Κώστα Παπαδημητρίου: Μακρυγιάννης (Γ')

τού Κώστα Παπαδημητρίου, επ. Σχολικού Συμβούλου

(συνέχεια από τό προηγούμενο)

"Έθνη χωρίς θρησκείαν καί ηθικήν είναι παλιόψαθες καί βάρος τής γής"

"Οι Τούρκοι είχαν διωχτεί από τή χώρα, η λευτεριά όμως στήν ουσιαστική της μορφή, καθώς ήθελαν νά τή στεριώσουν μέ τό αίμα οι αγωνιστές, δέν είχε έλθει. Η Ελλάδα δέν ήταν ελεύθερη γιατί ο λαός βογγούσε κάτω απ' τή θηριώδη καταπίσεη τών Βαυαρέζων καί τών Ελλήνων συγκυβερνώντων. Κρίμα στά αίματα καί τίς θυσίες οπού κάμαμεν. Ο κόσμος δυστύχησεν. Καί από τήν τυραγνίαν αυτηνών απολπίστηκαν..." Απελπισμένος ο Μακρυγιάννης σέ άλλο σημείο γράφει:

Ἡ μάχη τῆς Ἀκρόπολης"Ελεεινολογούσα τήν πατρίδα, ότι ο Θεός δέν είπε νά τήν ελευθερώσει ακόμα στ' αληθινά καί κρίμα στούς κόπους μας, εβιαστήκαμε καί τήν πήραμε εις τόν λαιμόν μας....". "Άν μάς έλεγε κανένας αυτήνη τή λευτεριά οπού θά γευόμαστε, θά παρακαλούσαμε τό Θεό νά μάς αφήσει εις τούς Τούρκους άλλα τόσα χρόνια, όσο νά γνωρίσουν οι άνθρωποι τί θά ειπεί πατρίδα, τί θά ειπεί θρησκεία, τί θά ειπεί φιλότιμο, αρετή καί τιμιότη..."

"Εις τόν καιρόν τής Τουρκίας πέτραν δέν πείραζαν από τά παλιοκκλήσια κι αιτείνοι οι απατεώνες σύνδεσαν τά συμφέροντά τους μέ τούς μολεμένους, φαναριώτες κι άλλους τοιούτους, όπου ήταν εις τήν Ευρώπη μόλεμα καί μάς χάλασαν τά μοναστήρια καί τής εκκλησιές μας -μαγαρίζουν μέσα κι άλλες έγιναν αχούρια...." "Έθνη χωρίς θρησκείαν καί ηθικήν είναι παλιόψαθες τών εθνών καί βάρος τής γής".

Περιγράφει μέ τά μελανότερα χρώματα τήν κατάσταση πού βρίσκονταν οι αγωνιστές καί οι οικογένειές τους.

"Εκείνοι πού αγωνίστηκαν, από μέσα κι απ' όξω, λίγοι ήταν καί χάθηκαν οι περισσότεροι' κι όσοι μείναν, πολλοί απ' αυτούς γκιζερούν ξυπόλυτοι καί γυμνοί μέσα στά σοκάκια αυτήνης τής πατρίδας τους' κι οι χήρες καί τά ορφανά τών αγωνιστών διακονεύουν κι οι νιές τούς πατούνε οι διεφθαρμένοι τήν τιμή τους στανικώς νά φάνε κομμάτι ψωμί...Ποτές δικαιοσύνη δέν είδαμεν κι έπαθε καί παθαίνει η πατρίδα όσα δέν έπαθεν από τούς Τούρκους...". "Καί γιόμωσαν οι χάψες από τούς αγωνιστάς αδίκως, από τίς φατρίες τών δικώνε μας καί τής Αντιβασιλείας. Καί πέθαιναν οι αγωνισταί εδώ μέσα εις τά παλιοκκλήσια από τήν ταλαιπωρία καί από τόν βαρύ χειμώνα". "Καί ποιοί είναι αυτήνοι οπού σκοτώνονται καί είναι χαψωμένοι; Όλο οι αγωνισταί' όλο από κείνους οπού βάστηξαν τή θρησκεία τους τόσους αιώνες μέ τούς Τούρκους καί τούς κάναν τόσα μαρτύρια καί τήν βάστηξαν..."

Παραστατική εικόνα τής κατάστασης πού επικρατούσε στήν Ελλάδα δίνει μέ τήν ιστορική παράσταση πού κατά παραγγελία του ζωγράφισε ο Παναγιώτης Ζωγράφος: "Παρακάτω είναι ένας χορός οπού γένεται' ένας μέ σκουτιά φράγκικα χορεύει μ' έναν Έλληνα...Ο φραγκοφορεμένος θέλει τό δικό του χορό, ο Έλληνας τό δικό του καί θά μαλώσουνε ογλήγορα, ότι δέν μπορεί νά μάθει ο ένας τό χορό τού άλλου. Παρακάτω είναι ο Ελληνικός καί τών Τούρκων ο πόλεμος καί βλέπεις πεζούρα καί καβαλλαρία καί πλήθος σκοτωμένους. Παρακάτω είναι οι Έλληνες οι αγωνισταί, οπού πολεμούσαν διά τήν λευτεριά τής πατρίδας, καταπληγωμένοι' είναι τά βόδια ζωγραφισμένα, κάρα οπού κουβαλούν πέτρες, φουσκιές καί φκιάχνουν οι αγωνισταί τών νέων αφεντάδων τά σπίτια καί τά υποστατικά"

Σωστό αλλαλούμ δηλαδή καί δουλική παραλυσία.

Καί απευθυνόμενος πάλι στόν βασιλιά: "Θέ, πού είναι οι βασιλικές δικαιοσύνες; Ο τίτλος τους πρέπει νά είναι "αθώων ανθρώπων τύραννοι". Νόμους συνταματικούς πρέπει νά' χωμεν νά πάμε μπρός. Φτάνει πλέον ο δόλος καί η απάτη! Κι εσείς οι άλλοι μάς καταντήσατε μ' αυτά σάν τήν καλαμιά στόν κάμπο. Θυμηθήτε ότι υπάρχει Θεός καί όσα φαντάζεστε καί οργανίζεστε διά νά υποστηρίζετε τήν κακία κι ασωτεία τών συντρόφων σας καί 'νεργάτε τήν αδικία καί βοηθόν έχετε εις αυτά τόν διάβολον, ο δίκαιος Θεός όλες αυτές τίς προσπάθειες θά σάς τίς χαλάσει σ' ένα μινούτο. Αλλά ο Θεός δέν είναι εσείς, είναι Θεός καί σάς βαστάζει ίσως νά πλησιάσετε ολίγον νά ιδείτε σήμερα είσαστε εδώ τιμημένοι καί τρογυρισμένοι μ' αγαθά καί πολλούς κόλακες καί αύριον τούς αφήνετε όλους αυτούς πίσου καί παίρνετε εννιά πήχες πανί, καθώς τό παίρνει κι ο μικρότερος φτωχός καί πηγαίνετε εκεί οπού δέν μεταφαίνεστε κι εκεί θ' ακούτε ό,τι εδώ κάμετε...."

Απευθυνόμενος ύστερα στούς Έλληνες:

"Ο Θεός οπού μάς έδωσε αυτό τό μικρό βασίλειο, μπορεί νά μάς δώσει καί τρανό. Καί τότε αυτός ο ίδιος θά βασιλέψει..". "Άς κάμει ο καθένας ό,τι πρέπει...Έκαμα κι εγώ ό,τι μπορούσα. Είχα δυό ποδάρια, τζακίστη τό ένα, είχα δυό χέρια, έχω ένα, τήν κοιλιά μου τρύπια, τό κεφάλι μου μέ δυό τρύπες. Τό λοιπόν, άν θέλομεν τό λίγον νά γένει μεγάλον πρέπει νά λατρεύομεν Θεόν, ν' αγαπάμε πατρίδα, νά' χομεν αρετή' τά παιδιά μας νά τά μαθαίνομε γράμματα καί ηθικά. Αυτό μού κόβει τό κεφάλι μου εμένα καί λέω. Κι ο βασιλιάς νά' χει κυβέρνησες πατριωτικές, κι ο ίδιος νά είναι αλάργα από τούς γλυκόγλωσσους, τούς κόλακες καί νά μήν τούς δίνει καί πολυτρώνε καί σκάσουν από τήν πολυφαγιά, ενώ οι αγωνισταί μένουν γυμνοί καί πεθαίνουν τής πείνας....". Έτσι εννοούσε τή λευτεριά.

"Τή θρησκεία μας δέν τήν αλλάζουμε, ούτε τήν πουλούμε..."

Είχε πέσει από τά πολιτικά πράγματα ο Μαυροκορδάτος καί μαζί του η αγγλική επιρροή καί "ελαμπρύνθη" ο Κωλέτης μέ τήν συντροφιά του, "κάτι σαβούρες τού τόπου". Ο πρέσβης τής Γαλλίας τώρα είχε τό απάνω χέρι. Έπαιρνε εντολές από τό βασιλιά του Φίλιππο καί μέσω τού πρωθυπουργού Κωλέτη προσπαθούσε νά τίς εφαρμόση στήν Ελλάδα. Πολλές από αυτές αφορούσαν τήν θρησκεία. Ήθελαν νά φέρουν τήν Ορθόδοξη Εκκλησία στά μέτρα τής Δυτικής Εκκλησίας.

Ο Μακρυγιάννης αγανακτεί. Γράφει: "...Κι όλος ο αγώνας τους τώρα καί τά μέσα εδώ, είναι διά τήν θρησκείαν' σκολιά γαλλικά, μοναστήρια, εκκλησιές καί πλήθος άλλα μέσα καί κατήχησες εις τόν κόσμο γιά νά προβοδέψουν αυτό τό έργον. Μεγάλοι άντρες, βασιλέας πλούσιος από σοφία καί τί αγωνίζεται κι αυτός; Νά αλλάξει τή θρησκεία ενού ξεψυχισμένου καί μικρούτζικου έθνους -νά πάρει μισό δράμι νερόν καί νά τό ρίξει εις τήν θάλασσα νά τήν γλυκάνει νά πιεί νερό αυτός".

Άλλη φορά: "Τό έθνος αφανίστη όλως διόλου καί η θρησκεία -εκκλησία εις τήν πρωτεύουσα δέν είναι καί μάς γελάνε όλος ο κόσμος...θέλετε θέατρο' τό φκειάσετε κι αυτό διά νά μάς μάθη τήν παραλυσία. Καί δι' αυτό παίρνουν δύο αδέλφια δυό αδελφές. Ό,τι τού λές -"η θρησκεία δέν είναι τίποτα!". Καί τά παιδιά οπού τά στέλνουν νά φωτιστούν...φωτίζονται τήν τραγουδική καί ηθική τού θεάτρου' καί πουλούνε τά βιβλία τους οι μαθηταί νά πάνε νά ακούσουν τή Ρίτα Βάσσω....ότι παλαβώσανε οι γέροντες, όχι τά παιδάκια...Δέν ρωτήσαμεν τήν Ευρώπη' όταν ήταν στή δική μας κατάστασιν ήθελε νά φκειάση θέατρα, ή τήραγε τίς άλλες ανάγκες κ' έφκειανε τούς ναούς της, νά δοξάζη τόν Θεόν νά τούς φωτίζη εις τό καλό, καί σκολειά νά γιομίζη ο μαθητής προκοπή κι αρετή...καί όχι άξιος τής απιστίας καί παραλυσίας".

Καί πάλι απευθυνόμενος στό βασιλιά τής Γαλλίας πού κατεύθυνε τίς αντορθόδοξες προσπάθειες: "Μεγάλε βασιλέα, δέν είναι δική σου δουλειά αυτήνη. Οι θρησκείες είναι έργο ενού ανώτερου βασιλιά, τού Θεού. Θέλει αυτός ν' ακούγη δοξολογίαν ξεχωριστή από τή δική σου. Θέλει κάθε έθνος κατά τή θρησκεία του νά τόν σέβεται, νά τόν λατρεύη καί νά τόν δοξάζη...Όχι νά κάθεσαι εσύ, ένας μεγάλος βασιλέας, καί νά καταγίνεσαι ν' αλλαξοπιστήσης μιά χούφτα ανθρώπους, οπού ήταν τόσους αιώνες χαμένοι καί σβησμένοι από τήν κοινωνίαν. Εκείνος οπού τούς κυρίεψε τούς έκαιγε εις τούς φούρνους, τούς έκοβε γλώσσες, τούς παλούκωνε ν' αλλάξουν τή θρησκεία τους καί δέν μπορούσε νά κάμη τίποτας. Τώρα ο Θεός, ο δίκαιος καί παντοδύναμος, οπού ορίζει κι εσένα, ανάστησε αυτήνο τό μικρό έθνος καί θέλει νά δοξάζεται απ' αυτό ορθοδόξως καί ανατολικώς, καθώς οι δικοί σου υπήκοοι τόν δοξάζουν δυτικώς...."

Παρόλες αυτές τίς διαμαρτυρίες, "η κατήχηση τών ξένων αναντίον τής θρησκείας μας προοδεύει. Τότε κάπνισαν τά μάτια μου. Πάγω εις τόν κουμπάρο μου τόν Κωλέτη, τόν παίρνω σέ μιά κάμαρη...Αφού τού είπα πολλά, τού λέγω: Γνωρίζομεν τίς ενέργειες τίς μυστικές τών ξένων οπού εργάζονται διά τήν θρησκείαν μας. Θρησκείαν δέν αλλάζομεν εμείς, ούτε τήν πουλούμεν. Δέν μάς αφήνεις πλέον ήσυχους νά ζήσουμεν εδώ εις τήν ματοκυλισμένη μας πατρίδα μέ τήν θρησκείαν μας, αλλά μάς τζαλαπατάς καί μάς διαιρείς...."

Καί πάλι απευθυνόμενος πρός τούς ξένους καί δικούς μας φίλους τους, τονίζει:

"Όμως τού κάκου κοπιάζετε. Άν δέν υπάρχη σ' εσάς αρετή, υπάρχει η δικαιοσύνη τού μεγάλου Θεού, τού αληθινού βασιλέα. Ότι εκεινού η δικαιοσύνη μάς έσωσε καί θέλει μάς σώσει' ότι όσα είπε αυτός είναι όλα αληθινά καί δίκαια -καί τά δικά σας ψέματα δολερά...Κ' εδώ οι δίκαιοι βασιλείς, οι αληθινοί φιλόσοφοι είναι ντυμένοι λαμπρά καί οι άδικοι γυμνοί από τόν Θεόν, τόν δίκαιον βασιλέα τού παντός, οργισμένοι κι από τούς ανθρώπους κι αναθεματισμένοι...Διά τούτο -χάρη στήν αρετή τών προγόνων -θέλησε ο Θεός ο δίκιος κι ανάστησε καί τούς απογόνους τους, όπου ήταν χαμένη τόσους αιώνες η πατρίδα τους. Καί διά νά θυμώνται πίστη, ο Θεός ο αληθινός τούς ανάστησε' ξυπόλυτους, γυμνούς, νηστικούς, δεμένα τά ντουφέκια τους μέ σκοινιά....Η Αγγλία τούς θέλει νά τούς κάμη Άγγλους μέ τήν δικαιοσύνην τήν αγγλική, καθώς οι Μαλτέζοι ξυπόλυτους καί νηστικούς, οι Γάλλοι Γάλλους, οι Ρούσοι Ρούσους κι ο Μετερνίκ τής Αούστριας Αουστριακούς κι όποιος τούς φάγη από τούς τέσσερους...Καί οι τέσσεροι καλά φρονούν, όμως νά ιδούμεν τί λέγει κι αυτός ο μάστορης ο Γεροθεός. Δια νά βγούνε εις τήν κοινωνία τού κόσμου δέν εβήκαν μόνοι τους, τούς προστατεύει αυτός ο δίκαιος καί παντοτινός βασιλέας. Αυτός, ο δίκιος Θεός -όποιος τούς κιντυνέψη, θά τόν φάγη τό δικέφαλον' αυτός είναι ο 'περασπιστής τών αθώων καί τών αδυνάτων. Εσύ, Κύριε, θ' αναστήσης τούς πεθαμένους Έλληνες, τούς απογόνους αυτεινών τών περίφημων ανθρώπων -σοφών καί ηρώων- οπού στόλισαν τήν ανθρωπότη μ' αρετή. Καί μέ τήν δύναμή σου καί τήν δικαιοσύνη σου, θέλεις νά ξαναζωντανέψης τούς πεθαμένους' καί η απόφασή σου η δίκια είναι νά μεταειπωθή Ελλάς, νά λαμπρυνθή αυτείνη η θρησκεία τού Χριστού καί νά υπάρξουν οι τίμιοι καί οι αγαθοί άνθρωποι, εκείνοι οπού 'περασπίζονται τό δίκιον' καί οι ανθρωποφάγοι -ο Άδης θά τούς ρουφήση...καί οι προδότες τής πατρίδος καί οι αγορασμένοι -κακόν μπελά νά τούς δώσης καί συντρόφους τού Κάγη-Κάϊν νά τούς κάμης...Μέ τήν βοήθεια τού Θεού, αυτό κι έγινε...."

(συνεχίζεται στό επόμενο)

  • Προβολές: 1354

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance