Η πρώτη Εντολή καί η ασέβεια τής Ιεροσυλίας

«Περί τής Α' Εντολής: "Εγώ ειμι Κύριος ο Θεός σου, ός τις εξήγαγόν σε εκ γής Αιγύπτου, καί εξ οίκου δουλείας ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι πλήν εμού" (Έξ. κ' 2). Στήν εντολή αυτή σφάλλουν οι άθεοι, οι πολύθεοι, αυτοί πού αρνούνται τήν Πρόνοια τού Θεού καί φρονούν ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε αυτομάτως (στήν τύχη) καί ότι υπάρχει ειμαρμένη (τό πεπρωμένο, η μοίρα, τό γραφτό) όλοι οι μάγοι καί μάντεις καί δεισιδαίμονες καί όσοι προστρέχουν σέ αυτούς.

Οι αιρετικοί, όσοι δέν πιστεύουν ορθόδοξα στόν εν Τριάδι έναν Θεό καί γενικά όλοι εκείνοι πού ελπίζουν περισσότερο στόν άνθρωπο ή στόν εαυτό τους καί στά φυσικά καί επίκτητα καλά πού έχουν, παρά στόν Θεό.

Σέ αυτή τήν εντολή σφάλλει ακόμη κάποιος εάν έβαλε μέ τήν θέλησή του λογισμούς απιστίας σέ κάποιο πράγμα (δόγμα) τής Πίστεως ή εξέφρασε τίς σκέψεις αυτές προφορικά. Άν πείραξε τόν Θεό ζητώντας θαύματα, χωρίς νά ήταν ανάγκη. Άν έκλεψε ιερό αντικείμενο καί Εκκλησιαστικό... Άν δέν είχε τήν πρέπουσα ευλάβεια στά θεία, άν δέν εξομολογήθηκε μέ τήν πρέπουσα εξέταση τής συνειδήσεως μέ πόνο καί μέ απόφαση νά μήν αμαρτήση άλλο. Άν μετάλαβε τά Άχραντα Μυστήρια, ενώ είχε διαπράξει θανάσιμο αμάρτημα. Άν άπλωσε χέρι σέ Κληρικούς... Καί εάν, τέλος πάντων, συμβούλευσε ή συνήργησε σέ όλα αυτά τά αμαρτήματα ή ενώ μπορούσε νά τά εμποδίση δέν τά εμπόδισε μέ τόν λόγο ή τίς πράξεις του».

(Αγίου Νικοδήμου τού Αγιορείτου, Εξομολογητάριο)

  • Προβολές: 1569

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance