Γεγονός καὶ Σχόλιο: Ο εθελοντισμός στην Κοινωνική Φροντίδα

Σε προσχέδιο Νόμου που καταρτίζεται από το Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας με τίτλο: “ανάπτυξη του Εθνικού Συστήματος Κοινωνικής Φροντίδας” επιχειρείται μια αναδιάρθρωση της Κοινωνικής Πρόνοιας στην χώρα μας. Μέσα σε αυτή την προοπτική ενοποιούνται σε έναν φορέα οι τρεις υπάρχοντες μέχρι τώρα Οργανισμοί, ήτοι το Πατριωτικό Ίδρυμα Κοινωνικής Πρόνοιας και Αντιλήψεως (Π.Ι.Κ.Π.Α.), ο Εθνικός Οργανισμός Προνοίας (Ε.Ο.Π.) και το Κέντρο Βρεφών “η Μητέρα”. Πιστεύεται ότι αυτή η ενοποίηση θα συντελέση στην καλύτερη οργάνωση της κοινωνικής φροντίδας.

Στο Προσχέδιο Νόμου για την κοινωνική φροντίδα δίδεται βαρύτητα, μεταξύ των άλλων, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, στην οποία παραχωρείται το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνικής φροντίδας, και στον εθελοντισμό. Και αυτό γιατί διαπιστώνεται ότι είναι ανάγκη να ενεργοποιηθή η εθελοντική βοήθεια και η εθελοντική εργασία. Με άλλα λόγια, πρέπει να ενεργοποιηθή ο πολίτης, ώστε να μη τα περιμένη όλα από το Κράτος και να μη καταλήξη σε μια παθητική θέαση των δρωμένων μέσα στην Κοινωνία. Τελικά, ο πολίτης πρέπει να είναι πρόσωπο και όχι παθητικό άτομο.

Προβλέπεται λοιπόν από το Προσχέδιο Νόμου: “Οι μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που αποτελούν μη κερδοσκοπικά νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου και δραστηριοποιούνται στον χώρο της Υγείας και Πρόνοιας και έχουν ως αντικείμενο κυρίως την εθελοντική παροχή ανθρωπιστικής βοηθείας προς άτομα ή ομάδες πληθυσμού, μπορούν να οργανωθούν σε Ομοσπονδίες ανά κατηγορία αντικειμένου δραστηριότητας”.

Αυτός ακριβώς ο σκοπός του Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας αποτελεί μια θαυμάσια πρόκληση προς την Εκκλησία, αλλά και προς την Πολιτεία. Είναι γνωστό ότι περισσότερο από όλες τις οργανώσεις και τα σωματεία η Εκκλησία είναι εκείνη που ενεργοποιεί τους πολίτας, και καλλιεργεί σε μεγάλο βαθμό τον εθελοντισμό. Οι περισσότεροι από όσους εργάζονται μέσα στον χώρο της Εκκλησίας, το κάνουν εθελοντικά. Επίσης, ο λαός εμπιστεύεται την Εκκλησία και της προσφέρει ικανά χρηματικά ποσά για την εξάσκηση του φιλανθρωπικού έργου. Και είναι γνωστό ότι οι κατά τόπους Μητροπόλεις ασκούν πολύ μεγάλη, θα έλεγα την κατ’ εξοχήν, φιλανθρωπική πρόνοια στο λαό. Πάνω από πεντακόσια ιδρύματα λειτουργεί και συντηρεί η Εκκλησία. Και αυτό γιατί η Εκκλησία με το πνεύμα της αγάπης και της θυσίας ενεργοποιεί τον λαό.

Αυτός είναι ο λόγος που μας εξαναγκάζει, όπως το διατυπώσαμε στα αρμόδια όργανα, να προτείνουμε την πρόβλεψη στο σχετικό Νόμο σχετικής διάταξης με την οποία η Τοπική Αυτοδιοίκηση (πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια) να συνεργάζεται με τις κατά τόπους Μητροπόλεις και να υπάρχη εκπρόσωπος της Τοπικής Εκκλησίας στα ανάλογα συμβούλια και τις επιτροπές.

Η Εκκλησία, βέβαια, εργάζεται χωρίς να έχη ανάγκη να παρακινήται από την Πολιτεία, γιατί αυτός είναι ο σκοπός και το έργο της, να απαλύνη τον ανθρώπινο πόνο. Αλλά πρέπει και η Πολιτεία να επωφεληθή από την δυναμικότητα και την πείρα της Εκκλησίας, αν θέλη να καρποφορήσουν και οι καινούριες προσπάθειές της και να μην καταλήξουν σε αποτυχία.

Ν.Ι.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΟ

  • Προβολές: 1409

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance