Τό τίμιο λείψανο τής δεξιάς χειρός τού αγίου Πολυκάρπου

Ἡ δεξιὰ χεὶρ τοῦ Ἅγίου ΠολυκάρπουΤό τίμιο λείψανο τής δεξιάς χειρός τού αγίου Ιερομάρτυρος Πολυκάρπου Επισκόπου Σμύρνης (80-167 μ.Χ.), Προστάτου τής Επαρχίας Ναυπακτίας, είναι ένα από τά αρχαιότερα λείψανα τής Εκκλησίας. Φυλάσσεται στήν Ιερά Μονή Κοιμήσεως τής Θεοτόκου Αμπελακιωτίσσης, στήν Αμπελακιώτισσα τής Ορεινής Ναυπακτίας, από τό έτος 1470 μ.Χ. καί αποτελεί έναν από τούς μεγάλους θησαυρούς τής Ιεράς Μονής, τής Ιεράς Μητροπόλεως Ναυπάκτου καί τής Ορθοδόξου Εκκλησίας γενικότερα.

Στό μαρτυρολόγιο τού αγίου Πολυκάρπου, από τά αρχαιότερα τής Εκκλησίας μας, διασώζονται τά εξής γιά τά λείψανα τού Αγίου:

«Αφού δέ ανέπεμψε (ο άγιος Πολύκαρπος) τό αμήν καί τελείωσε τήν ευχή, οι εντεταλμένοι άναψαν τήν φωτιά. Καθώς έλαμψε μεγάλη φλόγα, είδαμε θαύμα εμείς στούς οποίους δόθηκε νά δούμε, οι οποίοι καί διασωθήκαμε γιά νά απαγγείλλουμε τά συμβάντα στούς άλλους. Δηλαδή οι φλόγες σχημάτισαν είδος καμάρας, σάν ιστίο πλοίου φουσκωμένο από τόν άνεμο, κύκλωσαν τό σώμα τού μάρτυρος, καί αυτό ήταν εκεί στό μέσο όχι ως σάρκα καιομένη, αλλά σάν άρτος ψημένος ή σάν χρυσός καί άργυρος καθαριζόμενος σέ κάμινο. Καί η ευωδία τήν οποία αισθανόμασταν ήταν δυνατή, σάν νά κάπνιζε λιβανωτό ή άλλο πολύτιμο άρωμα.

Τέλος, βλέποντες οι άνομοι ότι τό σώμα του δέν ήταν δυνατόν νά καή από τήν φωτιά, διέταξαν νά τόν πλησιάση ο δήμιος καί νά βυθίση στό σώμα του ένα ξίφος. Όταν τό έπραξε αυτό, εξήλθε άφθονο αίμα γύρω στό στήθος, ώστε νά σβήση τήν φωτιά καί νά θαυμάση όλος ο όχλος ότι τόση διαφορά υπάρχει μεταξύ τών απίστων καί τών εκλεκτών. Ένας από τούς εκλεκτούς καί ο θαυμασιότατος Πολύκαρπος, ο οποίος ανεδείχθη κατά τούς χρόνους μας αποστολικός καί προφητικός διδάσκαλος καί Επίσκοπος τής Καθολικής Εκκλησίας στήν Σμύρνη. Διότι κάθε λόγος ο οποίος εξήλθε από τό στόμα του καί εκπληρώθηκε καί θά εκπληρωθή.

Ο δέ αντίζηλος, ο φθονερός, ο πονηρός, ο εχθρός τού γένους τών δικαίων, καθώς αντιλήφθηκε τήν σπουδαιότητα τής μαρτυρίας του καί τήν εξ αρχής ανεπίληπτη σταδιοδρομία του καί τόν είδε στεφανωμένο μέ τόν στέφανο τής αφθαρσίας καί κατακτητή ενός ασυναγώνιστου βραβείου, κατάφερε ώστε ούτε τό πτώμα του νά μήν παραληφθή από εμάς, άν καί πολλοί επιθυμούσαν νά τό παραλάβουν, γιά νά αγγίξουν έτσι τήν αγία σάρκα του. Υπέβαλε λοιπόν... νά ζητήση από τόν άρχοντα νά μή δώση τό σώμα του, «μή τυχόν, λέγει, αφήσαντες τόν Εσταυρωμένο αρχίσουν νά λατρεύουν αυτόν». Καί αυτά είπε μέ υποβολή καί ενίσχυση τών Ιουδαίων, οι οποίοι καί παραφύλαξαν όταν επεχειρήσαμε νά τόν παραλάβουμε από τήν πυρά, αγνοούντες ότι δέν θά μπορέσουμε ούτε τόν Χριστό νά εγκαταλείψουμε ποτέ, τόν παθόντα υπέρ τής σωτηρίας τών σωζωμένων σέ ολόκληρο τόν κόσμο, τόν άμωμο υπέρ τών αμαρτωλών, ούτε κάποιον άλλο νά λατρεύσουμε. Διότι Αυτόν μέν προσκυνούμε ως Υιόν τού Θεού, τούς δέ μάρτυρες αγαπούμε ως μαθητές καί μιμητές τού Κυρίου, επαξίως λόγω τής ανυπερβλήτου αφοσιώσεως στόν βασιλέα καί διδάσκαλό τους. Είθε καί εμείς νά γίνουμε κοινωνοί καί συμμαθητές τους.

Βλέποντας, λοιπόν, ο εκατόνταρχος τήν υποκινηθείσα από τούς Ιουδαίους φιλονικία, τόν τοποθέτησαν στό μέσο καί κατά τήν συνήθειά τους τόν έκαψε.
Έτσι εμείς, συλλέξαντες ύστερα τά οστά του, τά τιμιώτερα από πολυτελείς λίθους, καί ευγενέστερα από χρυσό, τά ενταφιάσαμεν σέ κατάλληλο τόπο. Καθώς δέ θά συναθροιζόμαστε εκεί κατά δύναμη μέ αγγαλλίαση καί χαρά, ο Κύριος θά επιτρέψη νά εορτάζουμε τήν γενέθλιο ημέρα τού μαρτυρίου του τόσο σέ μνήμη τών προαθλησάντων, όσο καί σέ άσκηση καί ετοιμασία τών μελλοντικών αθλητών.

Αυτά συνέβησαν στόν μακάριο Πολύκαρπο, ο οποίος μαρτύρησε στήν Σμύρνη δωδέκατος κατά σειρά μαζί μέ τούς προερχόμενους από τήν Φιλαδέλφεια. Βεβαίως μόνον αυτός μνημονεύεται κατ' εξοχήν από όλους καί διαλαλείται επίσης υπό τών Εθνικών σέ κάθε τόπο. Διότι δέν ήταν μόνον επίσημος διδάσκαλος, αλλ' έγινε καί έξοχος μάρτυς, τού οποίου τό μαρτύριο όλοι επιθυμούν νά μιμηθούν, ως γενόμενο κατά τό ευαγγέλιο τού Χριστού. Κατανικήσας διά τής υπομονής του τόν άδικο άρχοντα καί ούτω κερδίσας τόν στέφανο τής αφθαρσίας, αγαλλόμενος μαζί μέ τούς αποστόλους καί όλους τούς δικαίους, δοξάζει τόν Θεόν καί Πατέρα παντοκράτορα καί ευλογεί τόν Κύριο ημών Ιησού Χριστό, τόν σωτήρα τών ψυχών ημών καί κυβερνήτη τών σωμάτων ημών καί ποιμένα τής ανά τήν οικουμένη Καθολικής Εκκλησίας».

Τό σώμα, λοιπόν, τού αγίου Πολυκάρπου κάηκε καί τμήμα τών οστών πού διασώθηκαν αποτελεί τό τίμιο λείψανο τής δεξιάς χειρός πού διασώζεται στήν Ι. Μονή Αμπελακιωτίσσης.

Τό έτος 1470 μοναχοί από τήν νεοϊδρυθείσα τότε Ιερά Μονή Παναγίας Αμπελακιωτίσσης ταξίδευσαν μέχρι τήν Μικρά Ασία γιά νά διενεργήσουν έρανο πρός ανέγερση τού Μοναστηριού τους.

Στήν Σμύρνη βρήκαν κατά θαυμαστό τρόπο τό τίμιο Λείψανο τού αγίου Πολυκάρπου από μιά γυναίκα χήρα πού τό διατηρούσε κληρονομικά καί η οποία τούς τό εμπιστεύθηκε έναντι ενός χρηματικού ποσού, προκειμένου νά μήν καταλήξη σέ χέρια απίστων.

Ο Μητροπολίτης Σμύρνης προσπάθησε νά πάρη τό λείψανο πίσω, αλλά μετά καί από παρέμβαση τού Οικουμενικού Πατριάρχη τό τίμιο λείψανο κατοχυρώθηκε στούς μοναχούς τής Ιεράς Μονής Αμπελακιωτίσσης, η οποία καί τό διατηρεί στήν κατοχή της από τότε, ως πολύτιμο κειμήλιο καί ευλογία γιά όλη τήν Επαρχία.
Α.Κ.

  • Προβολές: 1338

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance