προσκήνιο τού πολιτικού ενδιαφέροντος όλα τά άλλα θέματα. Αυτή είναι η πρώτη εντύπωση πού δημιουργείται από τήν πρόχειρη παρατήρηση τής πολιτικής καθημερινότητας στήν μεταμνημονιακή Ελλάδα. Άν αυτή η παρατήρηση εκφράζη τήν πολιτική πραγματικότητα, τότε υπάρχει πρόβλημα μέ τήν ποιότητα τής δημοκρατίας μας. Τότε πρέπει νά ανησυχούμε πραγματικά, γιατί αποδεχθήκαμε ως αφέντες τού εθνικού μας βίου, μέσα στά όρια τής ελλαδικής επικράτειας, τούς υπερεθνικούς διαχειριστές τού μεγάλου κεφαλαίου, τούς δανειστές μας.

Όμως τά πράγματα πιστεύουμε ότι δέν είναι έτσι. Η πολιτική στήν μεταμνημονιακή Ελλάδα δέν ταυτίσθηκε απόλυτα μέ τήν οικονομία. Βέβαια, ο πολύς λαός περιορίζει τό ενδιαφέρον του μόνο στήν στάση τών κομμάτων απέναντι στίς συμβάσεις πού υπέγραψε τό Ελληνικό Κράτος, προκειμένου νά συνεχίση νά δανείζεται, καθώς καί στίς επαγγελίες τους πού αναφέρονται στήν ανάπτυξη τής οικονομίας, τήν δημιουργία θέσεων εργασίας, τήν αύξηση τού εισοδήματος τών χαμηλόμισθων καί χαμηλοσυνταξιούχων, γενικά τήν αναστροφή τής πτωτικής πορείας πού πήρε η κρατική οικονομία, αλλά συνακόλουθα καί η οικονομία τών ελληνικών νοικοκυριών. Αυτό είναι τό ενδιαφέρον τής πλειονότητας τών πολιτών, πού περνούν πολύ δύσκολες μέρες, λόγω ελλείψεως (σέ κάποιες περιπτώσεις) ακόμη καί τής αναγκαίας καθημερινής τροφής. Τά ίδια όμως τά κόμματα δέν περιορίζουν τά προγράμματά τους μόνο στά θέματα τής οικονομίας. Άν κανείς, ως ευαίσθητος πολίτης, ενδιαφερθή νά διαβάση τίς προεκλογικές θέσεις τών κομμάτων, θά δή ότι αναφέρονται καί σέ πτυχές τής λειτουργίας τού Κράτους, αλλά καί ευρύτερα τής ελληνικής κοινωνίας, γιά τίς οποίες δέν γίνεται συχνά λόγος στίς συνηθισμένες προεκλογικές συζητήσεις. Άναφέρονται, γιά παράδειγμα, στήν αναδιοργάνωση τής κρατικής διοίκησης, στήν παιδεία, τόν πολιτισμό, τήν προστασία τού περιβάλλοντος καί τού πολίτη, στό μεταναστευτικό, ακόμη στήν θέση καί τόν ρόλο τής Εκκλησίας μέσα στήν ελληνική κοινωνία καί τήν σχέση της μέ τό Κράτος.

Επειδή, όπως είναι φυσικό, μάς ενδιαφέρουν ιδιαίτερα οι απόψεις τών κομμάτων γιά τήν Εκκλησία, ενδεικτικά αναφέρουμε ότι συναντά κανείς στά προγράμματά τους ποικιλία απόψεων από τήν αποδοχή τού καθεστώτος πού ισχύει σήμερα μέχρι τόν αφύσικο «χωρισμό Κράτους-Εκκλησίας» (καί όχι κρατικής καί εκκλησιαστικής διοίκησης), πού συνοδεύεται μάλιστα από τήν προγραμματική απαίτηση: «Νά καταργηθεί τό ειδικό καθεστώς φορολογικής ασυλίας... τής Εκκλησίας», σάν νά μή πληρώνη η Εκκλησία φόρους ακόμη καί γιά εκτάσεις πού δέν μπορεί νά εκμεταλλευθή, λόγω τής κρατικής αβελτηρίας. Σέ άλλο κόμμα υπάρχει λεπτομερέστερη ανάλυση, μέ αναφορά στήν ιστορία καί τό κανονικό δίκαιο, γιά τίς σχέσεις «Κράτους-Εκκλησιών» καί όχι απλώς Εκκλησίας. Χρησιμοποιείται ο πληθυντικός, διότι, όπως λέγεται, «πορευόμαστε πρός μία εποχή συγκατοίκησης μέ άλλα έθνη καί άτομα άλλων θρησκειών», λές καί τό κανονικό δίκαιο θεωρεί τόν Μουσουλμανισμό ή τίς ποικιλώνυμες ανατολικές θρησκείες ως εκκλησίες, τήν στιγμή πού γιά τήν θεολογία καί τό δίκαιο τής Εκκλησίας, η Εκκλησία είναι «μία, αγία καί αποστολική». Εξάλλου, κανείς Μουσουλμάνος ή Βουδιστής δέν θά πή, όταν πηγαίνη στόν τόπο τής λατρείας του, ότι πάει στήν εκκλησία.

Είναι ενδιαφέροντα καί κάποια άλλα πράγματα πού λέγονται στό συγκεκριμένο πρόγραμμα γιά τήν σχέση τής Παιδείας μέ τήν Εκκλησία. (Εδώ χρησιμοποιείται ο ενικός). Γράφει ότι: «Ο ρόλος τής παιδείας δέν είναι νά προσφέρει θρησκευτική εκπαίδευση. Αυτό δέν γίνεται γιά τό «χατήρι» κάποιων μειονοτήτων, αλλά απλώς διότι η Δημόσια Παιδεία έχει άλλο ρόλο καί άλλον προορισμό σέ ένα σύγχρονο κράτος». Δηλαδή, σαφώς προτείνεται η αλλαγή τού άρθρου 16 τού Συντάγματος, τό οποίο στήν δεύτερη παράγραφο λέει ότι η Παιδεία είναι βασική αποστολή τού Κράτους καί ότι έχει σκοπό, μεταξύ άλλων, τήν ανάπτυξη τής θρησκευτικής συνειδήσεως. Αυτό θεωρείται αναχρονισμός, αφού ως σύγχρονο Κράτος θεωρείται τό άθρησκο.

Αυτά σημειώθηκαν γιά νά δειχθή ότι η ζωή ενός λαού δέν εξαντλείται μόνο στά θέματα τής οικονομίας. Όπως είδαμε, αυτό δέν τό λέει μόνον η Εκκλησία, η οποία συνεχώς τονίζει τόν θεολογικό προσανατολισμό πού πρέπει νά έχη η καρδιά τού ανθρώπου, δηλαδή, ο μέσα μας βαθύς, «κρυπτός άνθρωπος», τό λένε μέ τόν δικό τους τρόπο καί τά προγράμματα τών κομμάτων.

Άν τό μόνο πρόβλημα τής Ελλάδος ήταν τό μνημόνιο καί η οικονομία, θά μάς αρκούσαν τό πολύ τρία κόμματα. Η ύπαρξη πολλών κομμάτων μέ ικανό αριθμό ψηφοφόρων, πού πολλά από αυτά έχουν ταυτόσημες απόψεις γιά τό μνημόνιο, σημαίνει ότι υπάρχουν μεταξύ τους σημαντικές διαφοροποιήσεις στίς αντιλήψεις τους γιά τόν άνθρωπο καί τήν οργάνωση τής κοινωνίας του. Διαφοροποιήσεις πού καθιστούν δύσκολη τήν ένωσή τους σέ έναν κομματικό οργανισμό ή τήν σύμπραξή τους σέ ένα κυβερνητικό σχήμα.

Σέ μάς πάντως προσφέρονται ως δυνατότητες επιλογής. Αρκεί φυσικά νά γνωρίζουμε τί πραγματικά λένε γιά τά ουσιώδη τής ζωής μας.–

Ετικέτες: ΕΠΙΚΑΙΡΟΙ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΙ

  • Προβολές: 1532

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance